Telefon drżał w moich dłoniach, gdy wybierałem numer. Serce waliło jak młot, jakby miało wyskoczyć z piersi. „Halo, Kasia, zrobiłem, jak mówiłaś! Nasypałem jej ten proszek do kawy. Czekam, aż zacznie działać, żeby wyjść. Ale do diabła, co to było? Nie można takiego czegoś wsypywać do kawy! Agnieszka zbladła, źle się poczuła, jakby wypiła truciznę! Skąd miałem wiedzieć, że tak będzie? Przecież nie jestem lekarzem!” Mój głos się załamywał, a w głowie wirował chaos paniki i poczucia winy. Jak ja w ogóle doszedłem do czegoś takiego?
Wszystko zaczęło się kilka tygodni temu, gdy moje życie zdawało się rozpadać. Z Agnieszką jesteśmy małżeństwem od siedmiu lat, a ostatnie dwa nasz związek trzeszczał w szwach. Ciągłe kłótnie, nieporozumienia, jej wieczne pretensje – czułem, że już nie daję rady. Agnieszka się zmieniła: z tej radosnej i troskliwej dziewczyny, w której się zakochałem, stała się osobą wiecznie niezadowoloną. Próbowałem z nią rozmawiać, ale każda rozmowa kończyła się awanturą. W pewnym momencie zacząłem myśleć, że rozwód to jedyne wyjście. Ale wtedy pojawiła się Kasia.
Kasia – koleżanka z pracy. Często spotykaliśmy się przy kawie, a ona zawsze potrafiła wysłuchać. Kiedy zacząłem dzielić się z nią swoimi problemami, nie oceniała, tylko współczuła. Stopniowo nasze rozmowy stały się bliższe, a ja poczułem, że z nią jest mi łatwo, jak dawno już nie. Pewnego dnia, po kolejnej kłótni z Agnieszką, poskarżyłem się Kasi, że nie wiem, jak wyjść z tego błędnego koła. Wtedy podsunęła mi pomysł, który na początku wydał mi się szalony. „Jest sposób – powiedziała z przebiegłym uśmiechem. – Wsyp jej coś do kawy. Nic strasznego, tylko środek, żeby się trochę zrelaksowała, była spokojniejsza. Dam ci proszek, jest nieszkodliwy.” Zaśmiałem się, myśląc, że żartuje, ale Kasia była poważna. Wręczyła mi małą torebkę i dodała: „Spróbuj, nie będzie gorzej.”
Długo się wahałem. Wsypywać coś do kawy własnej żonie? Brzmiało to jak scena z taniego thrillera. Ale Kasia zapewniała, że to tylko ziołowy środek, pomoże Agnieszce się uspokoić, a nam – naprawić relację. Byłem tak zmęczony kłótniami, że w końcu się zgodziłem. Rano, gdy Agnieszka była pod prysznicem, przygotowałem kawę i, czując się jak ostatni idioty, wsypałem szczyptę proszku. Dłonie mi drżały, ale przekonywałem siebie, że nic złego nie robię. Kasia mówiła, że to bezpieczne, prawda?
Agnieszka wypiła kawę, niczego nie podejrzewając. Obserwowałem ją, czekając, czy nie stanie się senna lub bardziej rozluźniona, jak obiecywała Kasia. Ale po pół godzinie nagle zbladła, złapała się za brzuch i powiedziała, że źle się czuje. Położyła się na kanapie, jej oddech stał się ciężki, a ja wpadłem w panikę. „Agnieszka, co jest?! Może wezwać pogotowie?” – zapytałem, ale tylko machnęła ręką, mówiąc, że pewnie coś źle zjadła. Wybiegłem na balkon i zadzwoniłem do Kasi, żeby wyjaśnić, co to za przeklęty proszek mi dała. Jej spokojny głos tylko wzmógł moją panNa drugim końcu słychać było tylko ciche: „Nie martw się, to tylko zioła”, ale w moich uszach brzmiało to jak wyrok.
