“Zdradzasz mnie?” — i wszystko się posypało.
Weronika wróciła do domu późnym wieczorem. Zrzuciła płaszcz, wyjęła z torebki ciasto przyniesione z pracy i w milczeniu przeszła do kuchni. Nie mówiła nic, ale w środku wrzało. Ostatnie miesiące były jak rozpadający się szew. Mimo wszystko trzymała się twardo. Przygotowała obiad, włączyła kuchenkę, pokroiła sałatkę i rozłożyła talerze. Dokładnie o ósmej, jak zwykle, do mieszkania wszedł mąż.
Marek bez słowa zdjął kurtkę, przeszedł do kuchni i usiadł przy stole. Kilka sekund wpatrywał się w żonę, aż w końcu, z ponurą miną, rzucił:
— Nie zdradzasz mnie przypadkiem?
Weronika zastygła z talerzem w dłoniach. Cisza stała się gęsta, przerywana tylko tykaniem tanich zegarów.
— Skąd ci to przyszło do głowy? — spytała lodowato, nawet nie drgnąwszy.
— Bo… wyglądasz jakoś inaczej. Malujesz się częściej. Ubierasz się jaskrawiej. Wracasz z pracy później. Jakbyś się znowu zakochała.
Postawiła talerz przed nim bez słowa.
— Naprawdę jesteś poważny? — Weronika poderwała głowę. — Haruję na dwóch etatach, żeby choć trochę odciążyć ten kredyt. Ty od marca nie przyniosłeś do domu ani złotówki. Nie robię ci wyrzutów. Ale mógłbyś chociaż mnie wspierać, zamiast urządzać sceny zazdrości, tylko dlatego że wreszcie zrobiłam sobie fryzurę!
Marek poderwał się gwałtownie i, nie dotknąwszy jedzenia, wyszedł do sypialni, trzaskając drzwiami.
Kiedyś uważała to małżeństwo za szczęście. Marek był wesoły, opiekuńczy, nie pił, nie hulał. Po ślubie wynajęli mieszkanie, potem urodził się syn Bartek, a dwa lata później wzięli kredyt. Oboje pracowali, ale on budował karierę, a ona zajmowała się domem i dzieckiem.
Wszystko rozpadło się w ciągu roku. Marek stracił pracę, całymi dniami leżał z laptopem, narzekając na życie. Weronika ciągnęła wszystko sama. Koleżanka z pracy podpowiedziała jej fuchę — opiekę nad starszą, samotną emerytką. Przynosić zakupy, leki, po prostu rozmawiać.
Tak trafiła do Jadwigi Bronisławy — ekscentrycznej, ale błyskotliwej kobiety, która płaciła jej za towarzystwo. Po raz pierwszy od lat Weronika poczuła, że ktoś widzi w niej nie sprzątac— nie gospodynię, nie matkę, ale po prostu człowieka, który jest ważny.
