*Zapiski z pamiętnika*
Kasia siedziała w kuchni, wpatrzona w pierścionek z drobnym kamykiem, który niedawno podarował jej Witold. “Tak po prostu”, jak zwykle. Kiedyś takie podarunki sprawiały, że jej serce mocniej biło, teraz wywoływały tylko pustkę. Nie ma nic gorszego niż życie z człowiekiem, którego się nie kocha…
Poznali się jeszcze na uniwersytecie. Był “tym przyjacielem” — niezawodnym, cichym, dobrym. Zawsze blisko, zawsze gotów pomóc. Kasia nigdy nie traktowała go poważnie, aż pewnego dnia zaczął się o nią starać. Cierpliwie, wytrwale. Nawet śmiała się z niego w rozmowach z koleżankami.
Ale on się nie poddawał.
W końcu zaczęli się spotykać. Potem wprowadził się do niej. Wszystko działo się jakby samo. Tylko prawdziwe uczucie nigdy nie nadeszło.
Witold był zadowolony z każdego dnia. Parzył jej rumiankową herbatę, zmywał naczynia, prasował sukienki. A Kasia drażnił się nawet jego oddech. Wydawał się jej słaby, pozbawiony charakteru, nudny.
Koleżanki mówiły, że ma szczęście — takich mężczyzn trzeba trzymać. Ale za plecami szeptały, że Kasia na niego nie zasługuje, że jest cyniczna i zimna.
A on wciąż znosił. Nawet gdy flirtowała z jego współpracownikami. Nawet gdy go odpychała. Nawet gdy pewnego dnia rzuciła: “Nie czekaj, wyjeżdżam. Mam cię dość”.
Stał w progu, blady, z gasnącym wzrokiem. Nie zatrzymał jej.
Po dwóch tygodniach Kasia poznała Darka — pewnego siebie, pełnego charyzmy. Spotkali się w barze, gdy ta, podchmielona, tańczyła na ladzie. On usiadł obok i rzucił: “Za rok będziesz żałować, że odrzuciłaś tego, który cię kochał”.
Roześmiała się.
Z Darkiem było jak w filmie: restauracje, nieprzespane noce, drogie prezenty. Aż pojawiły się chłodne spojrzenia, pretensje o głośny śmiech, uwagi o jej stylu. Potem zdrada. I nawet nie przeprosił:
— A czego się spodziewałaś? Nic nie obiecywałem.
Kasia wyszła w deszcz. Dzwoniła do Witolda. Ale nie odebrała.
W domu wyjęła stare zdjęcia — on i ona, uśmiechnięci. On trzyma ją za ramiona, ona patrzy na niego rozmarzona. A może tylko udawała?
Kilka dni później dostała załamania nerwowego. Serce nie wytrzymało. W szpitalu po raz pierwszy zobaczyła w oczach Witolda nie miłość, ale obojętność.
— Po co przyszedłeś? — szepnęła.
— Nie wiem. Z przyzwyczajenia.
I wyszedł. Zostawił rumianki — te, które kiedyś lubiła bardziej niż róże.
— Dlaczego bałaś się być kochaną? — zapytała psycholog.
Kasia łkała:
— Bo to ryzyko. Bo wszyscy, którzy mnie kochali, w końcu odeszli. Ojciec zniknął, gdy miałam siedem lat. Matka powiedziała: “Nigdy już nikomu nie ufaj”. Starałam się. Chowałam się za cynizmem, ostrymi słowami. A Witold przebił się…
Płakała. Cicho, jakby wreszcie pozwalając sobie na uczucia.
— Chcesz go odzyskać?
— Bardziej niż cokolwiek. Ale on nie chce mnie widzieć. I wiem dlaczego.
Minęły dwa lata.
Kasia zobaczyła Witolda w kawiarni. Siedział przy oknie, przeglądał menu, wystukując palcami znajomy rytm. Podeszła.
— Cześć. Mogę usiąść?
Skinął głową. Milczał. Obserwował ją uważnie.
— Nie oczekuję, że mi wybaczysz. Chciałam tylko podziękować. Za to, jaki byłeś. I przeprosić, że nie umiałam kochać.
Wstała i wyszła.
Tydzień później napisał: „Spróbujmy jeszcze raz. Tylko powoli”.
Teraz nie mieszkają razem. Chodzą na randki, śmieją się, milczą. Uczą się na nowo ufać.
Na jej lodówce wisi magnes z cytatem: “Jeśli ci zimno — zachowuj się cieplej”.
A każde ich “powoli” to krok ku sobie. Krok tam, gdzie znów można poczuć, że jest się kochanym. I że samemu też się potrafi.
*Lekcja na dziś: Czasem trzeba stracić, by zrozumieć, co się miało. A potem nauczyć się tego nie marnować.*
