**Zdrada za filiżanką herbaty: Historia Haliny**
Halina wracała do domu z pracy, w duszy czuła lekkość — dziś zwolnili ich wcześniej. Ulicy podwarszawskiego Otwocka oddychały wiosennym ciepłem, a w jej głowie kołatała myśl, jak spędzić ten niespodziewany wolny wieczór.
— Może odwiedzić Bożenę? — przemknęło jej przez głowę. — Dawno się nie widziałyśmy.
Decyzja zapadła natychmiast. Halina wpadła do cukierni po sernik wiśniowy i po pół godziny już dzwoniła do drzwi przyjaciółki.
— Cześć! — Bożena otworzyła, a w jej oczach błysnęła dziwna iskra.
— A ja do ciebie w gości! — uśmiechnęła się Halina, podając pudełko z ciastem.
— Wejdź, mam dla ciebie niespodziankę — odezwała się nagle Bożena, a w jej głosie zadrżała nuta czegoś niepokojącego.
— Jaką niespodziankę? — zaniepokoiła się Halina, lecz nie czekając na odpowiedź, weszła do kuchni. Tam zamarła jak rażona gromem, widząc to, co Bożena nazwała „niespodzianką”.
— Niezamężnym przyjaciółkom nie ma miejsca w domu mężatki — mawiała zawsze Halinie jej babcia. — Trzymaj je na dystans, nie otwieraj duszy, bo gorzkie łzy polejesz.
Halina zawsze słuchała babcinych rad, a przyjaciółek miała niewiele. Jedne rozmyły się w wirze lat, z innymi drogi rozeszły się po kłótniach, tylko Bożena pozostała wierną towarzyszką. Ich przyjaźń, zahartowana jeszcze w podstawówce, trwała blisko czterdzieści lat. Dzieliły radości i smutki: Halina z mężem Wiesławem wychowali dwóch synów, wysłali ich na studia do Krakowa, a Bożena cieszyła się sukcesami córki Ani i marzyła o jej szczęśliwej przyszłości.
— Moje własne szczęście się nie ułożyło, ale niech przynajmniej Ani się powiedzie — wzdychała ze smutkiem Bożena.
— Nie przesadzaj — pocieszała Halina. — Ania to mądra dziewczyna, wszystko będzie dobrze. I tobie nie ma co narzekać: córka wspaniała, mieszkanie przytulne. No, z mężem nie wyszło — to oczywiście trudne.
— Trudne, że tyle lat znosiłam jego wybryki, wszystko wybaczałam — odpowiadała gorzko Bożena. — Myślałam, że się opamięta, a on tylko się pogorszył.
Halina znała historię przyjaciółki jak własną. Mąż Bożeny, Zbigniew, całe życie uganiał się za kobietami. Gdy ona sama ciągnęła córkę, pomagała rodzicom i harowała na dwóch etatach, on rozkoszował się uwagą innych. Czasem udawało mu się ukryć romanse, ale częściej kończyło się awanturami. Zbigniew przysięgał, że się zmieni dla rodziny, a Bożena znów wierzyła. Tak minęło dwadzieścia lat, aż trzy lata temu odszedł do młodszej kochanki.
— Ania dorosła, zrozumie, a my z tobą jesteśmy sobie obcy, po co to ciągnąć — rzucił wtedy.
Gdy Bożena próbowała się pozbierać, Zbigniew wyszedł, zabierając wszystkie ich oszczędności. Mieszkanie należało do jej rodziców, więc nie mógł go zająć. Pieniądze uznał za „sprawiedliwą rekompensatę” za wspólne lata. W tych czarnych dniach Halina była jedyną, która podtrzymywała przyjaciółkę, pomagała jej przetrwać.
— Mamo, sama zawsze powtarzałaś babcine słowa, że niezamężnym przyjaciółkom nie ma miejsca w domu mężatki — przypominała Halinie starsza córka Ewa.
— Nie wymyślaj — machała ręką Halina. — My z Bożeną jesteśmy jak siostry, nie mogę jej zostawić w biedzie.
— No dobra, mamo, żartujemy tylko — wtrącał młodszy syn Tomek. — Tyle że ty nas tymi babcinymi powiedzeniami zamęczasz, a sama Bożenę prawie codziennie do nas sprowadzasz.
— Co za bzdury? — oburzała się Halina. — Czy naprawdę myślicie, że Bożena odbije wam ojca albo zrujnuje naszą rodzinę? My z nią i z Anią jesteśmy jak jedna rodzina, przestańcie pleść głupoty!
— No, żartujemy tylko — śmiała się Ewa. — Bożena to dla nas jak ciocia, jakie intrygi w waszym wieku?
Halina nie przejmowała się docinkami dzieci. W młodości naprawdę słuchała babci, ale Wiesław nigdy nie dawał powodów do zazdrości. Spokojny, solidny, całe życie pracował dla rodziny, a weekendy spędzał w domu, przeglądając gazety lub naprawiając coś w gospodarstwie. Kiedyś przyjaźnił się ze Zbigniewem, ale po rozwodzie Bożeny kontakt się urwał. Halina i Wiesław stanęli po stronie przyjaciółki, a Zbigniew sam odciął wszystkie więzi, rozpoczynając nowe życie.
— Bożenie samej ciężko, zapraszajmy ją na święta — mówiła często Halina, a Wiesław tylko kiwał głową.
— Bożenie kapi— Bożenie zepsuł się piekarnik, zajrzyj, co tam jest nie tak — prosiła męża, a on posłusznie szedł naprawiać, nie podejrzewając, że każdy taki gest zbliża go do zdrady, która już czai się w cieniu, jak wilk, gotowy rozszarpać ich świat na strzępy.
