Dzisiaj zanotuję to, co wydarzyło się wczoraj, bo może kiedyś znów będę potrzebował przypomnieć sobie tę lekcję.
Alina z irytacją wybiegła na ganek, zatrzaskując furtkę tak głośno, że w kojcu zaskomliły psy. Znowu się pokłóciły z babcią. W kółko to samo: „Podlej grządki”, „Pomożesz z konfiturami?”, „Nie gap się w ten telefon”. Jakby ona, osiemnastoletnia dziewczyna, nie miała nic lepszego do roboty w wakacje!
– Alina! Wracaj natychmiast! – krzyknęła za nią Jadwiga Janowska. Ale wnuczka już szła pylistą wiejską drogą, nie oglądając się za siebie. Nie miała dokąd iść, ale wracać do domu – tym bardziej nie chciała.
Dotarła nad jezioro, usiadła na brzegu i patrzyła, jak słońce powoli chowa się za linią lasu. Żal dławił ją od środka: do rodziców, którzy wyjechali do pracy w Holandii i zostawili ją samą; do babci, która zamiast pozwolić jej wyjechać do miasta, wciągnęła ją w tę głuszę. Alina już dostała się na uniwersytet, przed nią nowe życie – a tu musi się męczyć z słoikami w piwnicy.
Następnego ranka babcia zapukała do jej pokoju:
– Alinka, pomożesz? Trzeba zanieść słoiki do piwnicy. Po tych schodach sama nie zejdę.
Z niechęcią Alina wstała, umyła się i poszła. Słoiki były ciężkie, a schody stare. Znosiła je po kilka razy. Przy ostatnim zejściu w kącie piwnicy zauważyła zakurzoną, zniszczoną walizkę.
– Babciu! A co to za waliza w rogu?
– Nie mam pojęcia… Pewnie twój dziadek zostawił. Od kiedy go nie ma, do piwnicy nie schodziłam.
Ciekawość wzięła górę. Nie słuchając protestów babci, Alina wyciągnęła walizkę na światło dzienne. Materiał był wytarty, zamek zardzewiały.
– Zostaw już ten grat – mruknęła Jadwiga. – Kto wie, co tam jest.
Ale Alina już przekopywała stare koszule, fotografie i jakieś kartki. Na samym dnie leżała starannie złożona koperta. Na niej widniał napis: „Dla Kasi. Wybacz i zrozum”. Pismo było znajome – dziadka.
– Mogę? – spytała wnuczka, patrząc na babcię.
Ta skinęła głową. Alina zaczęła czytać. List był wzruszający. Dziadek Tomasz prosił w nim jakąś Kasię o wybaczenie. Pisał, jak bardzo ją kochał i jak wszystko zrujnował swoją nieufnością. Data – 1969 rok. Babcia zbladła.
– To… rok po naszym ślubie – szepnęła.
– Może nie warto tego drążyć – cicho powiedziała Alina.
– Nie. Teraz muszę wiedzieć. Gdzie jest to miejsce, o którym pisał: „gdzie zniszczyłem jej marzenia”?
Późnym wieczorem babcia poprosiła wnuczkę, by znalazła bilety do miasta pod Poznaniem.
– Po prostu to zrób. Muszę zobaczyć tę ulicę.
Następnego dnia pojechały pociągiem. Droga była długa, a babcia przez cały czas mówiła. O młodości, o tym, jak poznała Tomasza, jak wyszła za niego z miłości. I mimo to gdzieś w środku zawsze nosiła cień niepokoju, że nie był z nią do końca szczery.
Na miejscu wzięły taksówkę i pojechały pod adres z listu. Dom był drewniany, zadbany. Gdy stały przy bramie, z tyłu rozległ się głos:
– Do mnie? Z opieki społecznej?
Odwróciły się. Przed nimi stała kobieta około osiemdziesięciu lat, krzepka, o bystrych oczach.
– Dzień dobry. Przepraszam, czy zna pani Katarzynę Malinowską? – zapytała Jadwiga.
– Moja córka – uśmiechnęła się staruszka. – Tylko od dawna mieszka we Wrocławiu.
– A Tomasza Nowaka zna pani? Ja… jestem jego wdową.
Kobieta zaprosiła je do domu. Przedstawiła się jako babcia Hela. Opowiedziała, że kiedyś Tomasz tu służył. Kasia, jej córka, pracowała jako pielęgniarka w jednostce. Byli zakochani, mieli się pobrać, ale ktoś rozpuścił plotkę, że Kasia go zdradza. Tomasz uwierzył – i odszedł. Kasia nie potrafiła wybaczyć, ale nadal go kochała. Dwa lata później miała wyjść za mąż. Na miesiąc przed ślubem przyszBabcia Jadwiga pociągnęła nosem, ściskając Alinę mocniej, i powiedziała cicho: „Dobrze, że przyjechałyśmy – teraz wiem, że czasem przeszłość należy po prostu puścić”.
