— Już wszystko postanowiłem, mamo! Dość! — Kuba uparcie patrzył przez okno, zaciśnięte usta zdradzały jego determinację.
— Ty… ty jesteś zdrajcą, Kubo! — głos matki drżał, mieszały się w nim rozpacz i wyrzut.
— Zdrajca?! Ja?! — chłopak aż się zakrztusił ze złości, odwrócił się gwałtownie i wybiegł z pokoju.
Trzasnął drzwiami, rzucił się na łóżko i wtulił twarz w poduszkę. Wściekłość buzowała w nim, ale szybko zastąpiły ją wspomnienia — ciepłe, pachnące latem i dzieciństwem.
Gdy Kuba skończył osiem lat, tata podarował mu wymarzony rower — jaskrawoniebieski, z błyszczącymi elementami. Chłopiec oszalał z radości: od rana do wieczora ścigał się z kolegami na podwórku, zapominając o całym świecie. Nawet o tym, że wkrótce urodziny miał też ojciec. Przypomniał mu o tym dziadek.
— Kubusiu, a prezent dla taty już masz? — zapytał cicho, gdy siedzieli sami na werandzie.
— Nie, dziadku… nawet nie pomyślałem…
— No nic. Możemy zrobić coś razem. Mam pewien pomysł.
Dwa tygodnie spędzili, majsterkując drewnianą wieszarkę na klucze. Wypalali wzory, szlifowali, przykładali haczyki. Kuba pracował z zapałem, a rower tymczasem pokrywał się kurzem.
W dniu urodziny ojciec był wyjątkowo rozbawiony. Podziękował za prezent, uściskał syna, a potem, ku zdumieniu wszystkich, wyniósł z werandy wiklinowy kosz.
W środku spało szczenię. Czarne, krępe, z lśniącą sierścią.
— Poznajcie: to Burek. Mój prezent dla siebie. Spełnienie dziecięcych marzeń.
— Piotrze, oszalałeś?! — załamała ręce mama. — Pies?!
— Ale tylko taki malutki! — roześmiał się ojciec, a jego promienny uśmiech rozwiał wszelkie obawy.
Burka pokochali od razu. Mieszaniec rasy amstaff, rósł w oczach. Stał się potężny, spokojny i łagodny. Uwielbiał ojca — chodził za nim krok w krok, pilnował, chronił. Aż w końcu… pewnego dnia uratował mu życie.
Późnym wieczorem w parku ojca zaatakował mężczyzna z nożem. Wtedy z krzaków wypadł Burek — czarny jak noc, groźny jak burza. Sam jego widok sprawił, że napastnik uciekł.
— Gdyby wiedział, że Burek nawet muchy nie skrzywdzi… — opowiadał potem ojciec, śmiejąc się.
Ale najgorsze miało dopiero nadejść. Choroba. Białaczka. W kilka miesięcy ojciec zgasł jak świeca na wietrze. Kubie było wtedy dwanaście lat. I Burek stał się jego cieniem.
Teraz Kuba ma piętnaście. Rok temu w ich życiu pojawił się Robert. Przyzwoity facet. Szanujący. Ale okazało się, że ma silną alergię na psy.
Mama próbowała łagodzić sytuację, ale w końcu powiedziała wprost: „Musimy oddać Burka”. Robert to teraz nasza rodzina, a pies… Kuba słuchał i nie wierzył własnym uszom. Jak można zdradzić kogoś, kto nigdy cię nie opuścił?
Próbował znaleźć Burkowi nowy dom u znajomych — bezskutecznie. Stary amstaff nikomu nie pasował. Do dziadka? Niewłaściwe — staruszek ledwo chodzi, jak miałby się zajmować psem?
— Nie oddam go do schroniska! — oświadczył Kuba podczas decydującej rozmowy.
— Ale Robert jest z nami. To teraz nasz człowiek… — płakała mama. — Pies jest dla ciebie ważniejszy niż człowiek?
— Ważniejszy niż Robert — wyszeptał Kuba. — Bo on jest moją rodziną. Burek był rodziną taty. I moją. I twoją, mamo. Pojadę z nim do dziadka. Nie będziemy wam przeszkadzać.
— A ja jak? Rozdzielać się? Pracuję, Kubu…
W milczeniu wskazał na wieszak na klucze, który kiedyś z dziadkiem zrobili. Wisiał na nim smycz Burka.
— Już podjąłem decyzję.
— Zdrajca! — szepnęła, a głos jej zadrżał.
Później dziadek sam zadzwonił do mamy.
— Marysiu, niech przyjeżdża. U mnie na wsi szkoła zdalna, a i ja raźniej z wnukiem. I niech Burek zostanie. Od lat go znamy…
A Robert niespodziewanie dodał:
— Mery, daj mu spokój. Chłopak dorosły. I psu dobrze będzie. Po co dręczyć?
Kuba przyjechał z Burkiem i jedną torbą. Pies, zadowolony, rozłożył się pod telewizorem dziadka. Wszystko wróciło na swoje miejsce.
Aż pewnego dnia dziadek zadzwonił — głos miał słaby, zaniepokojony.
— Kubusiu, coś mnie serce— Kubusiu, coś mnie serce gniecie, przyjedź szybko…
