Przypadkowy bukiet i zwrot losu
Weronika siedziała sama w swoim małym mieszkaniu w Pruszkowie, gdy ciszę przerwał dzwonek do drzwi. Niechętnie wstała z kanapy i spojrzała przez wizjer. Za drzwiami stał młody mężczyzna z ogromnym bukietem kwiatów. „Kto to?” — pomyślała, marszcząc brwi.
— Kto tam? — zapytała Weronika, nie spiesząc się z otwarciem.
— Kwiaty dla pani… — odpowiedział nieznajomy.
Weronika uchyliła drzwi, patrząc na gościa z podejrzliwością.
— Kwiaty? — zdziwiła się. — Dla mnie?
— Tak, dla pani — uśmiechnął się chłopak. — To pani jest Alicja?
— Nie, jestem Weronika — odparła, czując, jak w środku zakradło się rozczarowanie.
— Chwileczkę — zmieszał się młody człowiek, sięgając po telefon. — Przepraszam, chyba pomyliłem mieszkania…
— Nic się nie stało — westchnęła Weronika, słabo się uśmiechając.
Wróciła do pokoju, ale wkrótce dzwonek znów się rozległ. Weronika spojrzała przez wizjer i zamarła, szeroko otwierając oczy ze zdziwienia.
Tego dnia Weronika po raz pierwszy spędzała urodziny sama. Skończyła dwadzieścia pięć lat, ale nie czuła radości. Nie chciała widzieć przyjaciół, wychodzić z domu, udawać, że wszystko jest w porządku.
Koleżanki namawiały ją na wyjście do kawiarni, ale odmówiła.
— Nie można zamykać się w domu i smucić w taki dzień! — nalegała najlepsza przyjaciółka Agnieszka. — Masz dopiero dwadzieścia pięć lat! Jeszcze spotkasz swoją drugą połówkę. A ten Krzysztof nie wart jest twoich łez. Ubieraj się, przyjedziemy po ciebie!
— Nie, Aga, nie dziś — stanowczo odpowiedziała Weronika.
— Ale to twoje urodziny! Trzeba świętować! — nie ustępowała przyjaciółka.
— Nie chce mi się świętować. Wybacz, Aga — odcięła Weronika.
— Szkoda, że tak myślisz — westchnęła Agnieszka. — Ale jeśli zmienisz zdanie, dzwoń.
— Nie zmienię…
Weronika ciężko przeżywała rozstanie z narzeczonym Krzysztofem. Chodzili ze sobą prawie rok, a on nawet oświadczył się jej. Wtedy była w siódmym niebie, marząc o ślubie, wspólnym życiu, dzieciach. Ale tym marzeniom nie było dane się spełnić.
Wkrótce Weronika dowiedziała się, że Krzysztof prowadził podwójne życie. Oprócz niej miał jeszcze jedną dziewczynę, Martę. Z Weroniką planował ślub, ale z Martą spotykał się „tak po prostu”. Wszystko się zmieniło, gdy Marta oznajmiła, że spodziewa się dziecka. Jej ojciec, wpływowy człowiek i szef Krzysztofa, postawił ultimatum: albo ślub, albo zwolnienie.
Gdy prawda wyszła na jaw, Weronika była wstrząśnięta. A kiedy Krzysztof zaproponował jej, by została jego kochanką po ślubie z Martą, oniemiała.
— Naprawdę proponujesz mi, żebym została twoją kochanką?! — krzyknęła, czując, jak świat się wali.
— A co w tym złego? — szczerze zdziwił się Krzysztof. — Dobrze nam razem. Ty mnie kochasz, ja ciebie…
— O jakiej miłości mówisz?! — krzyknęła Weronika. — Oszukiwałeś mnie, spotykałeś się z inną! Tak się postępuje z kimś, kogo się kocha?!
— To Marta się do mnie rzuciła — tłumaczył się. — Jest ładna, nie potrafiłem się oprzeć. Jestem mężczyzną! Ale z nią jest nudno, a z tobą zawsze jest o czym rozmawiać.
— Zamknij się! — przerwała mu Weronika. — Wyjdź, nie chcę cię więcej widzieć!
W tamtej chwili wydawało jej się, że jej życie legło w gruzach. Jak po czymś takim zaufać mężczyznom? Krzysztof przysięgał miłość, pięknie się opiekował, mówił, że jest kobietą jego marzeń. A wszystko okazało się kłamstwem.
Weronika mimowolnie przypomniała sobie matkę, którą ojciec opuścił, gdy miała trzy lata. Później, gdy była w drugiej klasie, matka próbowała ułożyć sobie życie, ale jej wybranek wybrał jej najlepszą przyjaciółkę. Od tamtej pory matka, Barbara, rozczarowała się mężczyznami i uznała, że jej przeznaczeniem jest samotność.
— Obyś ty, córko, spotkała porządnego człowieka — często wzdychała, martwiąc się o Weronikę.
Matka ucieszyła się, gdy córka oznajmiła o zaręczynach. Barbara mieszkała na wsi, gdzie Weronika dorastała. Po szkole dziewczyna przeprowadziła się do miasta, zaczęła studia, znalazła pracę, wynajęła mieszkanie i marzyła o rodzinie. Teraz, po zdradzie Krzysztofa, wątpiła, czy kiedykolwiek to nastąpi.
Dwudzieste piąte urodziny nie przyniosły radości. Marzyła, by spędzić je z ukochanym, a zamiast tego została sama, ze złamanym sercem. Weronika zaparzyła sobie kakao i otuliła się ciepłym kocem, który zrobiła jej matka. Barbara była mistrzynią szydełkowania, robiła na zamówienie, a jej dzieła budziły podziw. Weronika też lubiła robótki ręczne, ale do poziomu matki było jej daleko.
Nie zdążyła nawet wypić łyku, gdy znów zadzwonił dzwonek.
— Dziwne — pomyślała. — Kto to? Tylko nie Aga z Kasią, przecież powiedziałam, że nigdzie nie idę.
Weronika była skromna i w chwilach smutku wolała samotność. Spojrzała przez wizjer. Za drzwiami stał młody mężczyzna z przepięknym bukietem kwiatów.
— Kto tam? — zapytała, nie otwierając.
— Kwiaty dla pani… — odpowiedział.
Weronika uchyliła drzwi, przyglądając się bukietowi i gościowi.
— Kwiaty? Dla mnie? — zdziwiła się.
— Tak, dla pani — skinął głową. — To pani jest Alicja?
— Nie, jestem Weronika… — odparła, czując lekką irytację.
— Chwileczkę — zmieszał się, sprawdzając adres na kartce. — To pani mieszkanie?
— Tak, ale nie jestem Alicją.
— Proszę potrzymać — powiedział, podając bukiet.
Zadzwonił do kogoś, pewnie upewniając się co do adresu.
— Które mieszkanie? Rozumiem — powiedział i odwrócił się do Weroniki. — Przepraszam, pomyliłem. Miałem iść do mieszkania dwadzieścia pięć, a pani ma pięć… BardWeronika spojrzała na bukiet, a potem na uśmiechniętego nieznajomego, i nagle poczuła, że właśnie tego dnia los postanowił dać jej kolejną szansę na szczęście.
