Córka poprosiła mnie, żebym przyjechała do nich na tydzień, żeby zaopiekować się wnukiem, ale okazało się, że potrzebna jestem nie tylko dla dziecka, ale też do sprzątania całego domu.
Wanda siedziała w swoim przytulnym mieszkaniu w Krakowie, patrząc na walizkę, którą właśnie spakowała. Jej córka, Kinga, zadzwoniła poprzedniego dnia z prośbą, od której nie sposób się było odmówić: „Mamo, przyjedź do nas na tydzień, pobądź z Bartusiem, my z Jackiem musimy załatwić kilka spraw”. Wanda, która uwielbiała swojego pięcioletniego wnuka, natychmiast się zgodziła. Wyobrażała sobie, jak będzie się bawić z Bartkiem, czytać mu bajki, zabierać na spacery. Ale gdy przekroczyła próg domu córki, zrozumiała, że nie czeka ją tydzień radości z wnukiem, ale harówka, o której nikt jej nie uprzedził. Serce Wandy ścisnęło się z żalu, ale nie miała już wyjścia.
Kinga i jej mąż, Jacek, mieszkali w przestronnym mieszkaniu w centrum Krakowa. Wanda zawsze podziwiała, jak córce udaje się łączyć pracę, rodzinę i zadbany dom. Ale gdy weszła do środka, aż westchnęła z przerażenia: kuchnia była zawalona brudnymi naczyniami, w salonie poniewierały się zabawki, a na podłodze widać było plamy, których nikt nie miał ochoty zetrzeć. Kinga, przytulając matkę, szybko rzuciła: „Mamo, wyjeżdżamy jutro rano, Bartuś zostaje z tobą, dasz radę? A, i jeszcze, jak znajdziesz czas, może trochę posprzątasz?” Wanda skinęła głową, ale w jej duszy zrodziło się nieprzyjemne przeczucie. „Trochę” okazało się słowem, którego znaczenie nagle nabrało nowego wymiaru.
Następnego dnia, pożegnawszy Kingę i Jacka, Wanda została sama z Bartkiem. Była gotowa na jego kaprysy, na niekończące się „dlaczego” i nawet na to, że nie zechce zjeść kaszy. Ale nie była przygotowana na to, że dom stanie się jej prywatnym koszmarem. Bartek, jak każdy pięciolatek, biegał po mieszkaniu, rozrzucając zabawki. Wanda goniła go, próbując zaprowadzić choć odrobinę porządku, ale to było jak walka z wiatrakami. Wieczorem znalazła list, który Kinga zostawiła na lodówce: „Mamo, proszę, upierz ubrania, umyj podłogi, przejrzyj szafę, idź po zakupy”. Wanda zamarła, czuła, jak krew napływa jej do skroni. To nie była prośba o opiekę nad wnukiem – to było zamówienie na pełnoetatową pomoc domową.
Każdy dzień zmieniał się w maraton. Rano Wanda przygotowywała Bartkowi śniadanie, potem szła z nim do parku, żeby się nie nudził. Po powrocie karmiła go obiadem, zmywała naczynia, prała, sprzątała. Szafa, którą Kinga kazała „przejrzeć”, okazała się chaosem pogniecionych ubrań, które trzeba było ponownie poskładać. Zakupy? Wanda dźwigała ciężkie torby ze sklepu, podczas gdy Bartek ciągnął ją za rękę, domagając się lodów. WWieczorem padała z nóg, ale zamiast odpocząć, czytała Bartkowi bajki, bo bez nich nie mógł zasnąć.
