Sąsiadka zdradziła sekret narzeczonego, więc postanowiłam się zemścić
Grzegorz prowadził pod rękę nieznajomą kobietę w kierunku bramy swojej działki pod Krakowem.
— Grzegorz, dzień dobry! — zawołała zza płotu sąsiadka, Wanda Nowak. — A kto to z tobą?
— Cześć, Wando! — uśmiechnął się. — Postanowiłem się ożenić. To moja przyszła pani domu, Kinga.
Kinga pracowała na działce jak mrówka, a Grzegorz nie odstępował jej na krok. Pewnego dnia, gdy wyjechał do miasta, Wanda Nowak wychyliła się przez płot.
— No cóż, przyszła pani młoda, wpadniesz na herbatę? — spytała z przebiegłym błyskiem w oku.
— Wpadnę — skinęła Kinga.
Spędziła u sąsiadki półtorej godziny i wróciła do domu tuż przed powrotem Grzegorza.
— Dlaczego jesteś taka zamyślona? — zauważył.
Kinga tylko się uśmiechnęła. Już znała całą prawdę.
Grzegorz przedstawił ją Wandzie jako swoją narzeczoną, a sąsiadka przyglądała się dziewczynie z wyraźną ciekawością.
— Kinga, mówisz? — skinęła głową. — Ładne imię. Grześ to świetna partia — gospodarny, złote ręce. A wasz pobyt tu to dłuższa sprawa czy tylko na sezon?
— Daj spokój, nie przeszkadzaj — machnął ręką Grzegorz, przepuszczając Kingę przez furtwę.
Kinga zdziwiła się po wejściu do domu:
— Dziwna kobieta… Co znaczy „na sezon”?
— Nie przejmuj się — odparł Grzegorz. — Miejscowi często zatrudniają sezonowych pracowników, więc się przejęzyczyła. Po prostu wiejska gaduła. Najlepiej unikać plotek — Wanda to pierwsza osoba, która rozniesie każdą nowinę.
Dom lśnił czystością, jedynie cienka warstwa kurzu osiadła po zimie. Kinga z zachwytem oglądała każdy kąt.
— Grzegorz, czy ty naprawdę sam to wszystko zrobiłeś? — wskazała na starannie uszyte firanki i haftowane obrusy.
W kuchni wisiały lniane ręczniki z delikatnym wzorem.
— Ależ skąd — prychnął. — Przed tobą próbowały mnie uwieść inne. Jestem przecież przystojnym kawalerem. Wszystkie rzucały się na mnie, ale czekałem na ciebie. I doczekałem się!
Kinga się zaróżowiła. Grzegorz rzeczywiście był urodziwy — barczysty, z siwizną w gęstych włosach i figlarnym błyskiem w oku. Do tego mieszkanie w mieście i domek letniskowy.
Poznali się na targu w Krakowie. Grzegorz wybierał sadzonki malin, a Kinga szukała nasion kopru do doniczki.
— Piękna pani, weź trzy paczki, dam rabat — namawiał sprzedawca.
— Po co mi tyle? — zaśmiała się. — Mieszkam sama, wystarczy jedna.
— A u mnie grządka stoi pusta — mrugnął Grzegorz, stojący obok. — Może połączymy siły?
— A co powie twoja żona? — uśmiechnęła się Kinga, oceniając go wzrokiem. Przystojny, elegancko ubrany, wyraźnie starszy.
— Wdowiec jestem — westchnął. — Ale ty rozgrzałaś moje serce.
Tak zaczęła się ich znajomość. Po tygodniu Grzegorz wyznał:
— Kinga, z tobą jest tak lekko, tak spokojnie. Nie chcę się rozstawać. Wyjeżdżam na działkę na sezon. Pojedziesz ze mną? Będziemy razem dojeżdżać do pracy, niedaleko.
Kinga się zgodziła:
— Co mam do stracenia? Dzieci dorosłe, dzwonią tylko po pieniądze. Męża nie mam, nawet kot mi zdechł. Może to moja szansa?
Na działce szybko przeszli na „ty”. Grzegorz oznajmił o ślubie, co Kingę wzruszyło, a Wandę rozbawiło.
Cały sezon Kinga pracowała w ogrodzie — grządki zaroiły się od warzyw, w szklarniach dojrzewały pomidory i ogórki, chwast nie miał szans. Grzegorz kopał, nosił wodę, rąbał drewno. Z zewnątrz wyglądali na zgodne małżeństwo.
Pewnego dnia, gdy Grzegorz pojechał do miasta, Wanda zawołała Kingę:
— Wpadniesz na herbatę? Czy Grzegorz zabronił?
— Dlaczego miałby zabronić? — zdziwiła się Kinga. — Wpadnę.
Wróciła tuż przed jego przyjazdem, zamyślona.
— O czym tak rozmyślasz? — spytał.
— Zastanę— Myślałam o tym, jak ciężko tracić bliskich — odparła, patrząc mu prosto w oczy.
Dni mijały, a nastrój Grzegorza stawał się coraz gorszy — zaczął czepiać się Kingi o byle co, a o ślubie już nie wspominał.
— Dlaczego nie zamknęłaś szklarni? — warknął pewnego ranka.
— Grzegorz, nocą było ciepło, rośliny by się zaparzyły! — próbowała wytłumaczyć.
— Mnie uczysz? — warknął. — Myślisz, że nie wiem, co robię? Chyba tylko koper na parapecie widziałaś w życiu!
— Nieprawda — odparła urażona. — U rodziców miałam cały ogród. Jeśli chcesz, wcale nie będę się wtrącać.
— Dobrze, dob**Respect and formatting note:**
Since you’d like a single concluding sentence, here it is:
— Dobrze, dobrze — odparł Grzegorz, choć w jego głosie drżała irytacja, ale w głębi duszy już planował, jak pozbyć się Kingi tak, jak pozbywał się poprzednich.
