W małym nadmorskim miasteczku, gdzie zapach morza miesza się z krzykami mew, poznałam swoją pierwszą miłość jeszcze w czasach szkolnych. Nazywał się Marek i wtedy był chłopakiem mojej przyjaciółki. Nawet nie śmiałam o nim marzyć, a on nawet na mnie nie spojrzał. Nasze drogi się rozeszły, a ja o nim zapomniałam, aż los znów nas połączył w dużym mieście, gdzie oboje studiowaliśmy na uniwersytecie.
— Aneta, wciąż taka piękna — uśmiechnął się Marek, gdy przypadkiem spotkaliśmy się w kawiarni. Jego słowa sprawiły, że moje serce zabiło szybciej.
— A ty wciąż taki gaduła — zaśmiałam się, czując, że między nami przeskoczyła iskra.
— Pamiętasz, jak ci się podobałem? — mrugnął do mnie.
— Może i ty nie byłeś mi obojętny — przyznałam się, ale szybko zmieniłam temat.
Rozmawialiśmy cały wieczór, śmialiśmy się, wspominaliśmy szkolne czasy. Marek odprowadził mnie do akademika, a w kolejnych dniach spotykaliśmy się jeszcze kilka razy. A potem zniknął, jakby rozpłynął się w powietrzu. Skończyłam studia, wróciłam do rodzinnego miasta, dostałam dobrą pracę w lokalnej firmie. Życie toczyło się spokojnie, aż znów go spotkałam.
Był słoneczny dzień na bulwarze. Marek, w lekkiej koszuli, z gitarą przewieszoną przez ramię, szedł z przyjaciółmi, wyraźnie świętując coś. Jego oczy rozbłysły, gdy mnie zauważył.
— Aneta, co za spotkanie! — zawołał, ściskając mnie tak mocno, że prawie nie złapałam tchu.
— Co za impreza o poranku? — zdziwiłam się.
— Po prostu cieszymy się życiem — odpowiedział beztrosko.
Wzruszyłam ramionami i poszłam dalej, ale następnego wieczoru Marek stanął pod moim blokiem z bukietem kwiatów. Nie znał numeru mieszkania, więc po prostu czekał, aż wyjdę. Jego pojawienie się zaskoczyło mnie.
— Przestraszyłeś mnie! — zaśmiałam się, biorąc kwiaty.
— Taki straszny? — żartobliwie zmarszczył brwi.
Poszliśmy na zakupy, urządziliśmy u mnie przytulny wieczór z winem i świecami. Marek patrzył na mnie, jakbym była centrum jego świata.
— Cały czas o tobie myślałem — wyznał, podnosząc kieliszek.
— Przestań, nie zaczynaj — machnęłam ręką, ale jego słowa ogrzały moje serce.
— Czy to nie przeznaczenie, że się spotykamy? — nalegał.
— Oj, daj spokój — uśmiechnęłam się, ale w głębi duszy czułam, że ma rację.
Rozmawialiśmy do późna, a ja zaproponowałam, żeby został — nie jako kochanek, ale żeby nie wracał sam w ciemności. Rano poszłam do pracy, zostawiając mu notatkę i klucze. Szłam ulicą, gdy nagle naprzeciw mnie stanęła jego matka, Halina. Nie widziałam jej od czasów szkolnych, a tu, jak na złość, się spotkałyśmy.
— Witaj, Aneta — skinęła głową. — Mego obieżyświata nie widziałaś?
— Widziałam — odparłam, czując się nieswojo.
— Pijany? — zmarszczyła brwi.
— Nie, wszystko w porządku — wydukałam i szybko odeszłam.
Rok później wzięliśmy z Markiem ślub. Przed ślubem jego matka była czarująca: dziękowała, że „wzięłam jej syna w karby”, pomogła mu znaleźć pracę, odzwyczaiła od hulaszczego życia. Myślałam, że staniemy się prawdziwą rodziną. Ale gdy tylko ogłosiliśmy ślub, Halina stała się moim największym wrogiem. Jej stosunek do mnie zmienił się, jakbym ukradła jej syna.
Marek też okazał się inny, niż myślałam. Pierwszy rok małżeństwa był jak bajka, ale potem się rozluźnił. Zaczął pić, być opryskliwy, a czasem nawet podnosić rękę. A jego matka tylko dolewała oliwy do ognia.
— Bij— Biję, bo kocha, czego się drzesz? — rzuciła ze wzgardą, a ja wtedy po raz pierwszy zrozumiałam, że nie muszę znosić cierpienia w imię fałszywej lojalności.
