Krzysztof i Kinga postanowili uczcić rocznicę poznania w przytulnej kawiarni na Starym Mieście w Warszawiu. Wrócili do domu dobrze po północy.
— Nareszcie się zjawiliście! — przywitała ich w progu matka Krzysztofa, Wanda Nowak, założywszy ręce na piersi. — Gdzie was nosiło? Ja tu sama z wnukami się męczę!
— Mamo, co się stało? — zdziwił się Krzysztof. — Przecież uwielbiasz dzieci Ewy.
— Ciężko było z nimi posiedzieć? — dodała Kinga, zdejmując płaszcz.
— Wy sobie spacerujecie, a ja się tu haruję! — odcięła teściółka. — A gdzie jest matka tych wnuków?
— Jest zajęta, a wy sobie odpoczywacie! — Wanda wskazała na kuchnię. — Zmywajcie naczynia! Nacieszyliście się, teraz do roboty!
Krzysztof, zmarszczywszy brwi, otworzył laptop. Nagle zastygł, a jego dłonie ścisnęły pokrywę. Zobaczył coś, co sprawiło, że krew ścięła mu się w żyłach.
Po ślubie Krzysztof i Kinga wynajmowali mieszkanie. Wkrótce jednak musieli przeprowadzić się do teściowej — brakowało pieniędzy. Rodzice Kingi mieszkali w kawalerce z jej młodszym bratem i nie było tam miejsca dla młodej pary. Krzysztof zmienił pracę: zarabiał mniej, ale obiecywano mu awans.
— Kinga, to tymczasowe — przekonywał. — U mamy pomieszkamy, jeszcze trochę zaoszczędzimy. Ona jest sama, siostra tylko czasem wpada z wizytą, zostawia dzieci. Damy radę.
— Mogłabym dorabiać, ty też — zaproponowała Kinga.
— Co, harować całą dobę? — wybuchnął Krzysztof. — Cały dzień w biurze, a potem jeszcze gdzieś biegać? Do domu tylko spać? A kiedy żyć?
— A życie z twoją mamą pod jednym dachem to będzie życie? — westchnęła Kinga.
— Nie rozumiesz, nie mamy pieniędzy! Jeśli spodoba nam się u mamy, szybciej uzbieramy na swoje mieszkanie.
Kinga zamilkła. Mieszkanie z teściową nie było jej marzeniem. Dzieci siostry Krzysztofa, Ewy, widziała tylko raz na ślubie — hałaśliwe, rozpieszczone, nie zrobiły dobrego wrażenia. Ale wyboru nie było.
— No i co w tym złego? — powitała ich Wanda. — Lepiej niż płacić obcym za wynajem. Opłaty dzielimy na trzy: wy dwie części, ja jedną. Na jedzenie też się zrzucamy. Ja robię zakupy i gotuję. Wy sprzątacie.
— Dobrze, mamo — zgodził się Krzysztof. — Kinga, zgadzasz się?
— Tak… — wydukała.
Początkowo wszystko szło gładko. Młodzi wracali na gotową kolację, rano czekało na nich śniadanie. Kinga dorabiała w internecie po pracy, ale weekendy zakłócały wizyty siostrzeńców. Ewa niemal się nie pojawiała, zostawiając dzieci od piątku do niedzieli.
Sprzątanie przy nich było niemożliwe: dzieci robiły bałagan, wchodziły we wszystkie kąty, potrafiły wtargnąć do sypialni, gdy Kinga i Krzysztof spali.
— Krzysztof, niech mama zabierze dzieci — prosiła Kinga. — Jeszcze śpimy!
— To tylko dzieci — machnął ręką. — Moje siostrzeńce, więc i twoje. Wytrzymaj.
— Pracowałam pół nocy!
— Nikt cię nie zmuszał. Dobrze, wstaję. Mam spotkanie z kumplami, jedziemy na ryby. Wrócę wieczorem.
— A ja? Znowu sama?
— Mama jest w domu. Chcesz ciszy? Daj im swój laptop, niech się pobawią.
— Świetny pomysł! Daj swój — warknęła Kinga.
— Mam tam dokumenty — odciął się Krzysztof. — A u ciebie coś ważniejszego?
— Mam projekt, dziś termin! — zawołała. — Idź, sama się tym zajmę.
Takie sceny powtarzały się wielokrotnie. Krzysztof wychodził z kolegami: raz na ryby, raz na grilla, raz na spacer. Tego dnia znów wyjechał.
Wanda karmiła dzieci.
— Kinga, siadaj — rzuciła. — Naleśników mało, ale tobie wystarczy. Krzysztof powiedział, że dzieci mogą pobawić się twoim laptopem.
— To nieprawda! — oburzyła się Kinga. — Nic takiego nie obiecywałam. Mam tam pracę, dziś termin.
— Ależ z ciebie sknera — prychnęła teściowa. — Jesteśmy rodziną! Ewa swojego laptopa nie daje, bo drogi.
— Cały tydzień pracy mam w nim! — odparła Kinga. — Zaraz zabieram się do roboty.
— Pozmywaj naczynia — rzuciła Wanda, sięgając po telefon.
Kinga zmywała, wściekła, że nikt w domu nie sprząta nawet po sobie kubka. Teściowa już gadała przez telefon:
— Basia, oczywiście się spotkamy! Za godzinę w centrum handlowym. Kto hałasuje? Wnuki. Nie martwisz się, Kinga z nimi posiedzi. Niech się uczy, póki własnych nie ma.
Kinga o mało nie upuściła talerza. Cicho wyszła z kuchni, spakowała się, wzięła laptopa i wyszła. Wanda milczała — widocznie zamierzała poinformować o wyjściu w ostatniej chwili.
Kinga udała się do kawiarni internetowej, gdzie często pracowała. Usiadła w kącie, zamówiła kawę i zagłębiła się w projekt. Po pół godzinie zadzwonił Krzysztof:
— Kinga, gdzie jesteś? Co się stało?
— Pracuję — spokojnie odpowiedziała. — Dziś termin.
— Mama w panice! Gdzie się podziałaś?
— Nie mogę pracować w tym hałasie — odcięła.
— Zrujnowałaś mamine spotkanie z koleżanką!
— Niech ją zaprosi do domu.
— Z tymi urwisami?
— Więc niech ty z nimi posiedzisz, a mamę puść. Ona ma matkę!
— Wyolbrzymiasz — warknął Krzysztof.
— A może to wy coś ukrywacie? — odparowała Kinga. — Mama tak chętnie nas przyjęła, a my za to płacimy. W tym miesiącu brakło jej na zakupy, wzięła od nas dodatkowe dwieście złotych. Ty tego nie widzisz?
— Jesteś przewrażliwiona! — rzucił.
— A ty na co wydajesz pieniądze? — wybuchnęła Kinga. — Na mamę ani grosza, wszystko ja. A na kolegów zawsze masz! Dwanaście dni w miesiącu twoi siostrzeńcy jedzą na nasz koszt. Mama kupuje im słodycze, lody, a nam — nic. Najlepsze kąski — dla nich. Ewa zabiera je z pełnymi torbami. Gdy wynajmowaliśmy mieszkanie, wydawaliśmy trzy razy mniej! To ty nazywasz wygodą? Chcesz tak żyć”Po kilku miesiącach Wanda w końcu zadzwoniła, przepraszając, i zaproponowała wspólną rodzinną kolację.”
