“Gościom radujemy się dwa razy”: jak mój brat Marek zamienił weekend w egzamin na cierpliwość
— Sławek, pamiętasz, że w ten weekend przyjeżdża twój brat z żoną? — przypomniała mi Kasia, moja żona, stojąc przy kuchence z garnkiem w rękach.
— Pamiętam. Oczywiście pamiętam — mruknąłem, choć zupełnie o tym zapomniałem. Po prostu zbyt dobrze nam się żyło bez przypomnień o Marku.
Co roku mój brat przyjeżdżał z żoną do naszego domu pod Poznaniem, niby na “wypoczynek” — tylko że potem my z Kasią odpoczywaliśmy przez resztę tygodnia. Przywoził ze sobą… nie tyle żonę, co uczucie, że jesteś na własnych urodzinach, na których jeszcze musisz gotować i zabawiać gości.
Przyjechali trzy godziny wcześniej niż umawialiśmy się. Już w bramie rozległ się jego głos:
— O, ależ upał, Sławku! Działka u ciebie — pierwsza klasa! Zaraz zawieszę swoje skarpety tutaj, niech się przewietrzą.
Zdjął skarpety i powiesił je na oparciu ogrodowego krzesła. Kasia otworzyła szeroko oczy. Ja tylko westchnąłem.
— Obiad gotowy? — od razu zapytał brat.
— Właśnie dopiero zjedliśmy śniadanie — odparłem.
— No nic, my z Grażynką przywieźliśmy coś słodkiego! Patrz — eklery, termin ważności do jutra, ale za to w promocji! I arbuz — pół ceny! Zrób herbaty!
Gdy myłem ręce, on już zajadał arbuza, cmokając. Sok spływał mu po brodzie, wycierał go ręką. Kasia stała jak rażona piorunem.
— No to my pójdziemy do naszego pokoju, odpoczniemy, jak ostatnim razem, dobrze? — i nie czekając na odpowiedź, skierował się do sypialni. Do naszej sypialni.
Spojrzałem tylko na Kasię.
— No przecież sam mówiłeś, że ma problemy z kręgosłupem, a my mamy dobry materac… — szepnęła.
— Sławku, no przecież to tylko dwa dni — dodała, widząc moją minę.
Wtedy zrozumiałem: to będą dwa najdłuższe dni w moim życiu.
Wieczorem przyjechała nasza córka Ania z mężem Tomkiem i dziećmi. Chłopcy, Kuba i Filip, radośnie biegali po domu, pokazując plecaki z zabawkami i prowiantem na podróż — mieli rano jechać na kolonie.
Obiad przeciągnął się do wieczora: Tomek grzebał przy samochodzie, Marek z Grażyną drzemali, a my czekali. W pewnym momencie wszystko wydawało się normalne: kiełbaski z grilla, śmiechy, dzieci. Aż stało się to.
— Aniu, nie widziałaś kluczy od auta? Przecież położyłem je tutaj, na stół… — zaniepokojony powiedział Tomek, przeszukując kieszenie. — Bez nich nie pojedziemy, a pociąg odchodzi za dwie godziny.
Zaczęła się panika. Przewróciliśmy cały dom do góry nogami, nawet lodówkę odsunęliśmy. Dzieci prawie płakały. Tylko jedna osoba zachowywała spokój: Marek, kończący swoją kiełbaskę.
— U was zawsze tak wesoło? — zaśmiał się. — Dobrze, że my z Grażyną nie mamy wnuków — chyba byśmy oszaleli!
Kasia zagryzła wargę, a Ania podeszła do mnie i szepnęła:
— Tato, mogę wcisnąć przycisk na pilotce? Jeśli klucze są blisko, breloczek zapisczy.
Tomek wyszedł do samochodu, a my wstrzymaliśmy oddech. I wtedy — dźwięk. Cienki pisk. Gdzieś z kanapy. Nie — z fotela. Nie — z torby Marka.
— Wujku Marek, to twoja torba? — zapytała Ania.
— Moja, naturalnie. I co z tego?
— Dźwięk stąd… Mogę zajrzeć?
— Co ty, dziewczyno, jak one tam mogły trafić? — zachichotał.
Ania nie wytrzymała — rozsunęła zamek i wyjęła klucze. Nasze. Z breloczkiem.
— Tomek! Znalazły się! Szybko, do samochodu!
Wypadli na zewnątrz. Zwróciłem się do brata:
— Jak klucze znalazły się w twojej torbie?
— No co ty, Sławku, sam nie wiem… Może Grażyna pomyliła, uznała, że moje — i spojrzał na żonę.
— Dokładnie tak było! Zobaczyłam, że leżą, pomyślałam, że zgubione, i włożyłam do twoich. Czy to powód do awantury?
Po ich wyjeździe siedziałem z Kasią na werandzie.
— Widziałaś, jak odjechali? Nawet się porządnie nie pożegnali…
— Sławku… No ale to przecież twój brat. Zawsze był taki. Pamiętasz, jak w dzieciństwie zasłaniał cię przed tatusiem?
Westchnąłem. Pamiętałem. Ale teraz był dorosłym mężczyzną, który jadł nasz ser, spał w naszym łóżku i chował klucze do naszego samochodu.
Nazajutrz obudził się wcześnie, jak zawsze.
— My z Grażynką już po śniadaniu! Zjedliśmy tę szynkę i ser, co był w lodówce. Och, jak u was dobrze, jak w sanatorium! Szkoda wyjeżdżać…
Gdy brama zamknęła się za ich samochodem, Kasia usiadła na schodach i powiedziała:
— Gościom, Sławku, radujemy się dwa razy. Raz, kiedy przyjeżdżają. A drugi — kiedy odjeżdżają.
Kiwnąłem głową. I po raz pierwszy od dwóch dni — uśmiechnąłem się.
