Dziś rano przydarzył mi się kolejny „niespodziewany prezent” od mojej teściowej. „Dzień dobry, synowa!” – zawołał wesoło mój teść, Wojciech Kazimierski, szeroko się uśmiechając i otwierając drzwi. Za nim weszła teściowa, Bożena Marianna, z tak niewinną miną, jakby przed chwilą nie narobiła bigosu. Delikatnie się uśmiechnęła i wymownie spojrzała w stronę kuchni, gdzie, jak się okazało, zostawiła swój „prezent”. Ja, jeszcze niczego nieświadoma, skinęłam głową, ale pięć minut później omal nie krzyknęłam. Ta kobieta potrafi zaskakiwać, choć nie zawsze tak, jakbym chciała. I teraz siedzę, zastanawiając się, czy się śmiać, czy załamywać ręce, bo takie „niespodzianki” od Bożeny Marianny to już tradycja.
Z mężem, Krzysztofem, mieszkamy w jednym domu z teściami od pół roku. Kiedy braliśmy ślub, nalegali, żebyśmy się do nich wprowadzili – dom duży, miejsce jest, a „rodzina powinna trzymać się razem”. Zgodziłam się, choć w głębi duszy marzyłam o własnym mieszkaniu. Wojciech Kazimierski to dobroduszny człowiek, z nim łatwo – albo coś majsterkuje w garażu, albo ogląda piłkę, nie wtrącając się w moje sprawy. Ale Bożena Marianna to osobna historia. Nie jest zła, ale ma talent wtrącać się tam, gdzie nikt jej nie prosi, i nazywać to „troską”. A jej „prezenty” zawsze mają jakiś haczyk.
Dziś rano wstałam wcześniej, żeby przygotować śniadanie. Krzysztof już pojechał do pracy, a ja planowałam zrobić jajecznicę, zaparzyć kawę i spokojnie zacząć dzień. Ale gdy weszłam do kuchni, zamarłam. Na stole stał ogromny garnek przykryty pokrywką, a obok karteczka: „Kasiu, to dla was na obiad, smacznego!”. Podniosłam pokrywkę i omal nie krzyknęłam – w środku była zupa ogórkowa, ale nie zwykła, tylko jakaś eksperymentalna, z mnóstwem marchewki, podejrzanym zapachem i chyba kilogramem kopru. Lubię ogórkową, ale ta wyglądała, jakby Bożena Marianna wymieszała wszystko, co znalazła w ogródku, i dorzuciła przyprawy z pobliskiego sklepu.
Odwróciłam się i zobaczyłam teściową, która właśnie weszła do kuchni. „No i jak, Kasiu, podoba ci się mój prezent?” – zapytała z dumą, jakby to nie była zupa, tylko arcydzieło kuchni molecularnej. Wymusiłam uśmiech i bąknęłam: „Dziękuję, Bożeno Marianno, bardzo… oryginalne”. A ona ciągnęła: „Gotowałam do północy, żeby ty i Krzysztof nie byli głodni. Ty ciągle na tych swoich dietach, a mężczyzna potrzebuje porządnego jedzenia!”. Porządnego jedzenia? Moją jajecznicę Krzysztof zjada ze smakiem, i nikt nie narzeka. Ale dyskutować z Bożeną Marianną to jak próbować przekrzyczeć traktor.
Postanowiłam nie ustępować i delikatnie zasugerować, że sami damy radę. „Bożeno Marianno – mówię – dziękuję, ale my z Krzysztofem zwykle jadamy coś lżejszego. Może nie trzeba się aż tak starać?”. A ona na to: „Oj, Kasiu, nie dziękuj, robię to dla was! Jesteś młoda, jeszcze się nauczysz gospodarować”. Nauczę się? Gotuję od piętnastego roku życia, a moje sałatki na rodzinnych imprezach znikają szybciej niż jej „przepyszne” gołąbki! Ale Bożena Marianna najwyraźniej uważa, że bez jej zupy zginiemy z głodu.
To nie jej pierwszy „prezent”. W zeszłym tygodniu przyniosła z piwnicy trzy słoiki kiszonej kapusty i wstawiła je do naszej lodówki, wypychając moje jogurty. „Kasia, to dla was na zimę!” – oświadczyła. Na zimę? Mieszkamy w tym samym domu, po co mi trzy słoiki kapusty? A miesiąc temu „pomogła” mi posprzątać i poukładała moje rzeczy w szafie po swojemu, bo „tak będzie wygodniej”. Szukałam potem swojej ulubionej bluzki przez dwie godziny. Krzysztof tylko się śmieje: „Mamy nie przeskoczysz, Kasia, musisz wytrzymać”. Wytrzymać? Łatwo mu mówić, on jest w pracy, a ja tu muszę mierzyć się z jej niespodziankami.
Najzabawniejsze, że Bożena Marianna naprawdę wierzy, że robi nam przysługę. Nie jest z tych teściowych, które specjalnie uprzykrzają życie – ona szczerze myśli, że jej zupa nas uratuje, a porady uczynią ze mnie „prawdziwą panią domu”. Ale ja nie chcę być panią domu według jej zasad! Lubię gotować makaron, eksperymentować z azjatyckimi przyprawami, a nie warzyć garnki zupy na cały tydzień. I chcę, żeby moja kuchnia była moja, a nie filią muzeum kulinarnego Bożeny Marianny.
Próbowałam rozmawiać z Krzysztofem, ale on, jak zawsze, zajął neutralne stanowisko. „Kasia – mówi – mama chce dobrze. Zjedz łyżkę zupy, pochwal, i będzie spokój”. Łyżkę? Po tej zupie piłam wodę pół nocy, bo była słona jak Bałtyk! Zaproponowałam kompromis: niech gotuje, ale pyta, czy czegoś potrzebujemy. Krzysztof obiecał z nią pogadać, ale nie wierzę, że to zadziała. Teściowa już planuje „prezent” na weekend – coś o pierogach z kapustą. Psychicznie szykuję się na kolejny garnek.
Czasem marzę o własnym mieszkaniu, gdzie nikt nie będzie wtykał łyżki do mojej sałatki ani gotował zupy bez pytania. Ale potem myślę: Bożena Marianna, ze wszystkimi swoimi dziwactwami, nie jest zła. Po prostu jest z innego czasu, gdzie teściowa to szefowa rodzinnej kuchni. Może powinnam się odprężyć i traktować jej „prezenty” jako element rodzinnego folkloru? Ale teraz patrzę na ten garnek i myślę: jeśli jeszcze raz nazwie moją jajecznicę „niejedzeniem”, zaczynAle zanim wymyślę odpowiedź, już słyszę, jak w kuchni stuka kolejny garnek – Bożena Marianna szykuje już następną „niespodziankę”.
