Dzisiaj zabrał mi dwie kotlety i powiedział, że powinnam schudnąć. Przez sześć lat małżeństwa urodziłam troje dzieci, a teraz boję się zostać sama.
Mam trzydzieści sześć lat. W ciągu tych sześciu lat zostałam matką trójki wspaniałych maluchów: pięcioletniego Bartka, trzyletniej Zosi i najmłodszego, Józka, który ma dopiero pół roku. Zawsze marzyłam o dużej rodzinie, ale nie sądziłam, że to będzie aż tak wyczerpujące – fizycznie, emocjonalnie, po prostu po ludzku. Życie stało się niekończącą się gonitwą, w której ledwo zipię.
Poznałam Krzysztofa, gdy miałam prawie trzydzieści lat. Wszystkie koleżanki od dawna były zamężne, wychowywały dzieci, a ja wciąż sama – między pracą a pustym mieszkaniem. Aż nagle pojawił się on – wysoki, wysportowany, z tą charyzmą. Wtedy już był kimś – kierował działem w dużej kancelarii prawnej. Nigdy nie wierzyłam, że taki mężczyzna spojrzy na kogoś takiego jak ja.
Zrozumiałam, że traktuje mnie poważnie, gdy sam zaprowadził mnie do swojej matki. Halina Stanisławówna – kobieta ciepła, inteligentna, od razu mnie polubiła. Była zachwycona i praktycznie sama popchnęła syna do ślubu. Pobraliśmy się szybko, niemal nagle. A potem zaczęła się seria urlopów macierzyńskich.
Najpierw urodził się Bartek i rzuciłam pracę. Potem Zosia, a na końcu Józio. Tak już w zawodzie nie wylądowałam. Wszystko na mojej głowie: starsze dzieci nie chodzą do przedszkola, Bartek ma dodatkowe zajęcia, Zosię uczę w domu, a do tego wciąż z maluchem na rękach. Kocham je, są cudowne, ale już nie mam ani siły, ani… siebie.
Kiedyś ważyłam czterdzieści dziewięć kilogramów. Chodziłam na siłownię, biegałam rano, dbałam o siebie. Teraz osiemdziesiąt. Mój dzień to kasza, pieluchy, lekcje, zupa, sprzątanie, wieczorne histerie i tak w kółko. Na sport nie ma ani czasu, ani energii. A jeśli próbuję – od razu przybiegają dzieci, ciągną, pytają, wdrapują się na mnie.
Krzysztof na początku traktował moje zmiany z przymrużeniem oka. Nazywał mnie „pączuszkiem”, „moją słodką niedźwiedzicą”. Ale z czasem żarty zniknęły. A potem – zniknęła też cierpliwość.
W piątek siedzieliśmy przy kolacji. Nałożyłam sobie trzy kotlety. Spojrzał, wziął dwie i odniósł z powrotem na patelnię.
— Powinnaś schudnąć. Jeśli znajdę sobie inną kobietę, to będzie wyłącznie twoja wina – rzucił spokojnie, nie patrząc mi w oczy.
Zamarłam. Jakby ktoś uderzył mnie w pierś. Rozumiem, że się zmieniłam. Że jestem zmęczona. Że nie jestem już tą, w której się zakochał. Ale czy to moja wina, że oddałam się rodzinie? Że nie śpię, bo jednemu ząbkuje, drugie nie chce jeść brokułów, a trzeci znowu zgubił zeszyt? Czy nie zasługuję choć na odrobinę zrozumienia?
Chętnie poszłabym na masaż, zrobiła manicure, odświeżyła kolor włosów. Ale nie ma pieniędzy. Wszystko idzie na dzieci, ich zajęcia, jedzenie, kredyty, pomoc teściowej. Krzysztof dobrze zarabia, ale wydatków mamy mnóstwo. No i on musi dobrze wyglądać – w końcu szef. A ja mogę w starym szlafroku. Tylko że już coraz rzadziej poznaję siebie w lustrze. Sukienki nie leżą. Spodnie się nie dopinają. Wszystko wydaje się dziwaczne i obce.
Czasem myślę, że już nie jestem kobietą. Tylko cieniem. Karmiącą, sprzątającą, piorącą, ale nie czującą, nie marzącą. Tylko teściowa – jedyna, która jeszcze nas trzyma. Dzwoni, przyjeżdża, pomaga z dziećmi. Mam nadzieję, że nie pozwoli mu odejść. Nie pozwoli zniszczyć tego, dla czego żyłam przez ostatnie sześć lat.
Czasem się boję: a jeśli pewnego dnia spakuje walizki i wyjdzie? Zostawi mnie z trójką dzieci i cieniem siebie samej? Nie proszę o wiele. Chciałabym tylko, żeby przypomniał sobie, za co mnie pokochał. I zobaczył: wciąż jestem tą samą kobietą. Tylko bardzo, bardzo zmęczoną.
