— Wioletta, zabierz tego swojego urwisa! On doprowadza mojego biednego Bonifacego do szaleństwa! — warknęła Rozalia, wskazując na zmierzwionego psa leżącego w fotelu. — Mówiłam wyraźnie: zabierz tego diablika natychmiast!
Wioletta zbladła, odciągnęła małego Kacpra na bok i cicho szepnęła: „Przepraszam, kotku”.
Z sypialni wyszedł Kacper-senior, przecierając zmęczone czoło:
— Znowu coś się dzieje? Nie mogę pracować przy waszych krzykach!
— O, przeszkadzamy mu w pracy! — zaśmiała się gorzko matka. — A mój Bonifacy, nawiasem mówiąc, dogorywa, a wy tu z waszymi wrzaskami i pieluchami! Koniec! Wynoście się! Nie możecie wiecznie wisieć mi na karku!
— Mamo, po co tak od razu? Przecież nie jesteśmy ci ciężarem! Kupujemy jedzenie, Wioletta sprząta…
— Mam to gdzieś! Ja swoje już przeżyłam, a wy ustawiajcie sobie życie sami! Pakujcie się. Macie trzy dni!
Kacper spojrzał złowrogo na starego psa i w milczeniu wrócił do pokoju. Wioletta podeszła do łóżeczka, gdzie spały jej półroczne bliźniaki, usiadła obok i nie mogła powstrzymać łez.
— Wyjedziemy dziś — powiedział mąż, obejmując ją za ramiona.
— Ale dokąd, Kacprze? Nie mamy ani grosza, ani mieszkania…
— Rafał zostawił mi klucze, wyjechał w delegację. Zamieszkamy tam, a ja znajdę jakąś fuchę. Damy radę, Wioletta, obiecuję.
Skinęła tylko głową i zaczęła pakować rzeczy. Na pożegnanie Rozalia nawet nie wyszła — tylko krzyknęła z kuchni:
— Więc się wynosicie? No to bywajcie zdrowi!
Ale los, niestety, przygot im zupełnie inną drogę. W taksówce, która wiozła ich do przyjaciela, na pełnej prędkości uderzył zagraniczny samochód. Kacper i dzieci zginęli na miejscu. Wioletta przeżyła, ale trafiła do szpitala w ciężkim stanie.
Leżała w śpiączce prawie dwa miesiące. Aż w pewien ponury, zimny dzień jej powieki drgnęły, oczy się otworzyły. Pierwszą osobą, którą zobaczyła, była Rozalia.
— Wioleńko, słoneczko moje! Boże, wróciłaś… — szeptała, całując jej dłonie.
— A… pani kto? — wyszeptała ledwo słyszalnie Wioletta.
— Mama… — skłamała teściowa, ledwo powstrzymując drżenie.
Rozalia zataiła tragedię. Powiedziała lekarzom, że Wioletta straciła pamięć, i prosiła, żeby nic jej nie mówili. „Nie teraz” — zdecydowała. Rzeczy Kacpra i dzieci wyrzuciła, zdjęcia schowała w pudełku na szafie. Chciała cofnąć czas. Cokolwiek naprawić.
Wioletta wyszła ze szpitala. W domu powoli wracała do zdrowia. Jedyną osobą, przy której czuła się bezpiecznie, był fizjoterapeuta Olek. Tylko przy nim się uśmiechała. A Rozalia… nie ufała jej, czuła coś obcego, chłodnego w jej dotyku.
Pewnego dnia Rozalia, przecierając kurze, wspięła się na stary stołek. Noga się poślizgnęła, stołek się złamał, a ona uszkodziła nogę. Wioletta zawiozła ją na ostry dyżur, ale dokumenty zostały w domu.
Wróciła po nie i nagle zauważyła zakurzone pudełko na szafie. Otworzyła. W środku — zdjęcia. Ona, Kacper, bliźniaki… I wszystko wróciło. Ból przeszył głowę jak igła. Wioletta krzyknęła.
Wpadła na ostry dyżur, ściskając zdjęcia w dłoniach.
— Proszę powiedzieć mi prawdę… Gdzie moje dzieci? Gdzie Kacper?!
Rozalia wybuchnęła płaczem. Pierwszy raz naprawdę. Łzy wyznania, winy, bólu. A milczenie — jak nóż w serce. Wioletta zemdlała na progu.
Ocknąwszy się, wybiegła ze szpitala. Biegła przez miasto — w deszczu, w wietrze, na oślep. Dotarła do mostu. Patrzyła na rzekę jak na wybawienie. „Jeśli skoczę — będzie lżej. Cisza. Zapomnienie…”
I nagle — czyjeś ręce. Mocne, pewne. To był Olek.
— Wioletta… Nie pozwolę ci upaść. Płacz. Tylko nie milcz, nie umieraj, nie uciekaj. Jestem przy tobie.
Wtuliła twarz w jego klatkę piersiową i szlochała jak nigdy. A on milczał i gładził jej włosy.
Czekało ich jeszcze wiele — przebaczenie, powrót do życia, nauka od nowa. Ale w tamtej chwili, wśród zimnego wiatru i szarego nieba, zaczęła się nowa opowieść. Bez dawnego szczęścia, ale z nadzieją na światło przed sobą.
