Podstępna niespodzianka: Tajny plan teściowej
Joanna jeszcze spała, gdy ostry dzwonek do drzwi rozdarł poranną ciszę ich mieszkania w podwarszawskim Piasecznie.
— Krzysztof, otwórz — mruknęła, szturchając męża w bok.
— Śpię — burknął, narzucając kołdrę na głowę.
Z westchnieniem wygramoliła się spod ciepłej pościeli i, szurając kapciami, powlókła się do przedpokoju. Gdy otworzyła drzwi, zastygła w bezruchu: na progu stała teściowa.
— Helena Janowska? Co pani tu robi? — oczy Joanny rozszerzyły się ze zdumienia.
Teściowa, nie raczywszy odpowiedzieć synowej, w milczeniu wkroczyła do środka, pozostawiając za sobą woń intensywnych perfum.
— Joasia, kto tam? — Krzysztof, przecierając oczy, pojawił się w korytarzu.
— Milczysz? No to opowiedz żonie o naszej niespodziance! — Helena Janowska spojrzała na syna z lekkim przekąsem.
— Jakiej niespodziance? — Joanna gwałtownie odwróciła się do męża, czując, jak serce ściska się od złego przeczucia. Wiedziała, że coś przed nią ukrywają, ale nawet nie podejrzewała, jaki cios ją czeka.
— Znowu? — Joanna patrzyła na Krzysztofa z rozpaczą. — Dopiero w zeszły weekend jeździliśmy do twojej mamy, pomagaliśmy jej! Jestem zmęczona, Krzysiu, choć ten jeden weekend spędźmy sami, spokojnie…
Głos jej drżał, oczy błagały, lecz Krzysztof pozostał niewzruszony.
— Joasiu, wiesz, że mama teraz ma ciężko. Po śmierci taty jest sama, nie daje rady. Jestem jej jedynym synem, muszę pomagać.
— I po co teraz przyjechała? — Joanna starała się zachować zimną krew.
— Mówiłem, że potrzebuje tapet, jasnobeżowych, i jeszcze paru drobiazgów do remontu.
— A zamówić online nie można? — zapytała z nadzieją.
— Nie potrafi. Pojedziemy w weekend, przy okazji się przejedziemy, oderwiesz się.
— Oderwać w sklepie budowlanym? No cóż za rozrywka! — prychnęła Joanna, w piersi kipiała uraza.
Nie chciała jednak psuć sobie weekendu. Wzięła telefon, szybko zamówiła wszystko z listy z dostawą, sama wybrała materiały, sama zapłaciła. Teściowej pozostawało tylko odebrać przesyłkę. Wydawało się, że teraz Helena Janowska nie znajdzie już pretekstu, by zjawiać się w ich miejskim mieszkaniu. Dostawa miała być w piątkowy wieczór, i Joanna odetchnęła z ulgą, myśląc, że wszystko pod kontrolą.
Jakże była wstrząśnięta, gdy w sobotni poranek teściowa zjawiła się u nich z ogromnymi torbami wypchanymi tapetami i puszkami farby.
— Chcieliście, żebym sama taszczyła taki ciężar? — Helena Janowska zmierzyła synową lodowatym spojrzeniem. — Krzysztof, nic jej nie powiedziałeś?
— Helena Janowska, to miała być niespodzianka — Joanna, wciąż w pidżamie, bełkotała niezręcznie, stojąc w przedpokoju.
— Doceniłam — wargi teściowej wykrzywiły się, a wzrok przeniosła na syna. — Co taki cichy, jakbyś wody się napił? Opowiedz żonie o naszej niespodziance!
— Jakiej? — Joanna odwróciła się do Krzysztofa, jej głos zadrżał. Czuła, że zaraz rozpadnie się jej świat.
— Wprowadzam się do was na kilka miesięcy — oznajmiła z triumfalnym uśmiechem Helena Janowska, zdejmując płaszcz.
Zanim Joanna zdążyła przetrawić tę wiadomość, teściowa rzuciła kolejny cios:
— A wy jedziecie do mnie na wieś.
Helena Janowska majestatycznie wkroczyła do kuchni, a Joanna, chwytając męża za rękę, wściekle syknęła:
— Co to za nowiny? Jakie przeprowadzki? Nie rozmawialiśmy o tym!
— Przepraszam, nie zdążyłem powiedzieć — Krzysztof wzruszył ramionami, jakby chodziło o błahostkę. — Mama zaproponowała. Nie martw się, nie jedziemy od razu.
Joanna, tłumiąc gniew, wyszła do sypialni. Kłócić się przy teściowej nie miała odwagi, ale w środku wszystko w niej wrzało. Wieczorem Krzysztof w końcu wyjaśnił.
— Joasiu, pomyśl, to szansa! Zrobimy remont w domku na wsi, tak jak chcesz. Dodasz do portfolio, klienci się ustawią! Póki remontujemy, pomieszkamy tam. Mamie w jej wieku nie wolno oddychać pyłem budowlanym, a robotników trzeba pilnować.
— I ja mam to robić? — Joanna aż się zakrztusiła z oburzenia.
— Co w tym złego? Potrzebujesz pracy, a my z mamą dbamy o ciebie!
— Dbać? Wysiedlić mnie na odludzie, z dala od cywilizacji? Nie chcę! Lubię nasze mieszkanie!
— Nie jedziemy od razu — machnął ręką Krzysztof. — Tapety już zamówiłaś, zaczniemy od jednego pokoju, żeby mamie było wygodnie.
— A jak ona będzie oddychała pyłem? — zażartowała gorzko Joanna.
— Otworzymy okno, nie zauważy. Ale będzie kontrolować. Poza tym nie stać nas, by dyktować jej warunki. Mieszkanie jest jej, a domek na mnie.
— Mieszkanie jest jej tylko dlatego, że nie przyjąłeś spadku! — wybuchnęła Joanna.
— Nie wtrącaj się w nasze rodzinne sprawy! — odciął się Krzysztof. — Z mamą wszystko ustaliliśmy. Jestem jej jedynym spadkobiercą, więc i tak wszystko będzie nasze.
— Gdyby mieszkanie było na tobie, twoja mama nie wyganiałaby nas na wieś! A teraz przez twoją lekkomyślność musimy tam mieszkać!
Helena Janowska, która podsłuchiwała pod drzwiami, nie wytrzymała. Drzwi sypialni otworzyły się z hukiem.
— Zamknij się wreszcie! — warknęła teściowa. — Przyszłaś do nas z pustymi rękami, a teraz rościsz sobie prawa do spadku?
— Z pustymi rękami? — Joanna aż sapnęła z oburzenia.
— A no tak! Bez mojego syna poszłabyś z torbami! A teraz się wymądrzasz?
— Uważam, że to sprawiedliwe — nie ustępowała Joanna. — Zrobiliście z Krzysztofem ofiarę, zabraliście mu wszystko! A jeśli wyjdziesz za mąż?
— Ja? Za mąż? — Helena Janowska wybuchnęła śmiechem, złagodniała od niespodziewanego komplementu. — Dobrze, zrobicie remont w domku, a ja przepiszę mieszkanie na syna. Ale domek zostanie na mnie. Zadowolone?
Joanna odetchnęła z ulgą. Krzysztof, choć zmJoanna spojrzała na męża, a w jego oczach dostrzegła cień wyrzutu, lecz dla niej liczyło się tylko to, że wreszcie mogli zacząć układać życie po swojemu.
