W małej wiosce na Podlasiu, gdzie czas płynie leniwie, a drewniane domy skrywają rodzinne tajemnice, panowało przekonanie: matka ma poświęcić się dzieciom, zapominając o własnych marzeniach. Lecz Danuta, matka dwóch dorosłych córek, postanowiła rzucić wyzwanie tej zasadzie. Jej decyzja o przyjęciu spadku po siostrze wywróciła jej życie do góry nogami i wywołała burzę oburzenia u tych, którzy widzieli w niej tylko pokorną ofiarę losu.
Danuta wyszła za mąż jako młodziutka dziewczyna, pełna nadziei. Urodziła dwie córki, Bogumiłę i Bronisławę, lecz szczęście nie trwało długo. Mąż, okazało się, był nicponiem i zniknął trzy lata po narodzinach młodszej, Bronki, zostawiając Danutę samą z dwójką maluchów. Wychowanie dzieci w pojedynkę było katorgą. Danuta odmawiała sobie wszystkiego, harowała od świtu do nocy, by córki miały choćby skrawek normalności. Lecz niektórych problemów – jak własne mieszkanie – nie dało się rozwiązać.
Rodzina gnieździła się w maleńkim domku na skraju wsi, z ogródkiem, który ratował ich przed głodem. Córki dorosły, wyszły za mąż i wyjechały do miasta, wynajmując ciasne kawalerki. Danuta została sama. Kiedy zdrowie zaczęło szwankować, musiała wcześniej przejść na emeryturę. Wtedy zachorowała jej starsza siostra, Wiesława. Danuta, bez wahania, przeprowadziła się do niej do miasta, do przestronnego mieszkania w centrum. To, co zobaczyła, oszołomiło ją.
Wiesia, wolna od rodzinnych obowiązków, żyła dla siebie. Wydawała pieniądze na podróże, teatry, modne ubrania, nie martwiąc się o przyszłość. Nawet do siostry odnosiła się z lekkim wyniosłością: „Jak nie będziesz się mną opiekować, Danuś, znajdę kogoś innego. Wtedy mieszkanie też ci nie przypadnie”. Danuta była zszokowana takim egoizmem, ale żyjąc z Wiesią, zaczęła rozumieć jej filozofię. Gdy siostra zmarła, zostawiając jej mieszkanie, Danuta jakby się obudziła. Po raz pierwszy pomyślała: a może by tak żyć dla siebie?
Została w miejskim mieszkaniu, otoczona gwarem ulic i światłami witryn. Po raz pierwszy od lat poczuła się naprawdę żywa. Zaczęła chodzić na wystawy, spacery po parkach, a nawet zapisała się na kurs tańca. Lecz jej radość okazała się solą w oku córek.
Bogumiła i Bronka przywykły, że matka zawsze stawiała ich potrzeby ponad swoje. Bogusia, która z mężem wzięła kredyt hipoteczny, liczyła, że Danuta sprzeda odziedziczone mieszkanie i podzieli się z nią pieniędzmi, by ulżyć w spłatach. Bronisława, spodziewająca się trzeciego dziecka i wynajmująca pokój, marzyła o małym mieszkanku za te same pieniądze. Córki już wszystko zaplanowały, nawet nie pytając matki. Lecz Danuta odmówiła sprzedaży. Postanowiła zostać w mieście i żyć tak, jak nigdy nie śmiała nawet pomarzyć.
— Zmęczyłam się poświęcaniem — powiedziała córkom, gdy te przyjechały domagać się wyjaśnień. — Chcę wreszcie żyć dla siebie.
Córki wpadły w furię. Nazwały ją egoistką, zarzucały niewdzięczność. „Całe życie byłaś dla nas, a teraz rzucasz nas dla kaprysu!” — krzyczała Bogusia. Bronka, ocierając łzy, dodała: „Jak możesz myśleć tylko o sobie, kiedy ja mam dzieci, a my tłoczymy się w wynajętym pokoju?”
Danuta milczała, ale serce pękało jej w piersi. Przypominała sobie, jak głodowała, by córki mogły iść do szkoły w nowych sukienkach, jak szyła po nocach dla grosza. A teraz oskarżały ją o zdradę. Najgorsze było to, że córki nawet nie pomogły jej w opiece nad Wiesią. Pojawiły się dopiero po śmierci ciotki, gdy zawirowało wokół spadku.
— Dlaczego zapomniałaś o nas i wnukach? Jak śmiesz bawić się w mieście? — rzuciła Bogusia, zanim wyszła, trzaskając drzwiami.
Bronka przestała dzwonić. Córki wymazały matkę ze swojego życia, nazywając ją „samolubną starą”. Danuta została sama, ale nie żałowała swojej decyzji. Po raz pierwszy czuła się wolna. Spacerowała nad Wisłą, piła kawę w przytulnych kawiarenkach, uśmiechała się do obcych ludzi. Jej oczy, niegdyś przygaszone zmęczeniem, teraz błyszczały życiem.
Czy można mieć jej za złe? Dała córkom wszystko, co miała, ale w końcu wybrała siebie. Córki, przyzwyczajone do jej poświęceń, nie potrafiły zaakceptować, że ona też ma prawo do szczęścia. Kto tu jest egoistą – matka, która postanowiła żyć po swojemu, czy córki, żądające kolejnych ofiar? Danuta znała odpowiedź, ale to nie uśmierzało bólu rozstania z rodziną. Mimo wszystko miała nadzieję, że kiedyś córki zrozumieją – nawet matka ma prawo do własnego serca.
