W małej wiosce na Podlasiu, gdzie czas płynie wolno, a stare drewniane domy skrywają rodzinne tajemnice, panowało przekonanie: matka powinna poświęcić się dzieciom, zapominając o własnych marzeniach. Ale Halina, matka dwóch dorosłych córek, odrzuciła tę zasadę. Jej decyzja o przyjęciu spadku po siostrze odmieniła jej życie i wywołała burzę oburzenia u tych, którzy przywykli widzieć w niej tylko ofiarną cień.
Halina wyszła za mąż jako młoda dziewczyna, pełna nadziei. Urodziła dwie córki, Bogumiłę i Ludmiłę, lecz szczęście okazało się krótkotrwałe. Mąż, który okazał się łotrem, zniknął trzy lata po narodzinach młodszej córki, Ludmiły, zostawiając Halinę samą z dwójką maluchów. Wychowywanie dzieci w pojedynkę było mordęgą. Halina odmawiała sobie wszystkiego, harowała od świtu do nocy, aby dziewczynkom niczego nie brakowało. Lecz niektórych problemów — jak własnego domu — nie dało się rozwiązać.
Rodzina mieszkała w maleńkiej chałupie na skraju wsi, z ogródkiem, który ratował ich w trudnych chwilach. Córki dorosły, wyszły za mąż i wyjechały do miasta, wynajmując mieszkania. Halina została sama. Gdy zdrowie zaczęło szwankować, musiała wcześniej przejść na emeryturę. Wtedy jej starsza siostra, Wanda, ciężko zachorowała. Halina bez wahania przeprowadziła się do niej do miasta, do przestronnego mieszkania w centrum. To, co zobaczyła, wprawiło ją w osłupienie.
Wanda, wolna od rodzinnych obowiązków, żyła dla siebie. Wydawała pieniądze na podróże, teatry, modne suknie, nie troszcząc się o jutro. Nawet do siostry odnosiła się z lekką pogardą: „Jeśli nie będziesz się mną opiekować, Halinko, znajdę kogoś innego. Wtedy i mieszkanie ci się nie należny”. Halina była zszokowana takim egoizmem, ale żyjąc z Wandą, stopniowo zaczęła rozumieć jej filozofię. Gdy siostra zmarła, zostawiając jej mieszkanie, Halinę jakby olśniło. Po raz pierwszy pomyślała: a może warto żyć dla siebie?
Została w miejskim mieszkaniu, otoczona gwarem ulic i jasnymi światłami. Po raz pierwszy od dziesięcioleci poczuła, że naprawdę żyje. Zaczęła chodzić na wystawy, spacerować po parkach, nawet zapisała się na kurs tańca. Lecz jej szczęście stało się solą w oku dla córek.
Bogumiła i Ludmiła przywykły, że matka zawsze stawiała ich potrzeby ponad swoje. Bogumiła, której z mężem ciążyła hipoteka, liczyła, że Halina sprzeda odziedziczone mieszkanie i da jej część pieniędzy, by ulżyć w spłatach. Ludmiła, spodziewająca się trzeciego dziecka i wynajmująca kawalerkę, marzyła o kupnie małego mieszkanka za te same środki. Córki już wszystko zaplanowały, nie pytając matki. Lecz Halina odmówiła sprzedaży. Postanowiła zostać w mieście i żyć tak, jak nigdy nie śmiała nawet pragnąć.
— Zmęczyłam się poświęcaniem — powiedziała córkom, gdy przyjechały domagać się wyjaśnień. — Chcę choć teraz żyć dla siebie.
Córki były wściekłe. Nazwały ją samolubną, wyrzucały jej niewdzięczność. „Całe życie byłaś dla nas, a teraz porzuciłaś nas dla swoich zachcianek!” — krzyczała Bogumiła. Ludmiła, ocierając łzy, dodała: „Jak możesz myśleć tylko o sobie, kiedy ja mam dzieci, a my ledwo wiążemy koniec z końcem w wynajmowanym mieszkaniu?”
Halina milczała, lecz jej serce pękało. Przypominała sobie, jak głodowała, aby córki mogły iść do szkoły w nowych sukienkach, jak szyła nocami, by zarobić choć grosz. A teraz oskarżały ją o zdradę. Najgorsze było to, że córki nawet nie pomagały jej opiekować się Wandą. Pojawiły się dopiero po śmierci ciotki, gdy poczuły zapach spadku.
„Dlaczego o nas i o wnukach zapomniałaś? Jak śmiesz teraz rozkoszować się życiem w mieście?” — rzuciła Bogumiła, zanim wyszła, trzaskając drzwiami.
Ludmiła przestała dzwonić. Córki wymazały matkę ze swojego życia, nazywając ją „zapatrzoną w siebie”. Halina została sama, ale nie żałowała swojej decyzji. Po raz pierwszy czuła się wolna. Spacerowała po bulwarach, piła kawę w przytulnych kawiarniach, uśmiechała się do obcych. Jej oczy, niegdyś przygaszone ze zmęczenia, teraz błyszczały życiem.
Czy można mieć jej za złe? Oddała córkom wszystko, co miała, lecz w końcu wybrała siebie. Córki, przyzwyczajone do jej poświęceń, nie potrafiły zaakceptować, że ona też ma prawo do szczęścia. Kto tu jest egoistą — matka, która postanowiła żyć po swojemu, czy córki, żądające od niej kolejnych ofiar? Halina znała odpowiedź, lecz nie uśmierzało to bólu rozstania z rodziną. Pozostawała tylko nadzieja, że kiedyś córki zrozumieją: nawet matka ma prawo do własnego serca.
