Szaleje, że jego była wychodzi za mąż. A ja – jego obecna żona. Jak mam na to reagować?
Czasem życie serwuje takie dramaty, że żaden scenarzysta nie wymyśliłby lepszych. Mój mąż, Jakub, wrócił z twarzą wykrzywioną grymasem, cisnął klucze na półkę i w milczeniu zaczął się rozbierać. To w ogóle nie było w jego stylu – zwykle wracał od córki promienny jak słońce. Nie zdążyłam nawet zapytać, jak minęło spotkanie, gdy wybuchł, jakby w nim coś eksplodowało:
— Kasia, ty nawet nie wiesz! Przyszedłem po Zosię do przedszkola wcześniej, chciałem zrobić niespodziankę. Wchodzę, a tam jakiś facet trzyma ją za rękę! Krew mi w żyłach zamarzła. Myślałem, że to jakiś porywacz! Podbiegłem, zacząłem pytać, a to… to ten nowy Wojtka!
Nazywam się Katarzyna i od dawna wiedziałam: jego była żona, Weronika, była jego niezabliźnioną raną. Żyjemy razem prawie sześć lat, mamy syna Filipa. Ale Weronika cały czas stała między nami – jak cień. Jakub do końca nie mógł się zdecydować: raz biegł do niej na noc, gdy miała gorączkę, raz kupował kwiaty na urodziny „od Zosi”, ale podpisywał je własnym imieniem. A ileż razy kłóciliśmy się, bo za bardzo ingerował w jej życie…
A teraz wychodzi za mąż. W końcu. Powinno mu być obojętne. A on? Wścieka się, drapie po głowie i nie może znaleźć sobie miejsca.
— Wyobrażasz sobie, powiedział mi, że to na poważnie! Ślub, mówi, już niedługo. Ten Wojtek – też po rozwodzie, ma syna, i uważa, że Weronika będzie dobrą żoną i matką dla jego chłopca…
— No i co? Może będzie. Nie cieszysz się? — zapytałam cicho, choć ledwo powstrzymywałam uśmiech.
— Cieszę?! Ty serio? A jeśli okaże się taki jak wszyscy? Ożeni się, a potem znajdzie sobie inną? I Zosia to zobaczy? To jej potrzebne? Przecież to jeszcze dziecko! — Jakub miotał się po kuchni.
Przyszła mi do głowy myśl: może Wojtek jest znacznie lepszy niż Jakub? Spokojny, dojrzały, opiekuńczy. Zerknęłam na profil Weroniki – zdjęcia z Wojtkiem. Uśmiechy, rodzina, dzieci, grillowanie na działce. Weszłam na jego stronę – wszystko otwarte, przejrzyste: fotki z synem, z pracy, z wyjazdów. Żadnych dziewczyn w obcisłych ciuchach, żadnych dwuznacznych statusów. Zwyczajny, porządny facet.
Powiedziałam Jakubowi, że źle się czuję i pójdę wcześniej spać. W rzeczywistości ułożyłam Filipa i usiadłam w sypialni, zostawiając drzwi uchylone. Bo wiedziałam: zadzwoni do Weroniki. I tak się stało.
— Weroniczko… Co to w ogóle ma znaczyć? To na serio? — usłyszałam jego głos z kuchni.
Cisza. Potem znowu Jakub:
— Nie chcę, żebyś miała męża… Pomyśl o mnie!
Zamarłam. To nie była troska o córkę. To była zazdrość. Nie o mnie – o nią. O swoją byłą. O tę, którą rzucił dla „nowego życia”, ale nigdy nie puścił.
Leżałam w łóżku, wpatrując się w sufit, i czułam, jak wszystko we mnie się rozpada. Jestem jego żoną. Matką jego syna. Tą, z którą planuje przyszłość, dzieli codzienność. A on dzwoni do innej kobiety, błaga, żeby nie wychodziła za mąż, bo jemu… jest po prostu przykro.
Powiecie: zazdrości, więc kocha? Ale kogo?
I teraz nie wiem, co robić. Milczeć, udawać, że niczego nie słyszałam? Czy spojrzeć mu w oczy i zapytać: kogo trzymasz w sercu – mnie czy Weronikę? I kim dla ciebie w ogóle jestem, skoro nie potrafisz puścić tej, która odeszła?
Jakub położył się obok, objął mnie, jakby nic się nie stało. A ja leżałam jak obca. Bo zrozumiałam – nie jestem u niego sama. Nawet jeśli fizycznie tak. Ale w głębi… tam wciąż ktoś mieszka. I to nie ja.
Powiedzcie, to miłość? Czy strach przed utratą kontroli nad kobietą, którą zdradził? Dlaczego mężczyźni tak boleśnie przeżywają, gdy ich była znajduje szczęście? Dlaczego ich korci myśl, że ktoś inny może być dla niej tym, kim oni nie potrafili?
I najważniejsze – jak z tym żyć tej, która teraz jest przy nim?…
