– Gdzie to się wybierasz? – spytała spokojnie Hanna, patrząc, jak mąż narzuca czystą koszulę.
– No, z chłopakami się umówiłem. Piwko, pogadamy – odparł Krzysztof, nawet na nią nie patrząc.
– A ze mną w ogóle masz zamiar kiedyś spędzić czas? – Hanna próbowała się uśmiechnąć, ale wyszło gorzko.
– No przecież ty ciągle w pracy! Skąd miałem wiedzieć, że dziś nagle wcześniej skończysz?
Pytanie wydawało się logiczne. Ale ich było już za dużo – tych logicznych, wygodnych wymówek. A Hanna była zmęczona. Zmęczona bycią tą, która wszystko rozumie, przeżywa i płaci.
Kiedyś myślała, że znalazła swojego człowieka. Krzysztof był troskliwy, skromny, trochę młodszy – ale czy wiek ma znaczenie, gdy dusze są blisko? Poznali ich przez koleżanki mamy, wzięli ślub, zamieszkali w jej przestronnym mieszkaniu. On pracował… byle jak. Ale jej wystarczało. Dla obojga.
Pierwsze sygnały pojawiły się po roku. Romans. Potem drugi, trzeci. Przeprosiny, łzy, obietnice. A za tym – zakupy. Konsola, komputer, nowy telefon… A teraz – samochód.
– Haniu, przecież to wygodne! Będę cię odwoził z pracy, dziecko do przedszkola woził… – marzył Krzysztof.
– Najpierw pojawiaj się w domu – odcięła. Ale nawyk wybaczania był silniejszy.
Aż zadzwonił telefon. W niedzielny poranek.
– Halo, puść Krzysztofa! – rozległ się młody dziewczęcy głos.
– Przepraszam, kto mówi?
– My się kochamy! A pani… pani tylko przeszkadza!
Hanna słuchała w milczeniu.
– Ciekawe, czy to uczucie jest warte więcej niż pieniądze? – w końcu spytała.
– Oczywiście!
– Sprawdźmy.
– Co pani ma na myśli?
– W takim razie go sobie zabierz. Na dobre.
Położyła słuchawkę i spokojnie spakowała jego rzeczy do walizki.
Po dziesięciu minutach wrócił Krzysztof. Zatrzymał się w drzwiach, wpatrując się w bagaż.
– Jedziemy… gdzieś?
– Ty – tak. Dokąd chcesz.
– Co?
– Dosłownie. Rozwodzimy się.
– Przez jakąś głupią dziewczynę? Żartowałem, Hania! Chcieliśmy mieć rodzinę! Samochód!
– Tak. Teraz sama kupię samochód. Sama zrobię prawo jazdy. I dziecko – też bez ciebie, jeśli zechcę. Dziękuję za motywację.
Próbował się kłócić. Przekonywać. Manipulować. Ale Hanna była spokojna.
Rok później wysiadła z nowego auta na parkingu galerii handlowej. Prawo jazdy w portfelu, pewne spojrzenie, lekki uśmiech. I nowa sukienka, którą uwielbiał jej obecny wybranek – dojrzały, pewny, bez pretensji.
Zauważywszy Krzysztofa w oddali, Hanna na chwilę zatrzymała wzrok.
– Kupiłaś tę, o której mówiłem? Ale… ja chciałem czarną.
– A ja czerwoną. I właśnie taką mam.
Poszła dalej, zostawiając go w tle. Bez słów. Bez żalu. Bez niego.
Czasem trzeba odpuścić, by znaleźć siebie na nowo.
