Teściowa znowu chce mnie odwiedzić, ale powiedziałam stanowcze „nie”. I tym razem nie zmienię zdania.
Niedawno mój mąż znów zaczął nalegać – jego matka, jak twierdził, strasznie za nami tęskni i koniecznie chce przyjechać. Wtedy odezwał się we mnie upór. Od razu odmówiłam. Jeden jedyny jej przyjazd przez sześć lat naszego małżeństwa wystarczył mi aż nadto, by postanowić: nigdy więcej. Wtedy wpadła nie sama, lecz z siostrą, bez zapowiedzi, jak grom z jasnego nieba. Wtedy jeszcze się powstrzymałam. Teraz – nie ma mowy.
– Jeśli chcesz się zobaczyć z matką – proszę bardzo, zabierz córkę, jedźcie do niej. Jeśli wolisz, wynajmij jej pokój w hotelu – ani słowa protestu. Ale do naszego domu więcej nie wpuścisz.
Jak się jednak okazało, teściowa nawet słyszeć nie chce ani o hotelu, ani tym bardziej o odwiedzinach u siebie. Ona, widzisz, koniecznie musi być u nas. Zastanawiałam się – po co tak uporczywie pcha się tam, gdzie nikt na nią nie czeka?
Mąż pochodzi z Podlasia. Poznaliśmy się jeszcze na studiach, w Warszawie. Przed ślubem wynajmował mieszkanie ze znajomymi, a potem wprowadził się do mnie. Mieszkanie kupili mi rodzice dziesięć lat temu i jest na moje nazwisko. To moje cztery ściany, ja za nie odpowiadam.
Matka mojego męża to kobieta wcale niebiedna. Mogłaby spokojnie pomóc synowi w kupnie mieszkania, ale woli powtarzać: „A nuż się rozwiedziecie, a sprytna żona wszystko zagarnie? Niech lepiej mieszka u niej, tak bezpieczniej”. Za to jego siostrze, Kasi, matka pomogła hojnie. Ta, za jej radą, nawet udanie się rozstała z mężem, by dostać pomoc na kredyt. Teraz Kasia mieszka w Gdańsku, siedzi z dzieckiem, a jej „były” spłaca raty i płaci alimenty. Wszyscy są zadowoleni.
Co więcej, teściowa pewnego razu i nam zaproponowała „pozorny” rozwód. Odpowiedziałam wtedy chłodno:
– Jeśli rozwód, to na prawdę. I od razu. Pakujesz swoje rzeczy i żyjesz, jak chcesz, sam.
Od tamtej pory temat ucichł. Ja do jej domu nigdy nie pojechałam – nie miałam ochoty. Ale trzy lata temu w końcu przyjechała. Powiedziała:
– Chcę choć raz zobaczyć wnuczkę. Na zdjęciach przecież nie widać, do kogo jest podobna.
Zgodziłam się. Ale nikt mnie nie uprzedził, że znów przyjedzie z siostrą. Najwyraźniej chciały urządzić prawdziwy sąd nad podobieństwem dziecka. Ich plan jednak spalił na panewce – córka jest kopią ojca. Nawet one musiały to przyznać.
Przygotowałam im pokój, zagospodarowały się, pobawiły z wnuczką, dostały prezenty. Potem zasiedliśmy do stołu. Zaserwowałam odświętny obiad: pieczoną kaczkę, uszka, trzy sałatki, wędliny, sery, tort, owoce… Ledwie usiedliśmy, zaczęło się.
– A gdzie pierogi? – spytała surowo teściowa.
– Czyżbyście były głodne? – zdziwiłam się.
– Nie, tak tylko pytam…
Po kolacji dalszy ciąg:
– Mój syn doskonale wie, co lubię. Chyba ci nie powiedział?
Przypomniałam sobie, jak mąż wspominał – w ich domu był kult podrobów: wątróbka, flaczki, pierogi z gęsiną. Ja zaś od dziecka nie znoszę zapachu surowej wątróbki i gotować tego po prostu nie potrafię.
Następnego dnia poszły na spacer, a ja postanowiłam „dogodzić” – upiekłam drożdżówki z serem, szynką i kapustą. Podaję.
– A gdzie z wątróbką? – znowu niezadowolenie. – Wiesz, że je uwielbiam!
Wytłumaczyłam, że nie znoszę tego zapachu. Przewróciła oczami. Później, przy obiedzie, kolejna scena:
– Co, rosół bez flaczków? Z mięsem?! – powiedziała z obrzydzeniem.
Wtedy straciłam cierpliwość. Wzięłam córkę i pojechałam do mamy. Wróciłam wieczorem. Wtedy po raz pierwszy naprawdę się pokłóciliśmy.
Tydzień później, podczas rozmowy przez telefon, usłyszałam jej słowa:
– O, Kasia to złoto. Zawsze przyjmie, zawsze ugotuje, co lubię. A ta… ani odrobiny gościnności.
Po tym powiedziałam mężowi: „Niech nawet nie marzy, by tu wrócić. Postawi nogę w progu – wylecisz razem z nią”. I oto trzy lata później znów chce przyjechać. Ale teraz – nigdy. Mój dom to moja twierdza. A ci, którzy nie potrafią uszanować granic, zostaną za drzwiami.
