– On wcale do mnie nie podobny! – krzyknął z ekranu bohater taniego serialu. – Serio go nie widzisz? To twoja żywa kopia!
Wojciech napięcie w głosie parsknął śmiechem i spojrzał na żonę. To przecież ona zasugerowała wieczór z herbatą i serialem. Gdyby wtedy ktoś mu powiedział, że dzięki tej “telenoweli” jego rodzina rozleci się jak domek z kart, pewnie by się tylko uśmiał.
– A wiesz, że ja go rozumiem? – rzucił chłodno, nie odrywając wzroku od telewizora. – Moi synowie też do mnie niepodobni. Ani trochę. Wszyscy czterej – jak dwie krople wody ty. Może i ja powinienem zrobić test DNA?
– Bardzo śmieszne – skrzywiła się Bożena. – Co jeszcze wymyślisz?
– Mówię poważnie. Wiem wszystko. Dzieci nie są moje.
– O czym ty mówisz?! Kto ci tak wmówił?!
– Pewien człowiek. Z pracy. Spojrzał na nasze zdjęcie i zapytał: “Jesteś pewien, że to twoje?” I wiesz co? Nagle zdałem sobie sprawę, że nie. Nie są. Ani wyglądem, ani charakterem.
Bożena zbladła. Serce ścisnęło jej się z bólu, żalu i paniki. Tyle lat razem. Tyle przeżytych chwil – smutki, radości, choroby, studia, porody. A on… Wystarczyło mu jedno zdjęcie i słowa obcego człowieka.
– Naprawdę myślisz, że przez dwadzieścia lat cię okłamywałam? Że mogłabym wcisnąć ci cudze dzieci?! Oszalałeś?!
– Przestań udawać! Sam widzisz! To twoje klony! A ja jestem dla nich kim? Wujkiem?
– Kim ona jest? – spytała nagle Bożena lodowatym tonem. – Ta kobieta, która ci to wbiła do głowy?
– Jaka znowu kobieta? To kolega z pracy! Sam przez to przeszedł.
– Oczywiście. A ty jak nastolatek – pierwszy lepszy wiatr i już cię przewrócił. Rozwód?
– Rozwód – odparł spokojnie. – Zrobię test. Jeśli okaże się, że żaden nie jest mój – koniec. Niech w rubryce “ojciec” stoi kreska.
Dzieci, gdy dowiedziały się, że ojciec wątpi w ich pokrewieństwo, przestały się do niego odzywać. Najstarszy, który właśnie skończył osiemnaście lat, oznajmił, że nigdy więcej nie nazwie go tatą. A najmłodszy, pięcioletni, tylko patrzył na niego zmieszany i pytał: “Tatusiu, jesteś na nas zły?”
Rodzina rozpadała się. Przyjaciele, krewni, współpracownicy – wszyscy byli w szoku. Bożena była zrozpaczona, Wojciech uparty i głuchy na argumenty. A powód? Dziewczyna o imieniu Kinga, nowa w firmie, młoda, ambitna, z olśniewającym uśmiechem i manierami myśliwego.
– Nie zrozum mnie źle – szeptała Wojciechowi przy kawie. – Po prostu dziwne, że dzieci nie odziedziczyły po tobie nic. Ani rysów, ani charakteru. A zdarza się przecież…
Najpierw się wściekał, potem zaczął wątpić. A w końcu uwierzył. I tak – sąd, badania, testy. Cztery wyniki: Wojciech Kowalski – ojciec. Biologiczny.
Kinga płakała, przepraszała, zapewniała, że to miłość. I że nie chciała krzywdy. Wojciech ożenił się z nią tydzień po rozwodzie.
Nowe życie nie wyszło. W pracy – bojkot. Zwolnili go szybko. Kingę też. Przyjaciele odwrócili się plecami. Sąsiedzi spluwali na jego widok. A wkrótce Kinga spakowała walizki i wyszła – “nie wytrzymała presji”.
Spróbował wrócić. Zapukał do znajomych drzwi.
– Przepraszam – powiedziała Bożena – ale już cię nie potrzebujemy. U nas wszystko w porządku.
I Wojciech został sam. Bez rodziny. Bez przyjaciół. Bez dzieci, które – jak się okazało – były do niego podobne znacznie bardziej, niż mógł to sobie wyobrazić.
