On wścieka się, że jego była wychodzi za mąż. A ja jestem jego obecną żoną. Jak powinnam na to zareagować?
Czasem życie serwuje nam dramaty, których nie wymyśliłby żaden scenarzysta. Mój mąż, Krzysztof, wrócił do domu z wykrzywioną twarzą, rzucił klucze na półkę i w milczeniu zaczął się przebierać. To zupełnie do niego nie pasowało — zwykle wracał od córki rozpromieniony. Nie zdążyłam nawet zapytać, jak minęło spotkanie, gdy nagle wybuchł:
— Anka, nie uwierzysz! Przyszedłem po Zosię do przedszkola wcześniej, chciałem zrobić niespodziankę. Wchodzę, a tam jakiś facet trzyma ją za rękę! Zamarłem. Myślałem, że to jakiś porywacz! Podbiegłem, zaczynam pytać, a to… to chłopak Oli!
Nazywam się Anna i od dawna wiedziałam, że jego była żona, Olga, to jego niezagojona rana. Żyjemy razem od sześciu lat, mamy syna Jakuba. Ale Olga cały czas była między nami — jak cień. Krzysztof do ostatniej chwili nie potrafił się zdecydować: raz biegł do niej, gdy miała gorączkę, raz kupował kwiaty na urodziny „od Zosi”, ale podpisywał od siebie. Ileż razy się kłóciliśmy, bo za bardzo angażował się w jej życie…
A teraz — ona wychodzi za mąż. Wreszcie. Powinno mu być wszystko jedno. Zamiast tego wścieka się, rzuca po pokoju i wyrywa sobie włosy.
— Wyobraź sobie, oznajmił mi, że to poważna sprawa! Ślub, mówi, już niedługo. Ten Mateusz — też po rozwodzie, ma syna — uznał, że Ola będzie dobrą żoną i matką dla jego chłopca.
— No i co? Może będzie. Nie cieszysz się? — zapytałam cicho, ledwo powstrzymując uśmiech.
— Cieszę? Serio? A co, jeśli okaże się taki jak wszyscy? Ożeni się, a potem znajdzie sobie inną? Zosia to zobaczy? Ona jest jeszcze dzieckiem! — krzyczał Krzysztof.
Przyszła mi do głowy myśl: może Mateusz jest o niebo lepszy od Krzysztofa? Spokojny, dojrzały, opiekuńczy. Zajrzałam na profil Oli — zdjęcia z Mateuszem. Uśmiechy, rodzina, dzieci, grill na działce. Jego profil otwarty, wszystko przejrzyste: syn, praca, podróże. Żadnych zdjęć z innymi kobietami, żadnych dwuznacznych wpisów. Zwykły, porządny facet.
Powiedziałam Krzysztofowi, że źle się czuję i pójdę wcześniej spać. W rzeczywistości ułożyłam Jakuba i usiadłam w sypialni, lekko uchylając drzwi. Wiedziałam, że zadzwoni do Oli. I tak się stało.
— Olu, co to ma znaczyć? To na serio? — usłyszałam jego głos z kuchni.
Cisza. Potem znów Krzysztof:
— Nie chcę, żebyś miała męża… Pomyśl o mnie!
Zamarłam. To nie była troska o córkę. To była zazdrość. Nie o mnie — o nią. O byłą. O tę, którą rzucił dla „nowego życia”, ale nigdy nie puścił.
Leżałam w łóżku, wpatrując się w sufit, i czułam, jak wszystko we mnie się rozpada. Jestem jego żoną. Matką jego syna. Tą, z którą mieszka, planuje przyszłość, dzieli codzienność. A on dzwoni do innej kobiety, błaga, by nie wychodziła za mąż, bo jemu… jest przykro.
Powiesz: zazdrości, więc kocha? Ale kogo?
I teraz nie wiem, co robić. Udawać, że nie słyszałam? Czy zapytać wprost: kogo trzymasz w sercu — mnie czy Olę? I kim dla ciebie jestem, skoro nie potrafisz puścić tej, która odeszła?
Krzysztof położył się obok, objął mnie, jakby nic się nie stało. A ja leżałam jak obca. Bo zrozumiałam — nie jestem u niego sama. Nawet jeśli fizycznie tak. A moralnie… głęboko w środku wciąż żyje ktoś inny. I to nie ja.
Powiedzcie, to miłość? Czy strach przed utratą kontroli nad kobietą, którą zdradził? Dlaczego mężczyźni tak boleśnie przeżywają, gdy ich była znajduje szczęście? Dlaczego ich korci myśl, że ktoś inny może stać się dla niej tym, kim oni nie potrafili?
I najważniejsze — jak z tym żyć tej, która jest teraz obok?
