Ewa siedziała w kuchni, wpatrując się w pierścionek z maleńkim kamieniem, który niedawno podarował jej Wojtek. „Tak po prostu”, jak zawsze. Kiedyś takie prezenty rozpalaly jej serce, teraz budziły tylko pustą melancholię. Nie było nic gorszego niż żyć z człowiekiem, którego się nie kocha…
Poznali się jeszcze na uniwersytecie. Był „tym przyjacielem” — niezawodnym, cichym, dobrym. Zawsze blisko, zawsze gotowy pomóc. Ewa nigdy nie traktowała go poważnie, dopóki nie zaczął się o nią starać. Długo, cierpliwie. Nawet śmiała się z niego w rozmowach z koleżankami.
A on się nie poddawał.
W końcu zaczęli się spotykać. Potem wprowadził się do niej. Wszystko działo się jakby samo. Tylko prawdziwe uczucie — to nigdy nie nadeszło.
Wojtek był zadowolony ze wszystkiego. Parzył jej rumiankową herbatę, zmywał naczynia, prasował sukienki. A Ewę drażnił nawet jego oddech. Wydawał jej się słaby, bez charakteru, nudny.
Koleżanki mówiły, że ma szczęście — takich mężczyzn trzeba trzymać. Ale po cichu szeptały — Ewa na to nie zasługuje, jest cyniczna, zimna.
A on wciąż wytrzymywał. Nawet gdy flirtowała z jego kolegami. Nawet gdy go odtrącała. Nawet gdy pewnego dnia rzuciła: „Nie czekaj, wyjeżdżam. Mam cię dość”.
Stał w drzwiach, blady, z wygasłymi oczami. I nie zatrzymał jej.
Po kilku tygodniach Ewa poznała Darka — pewnego siebie, charyzmatycznego. Spotkali się w barze, gdy ona, podchmielona, urządzała show przy kontuarze. On usiadł obok i tylko rzucił: „Za rok będziesz żałowała, że zostawiłaś faceta, który cię kochał”.
Rozśmiała się.
Z Darkiem wszystko było jak w filmie: restauracje, noce bez snu, drogie prezenty. Aż pojawiły się zimne spojrzenia, pretensje o głośny śmiech, krytyka jej stylu. Potem — zdrada. I nawet nie przeprosił:
— A czego się spodziewałaś? Nie obiecywałem ci nic.
Wyszła w deszcz. Dzwoniła do Wojtka. Ale nie odebrała.
W domu wyciągnęła stare zdjęcia — on i ona, szczęśliwi. On trzyma ją za ramiona, a ona patrzy na niego rozkochanym wzrokiem. A może tylko udaje?
Kilka dni później dostała załamania nerwowego. Serce nie wytrzymało. W szpitalu po raz pierwszy zobaczyła w oczach Wojtka nie miłość, ale obojętność.
— Czemu przyszedłeś? — wyszeptała.
— Nie wiem. Z przyzwyczajenia.
I wyszedł. Zostawił rumianki — te, które kiedyś lubiła bardziej niż róże.
— Dlaczego bałaś się być kochana? — zapytała psycholożka.
Ewa łkała:
— Bo to ryzyko. Bo wszyscy, którzy mnie kochali, w końcu odeszli. Tata zniknął, gdy miałam siedem lat. Mama powiedziała: „Nie ufaj już nikomu”. Starałam się. Chowałam się za cynizmem, złośliwością. A Wojtek przebił się…
Płakała. Cicho, jakby wreszcie pozwalając sobie czuć.
— Chcesz go odzyskać?
— Bardziej niż cokolwiek. Ale on nie chce mnie widzieć. I rozumiem dlaczego.
Minęły dwa lata.
Ewa zobaczyła Wojtka w kawiarni. Siedział przy oknie, przewracał kartę menu, wystukując palcami znany rytm. Podeszła.
— Cześć. Mogę usiąść?
Skinął głową. Milczał. Patrzył uważnie.
— Nie oczekuję, że wybaczysz. Chciałam tylko podziękować. Za to, jaki byłeś. I przepraszam, że nie umiałam kochać.
Wstała i wyszła.
Po tygodniu napisał: „Spróbujmy jeszcze raz. Tylko powoli”.
Teraz nie mieszkają razem. Chodzą na randki, śmieją się, milczą. Uczą się ufać od nowa.
Na lodówce Ewy wisi magnes z cytatem: „Jeśli ci zimno — zachowuj się cieplej”.
I każde ich „powoli” — to krok ku sobie. Krok tam, gdzie można znów poczuć, że ktoś cię kocha. I że ty też możesz.
