Przewrotna niespodzianka: Sekretny plan teściowej
Weronika jeszcze spała, gdy ostry dzwonek do drzwi rozdarł poranną ciszę ich mieszkania na obrzeżach Krakowa.
— Filip, otwórz — mruknęła, szturchając męża w bok.
— Śpię — burknął, ciągnąc kołdrę na głowę.
Weronka, westchnąwszy ciężko, wygramoliła się spod ciepłej pierzyny i, szurając kapciami, powlokła się do drzwi. Gdy je otworzyła, zamarła: na progu stała teściowa.
— Helena Stanisławówna? Co pani tu robi? — oczy Weronki zrobiły się okrągłe jak talerze.
Teściowa, nie raczywszy odpowiedzieć, w milczeniu wkroczyła do mieszkania, zostawiając za sobą woń intensywnych perfum.
— Werka, kto tam? — Filip, przecierając oczy, pojawił się w przedpokoju.
— Milczysz? No to opowiedz żonie o naszej niespodziance! — Helena Stanisławówna spojrzała na syna z lekką drwiną.
— Jakiej niespodziance? — Weronka błyskawicznie odwróciła się do męża, czując, jak serce ściska jej złe przeczucie. Wiedziała, że coś przed nią ukrywają, ale nawet nie domyślała się, jaki cios ją czeka.
— Znowu? — Weronka patrzyła na Filipa z rozpaczą. — Dopiero w zeszłym tygodniu jeździliśmy do twojej matki, pomagaliśmy jej! Jestem zmęczona, Filipek, chociaż te weekendy spędźmy w końcu sami…
Jej głos drżał, oczy błagały, ale Filip pozostawał niewzruszony.
— Werka, wiesz przecież, że mama teraz ma ciężko. Po spadku po tacie jest sama, nie daje rady. Jestem jej jedynym synem, muszę pomagać.
— I po co teraz przyjechała? — Weronka starała się zachować zimną krew.
— Mówiłem, że potrzebuje tapet, jasnobeżowych, i jeszcze paru drobiazgów do remontu.
— A zamówić online nie można? — zapytała z nadzieją.
— Nie umie. Pojedziemy w weekend, przy okazji się przejedziemy, odetchniesz.
— Odpoczynek w markecie budowlanym? No cóż za rozrywka! — prychnęła Weronka, czując, jak wzbiera w niej złość.
Ale nie chciała psuć sobie weekendu. Szybko wzięła telefon, zamówiła wszystko z listy z dostawą do domu, sama wybrała materiały, sama zapłaciła. Teściowej pozostawało tylko odebrać paczkę. Wydawało się, że teraz Helena Stanisławówna nie znajdzie już pretekstu, by zjawiać się w ich mieszkaniu. Dostawa była zapowiedziana na piątkowy wieczór, i Weronka odetchnęła myśląc, że wszystko pod kontrolą.
Jakież było jej zdumienie, gdy w sobotni poranek teściowa zjawiła się u nich z ogromnymi reklamówkami wypchanymi tapetami i puszkami farby.
— Chcieliście, żebym sama dźwigała taki ciężar? — Helena Stanisławówna zmierzyła synową lodowatym spojrzeniem. — Filip, tobie też nic nie powiedziałaś?
— Pani Heleno, to miała być niespodzianka — Weronka, wciąż w piżamie, bełkotała zakłopotana w przedpokoju.
— Doceniam — warknęła teściowa i przeniosła wzrok na syna. — Co taki cichy? Mów żonie o naszej niespodziance!
— Jakiej?! — Weronka odwróciła się do Filipa, głos jej zadrżał. Czuła, że zaraz zawali się jej świat.
— Wyprowadzam się do was na kilka miesięcy — oznajmiła z triumfalnym uśmiechem Helena Stanisławówna, zdejmując płaszcz.
Zanim Weronka zdążyła połknąć tę wiadomość, teściowa dorzuciła nowy cios:
— A wy — jedziecie do mnie na wieś.
Helena Stanisławówna majestatycznie wkroczyła do kuchni, a Weronka, chwyciwszy męża za rękę, wysyczała wściekle:
— O co tu chodzi?! Jakie przeprowadzki?! Nie rozmawialiśmy o tym!
— Przepraszam, nie zdążyłem ci powiedzieć — Filip wzruszył ramionami, jakby mówił o drobnostce. — Mama zaproponowała. Nie martw się, nie jedziemy od razu.
Weronka, powstrzymując wściekłość, wyszła do sypialni. Kłócić się przy teściowej nie miała ochoty, ale wewnątrz wszystko w niej wrzeło. Dopiero wieczorem Filip wreszcie wyjaśnił.
— Werka, pomyśl, to szansa! Zrobimy remont w domu na wsi, po twojemu. Dodasz do portfolio, klienci się ustawią! A jak będziemy remontować, to tam pomieszkamy. Mamie w jej wieku nie wolno wdychać pyłu, a nad robotami trzeba pilnować.
— I to ja mam to robić?! — Weronka aż sapnęła z oburzenia.
— No co w tym złego? Potrzebujesz pracy, my z mamą o ciebie dbamy!
— Dbacie? Wypędzić mnie na zadupie, z dala od cywilizacji? Nie chcę! Lubię nasze mieszkanie!
— Nie jedziemy od razu — machnął ręką Filip. — Tapety już zamówiłaś, zaczniemy od jednego pokoju, żeby mamie było wygodnie.
— A pyłu to już nie będzie wdychać? — zażartowała gorzko Weronka.
— Okno otworzymy, nie zauważy. Ale będzie nadzorować. Poza tym, nie jesteśmy w sytuacji, żeby jej dyktować warunki. Mieszkanie jest jej, a dom na papierze mój.
— Mieszkanie jej tylko dlatego, że ty nie zgłosiłeś się po spadek! — wybuchnęła Weronka.
— Nie wtrącaj się w nasze rodzinne sprawy! — odciął się Filip. — Z mamą już wszystko ustaliliśmy. Jestem jedynym spadkobiercą, więc i tak wszystko będzie nasze.
— Gdyby mieszkanie było na tobie, twoja matka by nas nie wyrzucała na wieś! A tak przez twoją lekkomyślność musimy tam mieszkać!
Helena Stanisławówna, która podsłuchiwała pod drzwiami, nie wytrzymała. Drzwi sypialni otwarły się z hukiem.
— Zamknij się wreszcie! — warknęła teściowa. — Przyszłaś do nas z pustymi rękami, a teraz się o spadek dopominasz?
— Z pustymi rękami?! — Weronce zabrakło tchu z oburzenia.
— No a jak! Bez mojego syna poszłabyś z torbami! A teraz się wymądrzasz?
— Uważam, że to sprawiedliwe — nie ustępowała Weronka. — Zrobiliście z Filipa frajera, zabraliście mu wszystko! A jeśli pani wyjdzie za mąż?
— Ja? Za mąż? — Helena Stanisławówna wybuchnęła śmiechem, rozbrojona niespodziewanym komplementem. — Dobrze, zrobicie remont w domu, a ja przepiszę mieszkanie na syna. Ale dom zostanie mój. Zadowolona?
Weronka odetchnęła z ulgWeronka chwyciła Filipa za rękę i szepnęła: “Tylko niech nam teraz nie wpadnie do głowy pomysł, żebyśmy adoptowali kozę”.
