Mia spała, jakby przepracowała trzy zmiany bez odpoczynku, gdy nagle rozległo się gwałtowne dzwonienie do drzwi.
— Jezu, kto tam, oszalał czy co, tak wcześnie! — burknęła, przewracając się na drugi bok. Ale dzwonek nie ustawał. Natrętnie, niecierpliwie, jakby ktoś za drzwiami toczył walkę z czasem.
Zirytowana, narzuciła szlafrok i podeszła do drzwi, spojrzała przez wizjer. Za drzwiami stała pomarszczona staruszka, trzymająca w ramionach ogromnego, puchatego kota. Jej twarz była blada, wyczerpana, jakby życie z niej uciekło.
— Kto tam?! — rzuciła ostro dziewczyna, nie mając zamiaru otwierać. O takich staruszkach krążyły legendy — i nie wszystkie były miłe. Nagle jednak kobieta jęknęła, osunęła się i zaczęła zsuwać po ścianie. Kot wyrwał się z jej rąk i, żałośnie miaukając, krążył wokół.
— Za co mi to wszystko… — westchnęła Mia i otworzyła drzwi.
— Babciu, źle się czujesz? Zaraz wezwę pogotowie, nie martw się, wszystko będzie dobrze — szepnęła, podtrzymując staruszkę. Zaciągnęła ją na kanapę i wykręciła numer.
Kot, jakby rozumiejąc sytuację, usiadł obok i bacznie obserwował ruchy Mii.
— Jak babcia się nazywa?
— Antonina Szymańska… dokumenty tam… — zaszeptała staruszka, wskazując na plecak.
Mia wyjęła papiery, ale zanim zdążyła zadać kolejne pytanie, kobieta szepnęła:
— Tylko, córeczko, do szpitala nie pojadę… Wnuk na mnie czeka. Muszę mu dać pieniądze, inaczej wyrzuci mnie z kotem na ulicę…
— Lekarz zdecyduje, czy babcia może gdziekolwiek iść w takim stanie. O kota się nie martw, nakarmię go i zajmę się nim. Dlaczego to babcia wnukowi nosi pieniądze, a nie on babci?
— Nie pytaj, córeczko. To nie twoja sprawa… — odparła smutno staruszka, odwracając wzrok.
W tym momencie znowu zadzwonili. Przyjechał lekarz i ratownik. Po badaniu orzekli: natychmiast do Szpitala Miejskiego nr 5.
— Nigdzie nie jadę! — upierała się Antonina.
— Proszę jechać, babciu. Odwiedzę panią, słowo honoru. Z kotem damy sobie radę — zapewniła Mia.
Następnego ranka dziewczyna wstała wcześniej niż zwykle. W głowie kołatała jedna myśl: dlaczego, dlaczego zawsze wplątuje się w czyjeś dramaty? Ale serce podpowiadało — to nie przypadek. W Antoninie było coś znajomego.
Mia prawie nie pamiętała rodziców — zginęli, gdy miała 13 lat. Alkohol. Śmierdząca bimberka. Od tamtej pory życie poszło w złym kierunku. Dom dziecka. Tylko jedna sąsiadka — stara Marianna — rozświetlała jej dzieciństwo. Ale i ona umarła, gdy Mia skończyła 16 lat. Od tamtej pory — sama, nikomu niepotrzebna.
Teraz Mia ma 23 lata. Jest niezależna, rozsądna, nie boi się wyzwań. Wczoraj, przeglądając dokumenty babci, zauważyła adres. I dziś tam poszła.
Kamienica na ulicy Słonecznej była zwyczajna. Pod bramą siedziały dwie staruszki. Po dziesięciu minutach rozmowy Mia znała już całą historię Antoniny.
Wiele lat temu została sama z wnukiem — jego rodzice zginęli w wypadku. Kobieta wychowała go, jak umiała. Ale on, ledwo dorosłszy, związał się z podejrzanym towarzystwem. Teraz wyrzuca babcię, żąda pieniędzy, grozi, że zabije kota, jeśli ich nie przyniesie. Mieszkanie rodziców wynajmuje, sam mieszka u jakiejś dziewczyny. Policja? Ach, to sprawy rodzinne, niech się same dogadają.
Mia gotowała się ze złości. Wbiegła na piętro, zadzwoniła. Otworzył zaspany, śmierdzący alkoholem chłopak.
— Ty śmieciu! Jak śmiesz wyrzucać starą kobietę na ulicę?! Wstydź się! — wparła do mieszkania, zaciskając pięści. — Pakuj się i wypad stąd na swoją melinę. Albo ci tak urządzę, że zapomnisz własnego nazwiska!
Chłopak skinął głową. Kwadrans później, z torbą przez ramię, wyleciał z klatki. Mia została. Posprzątała. Nakarmiła kota. Poszła do szpitala.
Antonina rozpłakała się, gdy ją zobaczyła.
— Przyniosłam jedzenie i wszystko, co potrzebne. Wnuka wyrzuciłam. Nie dyskutuj, babciu. Starzy ludzie nie powinni spać na dworze.
— Dziękuję, córeczko. Myślałam, że umrę pod płotem…
— Jest mi pani potrzebna. I kotu też. Odpoczywaj. Jutro znów przyjdę.
Po tygodniu Mia zabrała babcię do domu.
— Jak czysto… jak pięknie… Czym ci się odwdzięczę?
— Mogę nazywać panią babcią?
— Oczywiście, moja droga. Jesteś jak rodzona…
Kot mruczał u stóp, po raz pierwszy od dawna zrelaksowany. W domu nie było już strachu.
Minął rok. Mia stała się dla Antoniny prawdziwą wnuczką. Wnuk więcej się nie pokazał. Dziewczyna wprowadziła się do babci, a swoje mieszkanie wynajęła, oddając jej wszystkie pieniądze.
— Babciu, sumienie mi nie pozwala inaczej. Żyję tu jak królowa.
Wkrótce wnuka babci zabito w pijackiej bójce. Jego śmierć wywołała w Mii nie radość, ale smutek: mógł przecież żyć normalnie…
Dwa lata później Mia się zakochała. Zupełnie przypadkiem. Nowy lekarz rejonowy — młody, troskliwy, dobry. Piotrek. Tak dbał o babcię, że serce dziewczyny zabiło mocniej.
— Dziecinko — szeptała Antonina — nie puszczaj takiego chłopaka…
Gdy Piotr oświadczył się, Mia nie powstrzymała łez. Rok później urodziło się ich pierwsze dziecko. A babcia została najszczęśliwszą prababcią.
Żyli razem jeszcze dwanaście lat. W wieku 95 lat Antonina odeszła cicho, we śnie. Do końca była przytomna. Pomagała, prasowała pieluszki, opowiadała bajki.
Mia przeżywała to ciężko. Płakała rozpaczliwie. Ale Piotr i dzieci pomogli jej przetrwać. Kot już nie żył, ale był inny — znaleziony na ulicy.
Nadszedł dzień, gdy trzeba było posprzątać mieszkanie. Formalnie wciąż należało do babci. Mia nigdy nie nalegała na przepisanie — uważała to za nieuczciwe. Ale przeglądając dokumenty, znalazła kopertę.
“Miałciu, córeczko moja. Gdybyś wiedziała, ile szcz— W serwantce, pod szufladą, znajdziesz mój skarb, który zostawiłam tylko dla ciebie.
