Zdradził nas, a teraz chce wrócić, ale takiego szczęścia mi nie trzeba.
Poznałam Jakuba w mojej pierwszej pracy, w jednym z biur w Krakowie. Byłam świeżo po studiach – młoda, naiwna, zupełnie zielona. Jakub od razu wziął mnie pod swoje skrzydła: pomagał w zadaniach, tłumaczył niuanse, wspierał. Byłam mu niezmiernie wdzięczna, a moje serce topniało pod wpływem jego uwagi.
Wkrótce zaczął zapraszać mnie na obiady, podwozić do domu. Starsze koleżanki szeptały: „Uważaj, Kasia, Jakub to jeszcze taki kobieciarz”. Ale ja machałam ręką. Wydawało mi się, że po prostu zazdroszczą. Dla mnie był ideałem – dobry, troskliwy, najlepszy mężczyzna na świecie. Zakochałam się, a po jego spojrzeniach sądząc, on też nie był obojętny. Po roku Jakub się oświadczył. Bez wahania powiedziałam „tak”. Pobraliśmy się i wprowadzili do mojego mieszkania – prezentu od rodziców jeszcze przed ślubem.
Na początku było jak w bajce. Ale potem zaszłam w ciążę, przeszłam na macierzyński. Potem druga ciąża. Dwoje dzieci, nieprzespane noce, niekończące się obowiązki. Zmieniłam się: przytyłam, zamieniłam szpilki na kapcie, a kolorowe sukienki na wygodne pidżamy. W domu i tak nikt mnie nie widzi. Jakub prawie nie pomagał z dziećmi. Nie chciałam go obciążać – pracuje, męczy się. Radziłam sobie sama, jak umiałam.
Zaczął zostawać po godzinach, wyjeżdżać w weekendy: raz służbowe wyjazdy, raz „pilne sprawy”. Mówił, że wszystko dla nas, a ja wierzyłam. Wierzyłam, aż przyjaciółka nie powiedziała mi, że widziała Jakuba w restauracji z młodą brunetką – jego nową współpracowniczką. Córką jakiegoś bogacza, z luksusowym apartamentem w centrum i drogim samochodem. Jakub nawet się nie wypierał. Przyznał, że romansują od pół roku i odchodzi do niej. „Sama jesteś winna – rzucił. – Przestałaś być kobietą. Twoje życie to pieluchy, kaszki i plotki sąsiadek. A ona jest prawdziwa”.
Byłam złamana. „A to, że jestem matką twoich dzieci? Że dźwigam cały dom, nie śpię, gdy chorują?” – krzyczałam. Ale to go nie ruszało. Ona nie rodziła, nie „popsuła” sobie figury, spała w maseczce, gdy ja bujałam wózkiem. Jakub spakował rzeczy i wyszedł, zostawiając mnie z dwójką maluchów i rozbitą duszą.
To była zdrada, po której ledwie się podniosłam. Nie jadłam, nie spałam, nie chciałam żyć. Dzięki mojej mamie – zabrała dzieci, gdy ja zbierałam się po kawałku. Zrozumiałam: dla synów muszę stanąć na nogi. Jakub nie jest wart moich łez.
Minął czas. Zapisałam dzieci do przedszkola, znalazłam nową pracę – wracać do starego biura, gdzie wszystko przypominało o nim, nie mogłam. Schudłam, wypiękniałam, zaczęłam żyć od nowa. I nagle, jak grom z jasnego nieba, pojawił się Jakub.
Przez cały ten czas ani razu nie zadzwonił, nie zapytał o dzieci. Przysyłał marne alimenty – i tyle. Jego matka, Barbara, też nie garnęła się do wnuków, od czasu do czasu dzwoniła, pytała o nich. Moi rodzice byli moim jedynym wsparciem. Bez nich bym nie dała rady. I teraz, gdy w końcu wszystko się ułożyło, on się zjawił.
Postanowiłam: niech przychodzi do dzieci, w końcu to ich ojciec. Ale już przy pierwszej wizycie było jasne, że dzieci go nie obchodzą. Wypytywał o mnie: czy nie znalazłam kogoś, jak żyję. A następnie zaczął się przymilać, włączył całe swoje uwodzicielskie sztuczki. Byłam w szoku. „Jeśli chcesz, przychodź do dzieci – odcięłam się. – Ale twoje »szczęście« mnie nie interesuje”. Skłamałam, że mam już kogoś i że życie układa się cudownie. I wiecie co? Jakub zniknął, jakby go nigdy nie było. Dzieci znowu stały się mu niepotrzebne.
Teraz dzwoni jego matka. Codziennie czyta mi kazania: „Opuściłyś go, chciał odbudować rodzinę, a ty wszystko zniszczyłaś, pozbawiłaś dzieci ojca!” Dowiedziałam się prawdy: jego „miłość” wyrzuciła go, znalazła kogoś bogatszego. Nie miał gdzie iść. Barbara nie chce, żeby syn do niej wracał – ma „własne życie”. Więc postanowili „uratować rodzinę”, nagle przypominając sobie o nas.
Ale nie jestem głupia. Takiego „szczęścia” mi nie trzeba. Już raz nadepnęłam na te grabie i nie zamierzam tego powtarzać. Moje dzieci zasługują na coś lepszego niż ojciec-zdrajca. Co byście zrobili? Wybaczyli dla dobra dzieci? Czy też uważacie, że lepiej bez takiego ojca, niż z nim?
