Pewnego dnia mąż wrócił od swojej mamy, westchnął ciężko i zaproponował, żeby zrobić naszej dwuletniej córce test na ojcostwo: „Nie dla mnie, ale dla mamy”.
—…Pół roku przed naszym ślubem ciągle powtarzała synowi: nie żenić się z nią, ona nie jest dla ciebie! — opowiada trzydziestoletnia Kasia, a jej głos drży z emocji. — Za ładna, będzie chodzić na boki! Wtedy się z tego śmialiśmy, żartowaliśmy, że Tomek powinien był wybrać „krokodylicę”, żeby na pewno go nie zdradziła. Ale teraz nie jest nam do śmiechu. Ani trochę!
Kasia nie uważa się za jakąś oszałamiającą piękność. Zwykła dziewczyna z podwarszawskiego Legionowa, dba o siebie — jak większość. Szczupła, zadbana, ubiera się skromnie, zawsze była wymagająca w związkach i szanowała siebie. Dlaczego jej teściowa, Halina Nowakowa, uznała, że Kasia to lekkoduch i zdrajczyni, pozostaje zagadką. Ale ta kobieta zamieniła życie synowej w koszmar.
Z Tomkiem są małżeństwem od czterech lat, mają córkę. Kasia jest na urlopie macierzyńskim, jej dni to niekończąca się seria gotowania, sprzątania i przewijania. Jedyne osoby, z którymi się widuje, to inne mamy z placu zabaw. Ale teściowa nie odpuszcza. Podejrzewa Kasię o zdrady, śledzi ją jak detektyw z taniego serialu.
— Zawsze za mną szpiegowała! — wzdycha Kasia, a w jej oczach zbierają się łzy. — Dzwoniła, sprawdzała, przyjeżdżała bez zapowiedzi, próbowała kontrolować każdy krok. Na początku starałam się traktować to z przymrużeniem oka, opowiadałam Tomkowi, śmialiśmy się. Ale to wykańcza! Kilka razy wybuchłam, kłóciłam się z nią na serio. Na chwilę cichła, ale potem zaczynała z nową siłą.
Pierwszy skandal wybuchł kilka miesięcy po ślubie. Halina Nowakowa nagle pojawiła się w pracy Kasi. Bez telefonu, bez powodu. Chciała sprawdzić, czy synowa naprawdę tam pracuje, czy może oszukuje męża, udając, że jest w biurze, a sama biega do kochanków?
— Nie wiem, jak w ogóle ją wpuścili! — wspomina Kasia, jej głos drży ze złości. — U nas jest biurowiec, ochrona przy wejściu, goście tylko po uprzednim zgłoszeniu. Mało nie spadłam z krzesła, gdy sekretarka przyprowadziła ją do mnie: „Ktoś do pani”. Pytam: „Pani Halino, co pani tu robi?” A ona na to: „Przyszłam zobaczyć, gdzie pracujesz”. I rozgląda się po pokoju! U nas open space, wszyscy przy komputerach, wszystko widać. Nie wiem, co by zrobiła, gdybym miała własny gabinet!
Później sekretarka, Ania, szepnęła Kasi, że ta dziwna kobieta zasypała ją pytaniami. Jak długo Kasia tu pracuje? Czy się nie spóźnia? Z kim się przyjaźni? Czy ma w biurze kogoś „specjalnego”? „Powiedziałam, że pani jest zamężna, ma męża!” — dodała Ania, krzywiąc się ze zdziwieniem. Kasia wpadła w szał. Po powrocie do domu wygarnęła wszystko Tomkowi: „Twoja matka przekroczyła wszelkie granice! Porozmawiaj z nią, to nienormalne! Chyba tylko pod biurkiem mi nie zaglądała w poszukiwaniu kochanka. Choć kto wie, może i tam sprawdziła!”
Tomek, jak się zdaje, poważnie porozmawiał z matką. Przez jakiś czas było spokojnie. Halina Nowakowa dzwoniła tylko wieczorami, pytała, jak leci, przesyłała domowe pierogi. Kasia zaczęła mieć nadzieję, że burza minęła. Ale się myliła.
Następny incydent zdarzył się, gdy Kasia była w ciąży, ale jeszcze pracowała. Przeziębiła się, wzięła L4, spała w domu z wyłączonym telefonem, gdy nagle obudził ją walenie w drzwi i nieustanny dzwonek. „Zerwałam się, myślałam, że pożar czy ewakuacja! — wspomina. — Zajrzałam przez wizjer — teściowa! Z wykrzywioną twarzą wali w drzwi i dzwoni bez przerwy. Bałam się otworzyć, zadzwoniłam do Tomka: „Rzucaj wszystko, przyjeżdżaj, nie wiem, co się dzieje!” Przyleciał po dwudziestu minutach. A ona przez cały ten czas stała pod drzwiami i czekała na mnie!”
Nakrzyczeli na Halinę Nowakową. Kasia zagroziła, że wezwie policję i psychiatryka, jeśli to się powtórzy. „Trzymaj ją ode mnie z daleka!” — zażądała od męża. I znowu zapanowała cisza.
Kasia urodziła córkę, ale teściowa nawet nie spojrzała na wnuczkę. Później stało się jasne dlaczego. Nie wierzyła, że to jej wnuczka. „No przecież ja się z byle kim uwieszam, skąd u mnie dziecko od Tomka?” — gorzko śmieje się Kasia. Powód? W rodzinie męża zawsze rodziły się chłopcy. Dziewczynka, w logice Haliny Nowakowej, to dowód zdrady. „Nie słuchałam tych bzdur — mówi Kasia. — Nie utrzymuję z nią kontaktu. Tomek jakoś z nią gada, raz na miesiąc do niej jedzie, ale bez nas. Może to i lepiej. Nigdy bym jej nie powierzyła córki.”
Ale najgorsze miało dopiero nadejść. Pewnego dnia Tomek wrócił od matki, ciężko westchnął, zająknął się i nagle zaproponował, żeby zrobić dwuletniej córce test na ojcostwo. „Nie dla mnie, Kasia, co ty! — machnął rękami. — Nie mam wątpliwości. To dla mamy! Chcę, żeby w końcu dała spokój. Ona zupełnie odleciała, a ja muszę to słuchać!”
Kasia gorzko się zaśmiała. „Dla mamy? — spytała, a jej głos drżał z wściekłości. — Powiedz lepiej, że uwierzyłeś w jej brednie! Przecież wiesz, że ona nigdy się nie uspokoi. Zrobimy trzy testy w różnych klinikach — powie, że lekarzy przekupiliśmy, a wyniki sfałszowali! Nie będę tańczyć, jak mi zagra, koniec dyskusji!”
— To nie jest takie trudne, zrobić test — nie ustępował Tomek.
— Po co? — Kasia patrzyła na niego, powstrzymując łzy. — Ja wiem, czyje to dziecko. A ty? Jeśli potrzebujesz testu, to go zróbmy. Ale najpierw składamy pozew o rozwód. Nie będę żyć z mężczyzną, który mi nie ufa!
Jej słowa zawisły w powietrzu jak wyrok. Zaufanie w ich rodzinie pęka w szwach, a wszystko przez teściową, której podejrzenia zatruwają im życie. Kasia czuje, że stoi na krawędzi i nie wie, jak ocalić swój związek przed tym szaleństwem.Tomek milczał przez chwilę, a potem cicho powiedział: “Masz rację, przepraszam, już nigdy o tym nie wspomnę”.
