Dawid i Kinga postanowili uczcić rocznicę poznania w przytulnej kawiarni w centrum Warszawy. Wrócili do domu po północy.
– Nareszcie się zjawiliście! – powitała ich w progu matka Dawida, Wanda Nowak, zakładając ręce na piersi. – Gdzie was nosiło? Ja tu sama z wnukami się męczę!
– Mamo, co się stało? – zdziwił się Dawid. – Przecież uwielbiasz dzieci Asi.
– Tak ciężko było z nimi posiedzieć? – dodała Kinga, zdejmując płaszcz.
– Wy się bawicie, a ja tu haruję! – odcięła teściowa. – A gdzie matka tych wnuków?
– Jest zajęta, a wy, znaczy się, odpoczywacie! – Wanda wskazała na kuchnię. – Zmywajcie naczynia! Nabawiliście się – teraz do roboty!
Dawid, marszcząc brwi, otworzył laptop. Nagle jego wzrok zastygł, a dłonie zacisnęły się na obudowie. Zobaczył coś, co ścięło krew w jego żyłach.
Po ślubie Dawid i Kinga wynajmowali mieszkanie. Wkrótce jednak musieli się przeprowadzić do teściowej – pieniędzy nie starczało. Rodzice Kingi mieszkali w kawalerce z jej młodszym bratem, więc dla nich nie było miejsca. Dawid zmienił pracę: zarabiał mniej, ale obiecywano mu awans.
– Kinga, to tylko na chwilę – przekonywał. – U mamy się zatrzymamy, jeszcze zaoszczędzimy. Mieszka sama, tylko Asia czasem przywozi wnuki. Dacie radę.
– Mogłabym dorobić, ty też – zaproponowała Kinga.
– Co, harować całą dobę? – wybuchnął Dawid. – Cały dzień w biurze, a potem jeszcze gdzieś biec? Tylko spać do domu? A kiedy żyć?
– A życie z twoją mamą to będzie życie? – westchnęła Kinga.
– Nie rozumiesz, nie mamy kasy! Jeśli się mamy spodoba, szybciej uzbieramy na swoje.
Kinga milczała. Nie chciała mieszkać z teściową. Widziała siostrzeńców Dawida, dzieci Asi, tylko raz na ślubie. Hałaśliwe, rozpieszczone – nie zrobiły dobrego wrażenia. Ale wyboru nie było.
– No i co w tym złego? – powitała ich Wanda. – Lepiej niż obcym płacić czynsz. Dzielimy rachunki na troje: wy dwie części, ja jedną. Na jedzenie tak samo. Ja robię zakupy i gotuję. Wy sprzątacie.
– Dobrze, mamo – zgodził się Dawid. – Kinga, zgoda?
– Tak… – westchnęła.
Na początku wszystko szło gładko. Młodzi wracali na gotowy obiad, rano czekało śniadanie. Kinga po pracy dorabiała w internecie, ale weekendy psuły wizyty siostrzeńców. Asia prawie się nie pokazywała, zostawiając dzieci od piątku do niedzieli.
Sprzątanie z nimi było niemożliwe: dzieci robiły bałagan, właziły wszędzie, potrafiły wtargnąć do sypialni, gdy Dawid z Kingą spali.
– Dawid, niech mama zabierze dzieci – prosiła Kinga. – Jeszcze śpimy!
– To tylko dzieci – machnął ręką. – Moje siostrzeńce, czyli i twoje. Wytrzymaj.
– Pracowałam całą noc!
– Nikt ci nie kazał. Dobra, wstaję. Mam spotkanie z kumplami, jedziemy na ryby. Wrócę wieczorem.
– A ja? Znowu sama?
– Mama jest w domu. Chcesz spokoju? Daj im swój laptop, niech grają.
– Świetny pomysł! Daj swój – warknęła Kinga.
– Mam tam dokumenty – odciął się Dawid. – A u ciebie co, ważniejsze?
– Mam projekt, dziś termin! – wykrzyknęła. – Idź, sama się zajmę.
Tak było wiele razy. Dawid znikał z kolegami: ryby, grille, spacery. Tego dnia znów wyjechał.
Wanda karmiła dzieci.
– Kinga, siadaj – rzuciła. – Naleśników mało, ale tobie wystarczy. Dawid mówił, że dzieci mogą pograć na twoim laptopie.
– To nieprawda! – oburzyła się Kinga. – Nic nie obiecywałam. Mam pracę, dziś termin.
– Jaka chciwa – prychnęła teściowa. – Jesteśmy rodziną! Asia nie daje swojego, bo drogi.
– Cały tydzień pracy! – odcięła Kinga. – Zaraz będę pracować.
– Pozmywaj naczynia – rzuciła Wanda, sięgając po telefon.
Kinga zmywała, wściekła, że nikt w domu nie umyje nawet kubka. Teściowa już gadała przez telefon:
– Ewo, oczywiście się spotkamy! Za godzinę w centrum handlowym. Kto hałasuje? Wnuki. Nie martw się, Kinga z nimi posiedzi. Niech się uczy, póki swoich nie ma.
Kinga o mało nie upuściła talerza. Cicho wyszła z kuchni, spakowała się, wzięła laptop i wyszła. Wanda milczała – pewnie chciała powiedzieć o wyjściu w ostatniej chwili.
Kinga poszła do kawiarni, gdzie często pracowała. Zajęła kąt, zamówiła kawę i pogrążyła się w projekcie. Po pół godzinie zadzwonił Dawid:
– Kinga, gdzie jesteś? Co to za numer?
– Pracuję – spokojnie odpowiedziała. – Dziś termin.
– Mama w panice! Gdzieś zniknęła?
– Nie mogę pracować w tym hałasie – odcięła.
– Zrujnowałaś mamie spotkanie z koleżanką!
– Niech zaprosi ją do domu.
– Z tymi urwisami?
– To sam z nimi zostań, a mamę puść. Oni mają matkę!
– Wymyślasz – warknął Dawid.
– A może to wy wymyślacie? – odparowała Kinga. – Mama tak chętnie nas przyjęła, a my za to płacimy. W tym miesiącu zabrała od nas dodatkowe pięćset złotych, bo na jedzenie nie starczyło. Ty tego nie widzisz?
– Jesteś drobiazgowa! – rzucił.
– A ty na co wydajesz? – wybuchnęła Kinga. – Na mamę – zero, wszystko ja. A na kumpli zawsze masz!
Dawid i Kinga wrócili późno.
– Nareszcie! – natarła teściowa. – Gdzie was nosiło? Ja tu z wnukami się męczę!
– Mamo, przecież je kochasz – spokojnie powiedział Dawid.
– Dzisiaj mam dość! – wrzasnęła. – Ewa chciała do kawiarni, a musiałam ją tu zaprosić. Nie podobało jej się! A gdzie była Asia?
– Zajęta – wzruszył ramionami Dawid. – Jeśli widziała nas w kawiarni, mogła zabrać dzieci.
– Pozmywajcie! – odcięła teściowa. – Nabawiliście się – teraz do roboty!
Kinga przebrała się, idąc do kuchni, ale Dawid ją zatrzymał. Otworzył laptop i zastygł. Róg ekranu był zbity, ważne pliki zniknęły.
– Co to? – wyszeptaDawid spojrzał na Wandę z zimną determinacją i powiedział: “Od dzisiaj sami odpowiadacie za swoje wybory – my wychodzimy z tej toksycznej gry”.
