Czasami wydaje się, że moja mama nie ma serca, lecz nieskończony ocean cierpliwości. Pięć lat temu ojciec postąpił z nią tak podle, że do siądzę nie potrafię o tym mówić spokojnie. A ona? Tylko się uśmiecha i mówi: “Co było, to minęło. Wrócił, żałuje, prosi o przebaczenie… Chce znów zamieszkać razem…”
Ale ja i mój brat jesteśmy stanowczo przeciw. Bo my pamiętamy wszystko. A zapomnieć o czymś takim — znaczyłoby zdradzić samych siebie. Było ich razem prawie czterdzieści lat. Przeszli drogę od akademika do dużego, porządnego domu pod Wrocławiem. Najpierw ciasny pokój, potem kawalerka, dwupokojowe, w końcu luksusowe czteropokojowe mieszkanie. Ojciec zawsze lubił żyć z przepychem. Nowy samochód co dwa lata, remonty “jak u ludzi”, najlepszy sprzęt AGD.
Ale kochał też swoją sekretarkę. Dosłownie — zaglądał jej pod spódnicę regularnie. Aż w końcu oznajmiła mu, że jest w ciąży. Za późno na aborcję. I on podjął decyzję: “Kocham, idę budować nową rodzinę!” Gdyby po prostu poszedł — to jedno. Ale nie. Zaczął dzielić majątek, jakbyśmy dla niego nikim nie byli. Powtarzał: “Czy przypadkiem siebie nie skrzywdziłem?”
Ja już wtedy byłam zamężna, mieszkaliśmy osobno. Ale brat — żył z mamą. Miał dostać mieszkanie na ślub, ojciec obiecywał. Po całym tym skandalu zostały tylko obietnice. Mieszkania nie przekazał. Zabrał sobie dom, garaż, auto, a nawet wyniósł z mieszkania wszystko, co uważał za “swoje”. Nawet mamę zostawił bez dostępu do konta — “bo teraz pieniądze będą potrzebne jego nowej rodzinie”.
Później, przez kilka miesięcy, przychodził do nas jak do pracy — raz po ulubiony stołek, raz po zestaw kieliszków. Dopiero gdy brat zmienił zamek, skończyło się. Wtedy z mamą postanowiliśmy sprzedać mieszkanie, żeby brat z żoną mieli własne lokum. Ojca nie zaprosiliśmy na wesele — i nie nalegał. Po jego ucieczce sytuacja finansowa się pogorszyła, ale daliśmy radę.
Mama wróciła do starej pracy — doświadczoną księgową przyjęli z otwartymi ramionami. Ja i brat też się podciągnęliśmy, aż w końcu wszystko się ustabilizowało. A u ojca poszło gorzej. Zdrowie mu siadło, młoda żona, której tak ufał, wyrzuciła go za drzwi. Tym razem nawet nie dzielił majątku — zostawił jej dom, zabrał tylko auto i przeprowadził się do hotelu.
I zaczęło się… Telefony do mamy, rozdzierające rozmowy: “Przepraszam, byłem głupi… Wróćmy do siebie…” I wiecie co? Ona go wysłuchała! Przyszła do mnie i brata i mówi: “Wasz ojciec chce się pogodzić… Myślę, że może dać mu szansę?”
Omal nie oniemieliśmy. Powiedzieliśmy wyraźnie: jeśli go przyjmiesz — my przestaniemy tu przychodzić. Kochamy cię, zawsze będziemy wspierać, ale wracać do zdrajcy — to nie jest przebaczenie, to brak szacunku do samej siebie.
I mówić o “ojcu” nie mamy zamiaru. Bo ten, który porzucił rodzinę dla złudnego szczęścia, nie zasługuje, by znów być nazywany tatą.
