— Znowu ryż z jajkiem, mamo? Już nie mogę znieść tej biedy! — wrzasnął z wściekłością.
Matka drgnęła ze strachu. Z jej drżących rąk wypadła łyżka. Spuściła wzrok, próbując ukryć wstyd.
— To wszystko, co mamy, synku… — wyszeptała ledwo słyszalnym głosem.
Chłopak z hukiem postawił talerz na stole. Ryz rozsypał się po podłodze.
Kilka ziarenek przykleiło się do twarzy matki.
— To zjedz to sama, tę obrzydliwość! — krzyknął i odwrócił się.
Nie odpowiedziała.
Uklękła, drżąc, i zaczęła zbierać ziarenka z podłogi — po jednym.
Jakby ratowała to, co jeszcze zostało… jedzenia i godności.
Potem poszła do swojego pokoju.
Uklękła przy łóżku, jak robiła każdego wieczoru.
I pomodliła się. Za niego.
Ale syn już nie czuł miłości.
Nie widział w niej żadnej wartości.
Kilka dni później oznajmił:
— Jadę. Mam dość takiego życia żebraka. Wyjeżdżam do Warszawy, chcę czegoś więcej.
Nie zatrzymywała go. Nie płakała.
Ale ze złamanym sercem ścisnęła jego dłoń i powiedziała:
— Obiecaj mi tylko jedno: odbieraj moje telefony. Błagam cię, synku… błagam.
Westchnął, zirytowany.
Wtedy dodała, ze złamanym głosem:
— Jestem zmęczona… Czuję, że mój czas się kończy.
W dniu, w który przestanę do ciebie dzwonić… to znaczy, że mnie już nie będzie.
Wyrwał rękę z jej uścisku — i odszedł.
Nawet się nie pożegnał porządnie.
⸻
Warszawa nie była taka, jak marzył.
Pracował, gdzie się dało: nosił pudła, pilnował klubów, zarabiał na budowie.
Zjeść coś — to już luksus. Pieniądze — jeszcze większy.
Ale każdego dnia… telefon dzwonił.
— Cześć, synku… jak się masz?
— Zajęty, mamo. Pa.
I odkładał słuchawkę. Coraz krócej. Coraz obojętniej.
Aż pewnego dnia… telefon w ogóle nie zadzwonił.
A ta cisza… była głośniejsza niż jakiekolwiek słowa.
Cały dzień wpatrywał się w ekran.
Nadszedł wieczór. Pomyślał:
„Ona umarła.”
Nie płakał.
Nawet nie próbował oddzwonić.
Ba, nawet na pogrzeb nie miał zamiaru jechać.
Nie miał pieniędzy. Ale nawet gdyby miał — nie pojechałby.
⸻
Minęły dni. Wiedział: matka nie żyje.
Zmęczony nędzą, zgodził się na jedną propozycję:
— Robota prosta. Tylko prowadź auto — powiedział znajomy.
Auto było pełne narkotyków. Wiedział o tym.
Ale chciał szybkich pieniędzy.
Tamtego wieczoru usiadł za kierownicą, poprawił lusterko, złapał za kierownicę…
I telefon się rozdrgał.
Nieznany numer.
OdebOdpowiedział, a w słuchawce rozległ się jej głos, cichy jak wspomnienie: “Wróć do domu, synu…”
