Tej nocy serce wyskoczyłoby mi z piersi, gdyby nie zaciśnięte zęby. Pamiętam, jak to się zaczęło – zwykły telefon od syna: „Mamo, przyjeżdżamy z Tomkiem (imię zmienione). Poznacie się”. Głos miał radosny, pewny, jak u kogoś, kto wreszcie podjął ważną decyzję. Wymieniliśmy z mężem spojrzenia i ucieszyliśmy się: no nareszcie – nasz Krzysiek się ustatkował, ożeni się! Ileż można biegać samotnie!
Krzysiek od zawsze był hardym chłopakiem. Samodzielny, ale z charakterem. Po szkole poszedł do wojska, a potem nagle: „Jadę w góry. Pracować. Zarobię”. Byliśmy z ojcem w szoku, ale nie odradzaliśmy. Wyjechał – i rzeczywiście, przywoził później domowe specjały: sery, wędliny, miody. Mówił, że dobrze mu tam, natura surowa, ale piękna, ludzie prawdziwi.
A teraz – ożenić się postanowił. Nakryliśmy stół, przygotowaliśmy chleb i sól, ubraliśmy się odświętnie, czekamy. Dzwonek do drzwi. Podchodzę otworzyć. I wtedy… mało nie oniemiałam.
W progu stała kobieta. A właściwie najpierw zobaczyłam tylko ogromny kożuch z baraniej skóry, a za nim – troje dzieci i sam Krzysiek. Kożuch wszedł, rozpiął się – i wyszła z niego drobna, niska dziewczyna o gęstych kasztanowych włosach i przenikliwym, ptasim spojrzeniu. Krzysiek przedstawił:
– To Marysia. Moja narzeczona.
W środku wszystko we mnie runęło. Dziewczyna skinęła głową w milczeniu, dzieci, nie czekając na zaproszenie, usiadły na podłodze. Jedno zaczęło ściągać buty, drugie wspinało się na parapet. Najmłodsze Marysia sprytnie przywiązała sznurkiem do nogi kanapy, żeby nie uciekło. Wszystko to działo się w ciszy i zapachach – jakby całe góry wjechały do naszego mieszkania w Krakowie.
Przeszliśmy do salonu. Położyłam biały obrus, nakryłam stół. A Marysia rękami (!) zaczęła nakładać jedzenie dzieciom. Sama jadła widelcem, ale dłubała nim prosto w ustach. Mówiła krótko, urywanie.
– A dzieci wasze? – zapytał mój mąż, patrząc na trójkę na podłodze.
– Moje – odparła bez emocji.
Wymieniłam spojrzenie z ojcem Kryszka. To co, teraz to nasza rodzina?
– Krzysiek, synku, gdzie się poznaliście? – zadałam pytanie, głos mi zdradliwie drżał.
– W górach, mamo. Ona śpiewa niesamowicie. Żebyś słyszała! – odpowiedział z zachwytem syn, którego nagle przestałam rozumieć.
– A mieszkać gdzie zamierzacie? – wtrącił mąż.
– W szałasie można – wzruszył ramionami Krzysiek.
Wtedy coś we mnie pękło. Wyszłam do kuchni, za mną mąż. Patrzymy na siebie – oczy kwadratowe.
– Co robimy?
– Nie wiem – rozłożył ręce.
Wróciliśmy do pokoju. Mąż podszedł do syna i, nie patrząc mu w oczy, podał pieniądze:
– Masz na hotel. Wybacz, ale u nas nie zostaniecie.
Krzysiek westchnął:
– Zawsze mówiliście: byle się ożenił, każdą przyjmiemy. No to przyprowadziłem.
Wyszli. Z dziećmi. Z kożuchem. Z zapachem.
Minęło ze czterdzieści minut. Dzwonek do drzwi. Podchodzę. Znów oni. Ale teraz – inni. Marysia już bez kożucha, w zwykłej kurtce, włosy związane w kucyk, oczy – figlarne.
– Dzień dobry – powiedziała grzecznie. – Przepraszamy.
– Nie rozumiem – wybełkotałam, cofając się.
Krzysiek, uśmiechając się, postąpił naprzód:
– Mamo, no przecież zawsze powtarzaliście: byle się ożenił, byle się ożenił. A ja – nie chcę. Na razie. To Marysia, moja koleżanka. Postanowiliśmy zażartować. Jest z Zakopanego, przyjechała w odwiedziny z siostrzeńcami. Nie mieli gdzie się zatrzymać. Pomyślałem, że zagramy scenkę.
Usiadłam na stołku w korytarzu. Nogi się pode mną ugięły.
– Synku, rób, co chcesz, ale tak już nie strasz. Mało mi zawału nie przyprawiłeś! – westchnęłam.
Wróciliśmy do stołu. Marysia, już zupełnie inna, pomagała w kuchni. Dzieci usiadły przy stole, śmiały się. A my z mężem zrozumieliśmy: tak, starzejemy się. Ale żart syna się udał – strasznie, jak w życiu.
