– Gdzie to się wybierasz? – spokojnie zapytała Kinga, obserwując, jak mąż narzuca czystą koszulę.
– No, z chłopakami się umówiłem. Piwko wypić, pogadać – odparł Krzysztof, nawet na nią nie patrząc.
– A ze mną w ogóle kiedyś zamierzasz czas spędzać? – Kinga próbowała się uśmiechnąć, ale wyszło gorzko.
– No bo ty wiecznie w pracy! Skąd miałem wiedzieć, że dziś nagle wcześniej skończysz?
Pytanie wydawało się logiczne. Tyle że tych logicznych, wygodnych wymówek było już za dużo. A Kinga była zmęczona. Zmęczona bycią tą, która wszystko rozumie, wybacza i płaci.
Kiedyś myślała, że znalazła tego jedynego. Krzysztof był troskliwy, skromny, trochę młodszy – ale czy wiek ma znaczenie, gdy dusze są blisko? Poznała go przez koleżanki mamy, wzięli ślub, zamieszkali w jej przestronnym mieszkaniu. On pracował… tak sobie. Ale jej starczało. Na dwoje.
Pierwsze sygnały pojawiły się po roku. Romans, potem drugi, trzeci. Przeprosiny, łzy, obietnice. A potem – zakupy. Konsola, komputer, nowy telefon… A teraz – samochód.
– Kinga, no przecież to wygodne! Będę cię odbierać z pracy, dziecko do przedszkola wozić… – marzył Krzysztof.
– Najpierw pojawiaj się w domu – odcięła. Ale nawyk wybaczania był silniejszy.
A potem był jeden telefon. W niedzielny poranek.
– Halo, puśćcie Krzysztofa! – rozległ się głos młodej dziewczyny.
– Przepraszam, kto mówi?
– My się kochamy! A pani… pani tylko przeszkadza!
Kinga milczała.
– Pewna jesteś, że wasze uczucie jest warte więcej niż pieniądze? – w końcu zapytała.
– Oczywiście!
– Sprawdźmy?
– Co pani ma na myśli?
– Zabierzcie go. Na zawsze.
Odłożyła słuchawkę i spokojnie spakowała jego rzeczy do walizki.
Dziesięć minut później Krzysztof wrócił. Zatrzymał się w drzwiach, gapiąc się na walizkę.
– My… gdzieś jedziemy?
– Ty – tak. Gdzie chcesz.
– O co chodzi?
– Wprost. Rozwodzimy się.
– Z powodu jakiejś głupiej lali? Żartowałem, Kinga! Przecież chcieliśmy założyć rodzinę! Kupić auto!
– Tak. Teraz sama kupię auto. Sama zrobię prawo jazdy. I dziecko – też bez ciebie, jeśli zechcę. Dziękuję za motywację.
Próbował się kłócić. Prosić. Manipulować. Ale Kinga była spokojna.
Rok później wysiadła z nowego samochodu na parkingu centrum handlowego. Prawo jazdy, pewne spojrzenie, lekki uśmiech. I nowa sukienka, którą uwielbiał jej obecny wybranek – dojrzały, pewny, bez pretensji.
Zauważywszy Krzysztofa w oddali, Kinga na chwilę zatrzymała wzrok.
– Kupiłaś tę, o której mówiłem? Ale… ja chciałem czarną.
– A ja – czerwoną. I ją kupiłam.
Ruszyła dalej, zostawiając go w cieniu. Bez słów. Bez żalu. Bez niego.
