“Przyniosłaś nieszczęście do naszej rodziny!” — krzyknęła matka do nastoletniej córki.
“Mamusiu, wróciłaś! Tak bardzo za tobą tęskniłam! Teraz już zostaniemy razem?” — wykrzyknęła dziewczynka, rzucając się ku matce z drżącą nadzieją w głosie.
“Nie! Zostaniesz z babcią!” — ostro przerwała jej Anna, odsuwając się, jak od obcej.
Anna po raz pierwszy od dwóch lat przyjechała do córki do małego miasteczka, Białogóry. Jej głos był zimny, a wzrok pełen nienawiści. Zostawiła córkę pod opieką teściowej, a to spotkanie złamało serce dziecka, które czekało na matczyną miłość.
“Dlaczego?” — zapytała dziewczynka, ledwie powstrzymując łzy.
“Bo z twoim narodzeniem przyszło na nas nieszczęście! Przez ciebie nie ma ojca!” — wyrzuciła z siebie Anna, a jej słowa wbiły się w duszę córki jak nóż.
Anna i Paweł byli nierozłączni od szkolnych lat. Ich miłość wydawała się wieczna: marzyli o przyszłości, planowali, nie mogli bez siebie wytrzymać nawet dnia. Zaraz po studiach wzięli ślub. Paweł dostał pracę na platformie wiertniczej, zarabiał dobre pieniądze i wkrótce kupili mieszkanie w Białogórach. Gdy Anna odkryła, że jest w ciąży, Paweł promieniał szczęściem. Otoczył ją troską, wybrał najlepszy szpital, urządzał pokój dziecięcy. Ich życie było pełne nadziei.
Ale los okazał się okrutny. Kilka dni po porodzie Anna szykowała się do wyjścia ze szpitala. Paweł, błyszcząc dumą, udekorował pokój, kupił kwiaty i pojechał po żonę i córeczkę. Nie zdążył dojechać. Straszny wypadek przerwał jego życie. Ratownicy i lekarze byli bezsilni. Anna została sama z nowo narodzoną córką na rękach.
Do szpitala przyjechała przyjaciółka Anny, próbując złagodzić cios. Wymyślała absurdalne historyjki, by oderwać ją od prawdy, ale rzeczywistość dopadła Annę w domu. Teściowa, Maria Nowak, opowiedziała o tragedii przez łzy. Anna, oszalała z rozpaczy, wpadła do pokoju dziecięcego, który z taką miłością przygotowywał Paweł. Niszczyła wszystko: zrywała firanki, rzucała zabawkami, krzyczała z bólu. Jej świat się zawalił.
Po pogrzebie Anna nie mogła patrzeć na córkę. Maria Nowak przejęła całą opiekę nad dzieckiem. Anna zmuszała się, by zajmować się dziewczynką, ale w jej sercu nie było miłości — tylko pustka i gniew. Winiła córkę za śmierć męża, jakby jej narodziny były przekleństwem.
Pewnego dnia, gdy Maria przyszła odwiedzić wnuczkę, Anna wybuchnęła.
“To przez nią!” — krzyczała, dusząc się od płaczu. — “Ona zrujnowała nam życie! Nienawidzę jej!”
“Ania, opamiętaj się!” — błagała teściowa. — “Musimy żyć dla tej dziewczynki. Ona jest niewinna!”
Ale słowa nie trafiały. Anna zamknęła się w swoim cierpieniu, odgradzając od córki murem nienawiści.
Po dwóch latach Anna dostała pracę. Maria pomagała, jak mogła, ale wkrótce Anna awansowała i zaczęła jeździć w delegacje. Poprosiła teściową, by zabrała córkę do siebie. Babcia, kochająca wnuczkę nad życie, zgodziła się z radością. Na początku Anna odwiedzała dziewczynkę, zabierała na weekendy, ale z czasem wizyty stały się rzadsze. W końcu zniknęła całkowicie.
Anna przesyłała pieniądze na konto teściowej, ale nie dzwoniła. Dziewczynka, tęskniąc za matką, płakała, prosiła o nią, ale Maria wymyślała wymówki: “Mama jest w delegacji, wróci niedługo.” Próbowała nawet pojechać do Anny, ale ta zatrzasnęła drzwi przed jej nosem, nie chcąc rozmawiać.
Minęło kilka lat. Anna pojawiła się w domu teściowej na urodziny córki, Julki. Weszła, wręczyła zimno prezent i stanęła nieruchomo, patrząc na dziewczynkę, która rzuciła się ku niej z nadzieją.
“Mamo, wróciłaś? Będziemy razem mieszkać?” — zawołała Julka, a jej oczy błyszczały.
“Nic się nie zmieniło!” — odcięła Anna, cofając się. — “Zostaniesz tutaj.”
“Dlaczego?” — głos Julki zadrżał, łzy napływały do oczu.
“Bo to przez ciebie jest nieszczęście! Przez ciebie zginął twój ojciec!” — wykrzyknęła Anna, a jej słowa rozbrzmiały echem w pokoju.
Maria Nowak nie wytrzymała:
“Ania, zamknij się! Jak możesz mówić takie rzeczy wMaria chwyciła wnuczkę w ramiona i wyprosiła Annę z domu, a po ich ostatniej rozmowie zrozumiała, że córka Pawła nigdy już nie odzyska matki.
