Około czwartej nad ranem za blokami zaczęło szczekać psisko. O piątej było już głośniejsze. Ludzie wstawali do pracy, zirytowani tym uporczywym hałasem. O wpół do szóstej mieszkańcy ruszyli do swoich zajęć.
Pierwsi, którzy wyszli z domu, to para – prawdopodobnie małżeństwo. Długo się nie zastanawiali i postanowili sprawdzić, skąd dobiega uciążliwe szczekanie. Po krótkim spacerze w stronę garaży zobaczyli owczarka niemieckiego, który uparcie patrzył w stronę bloków, a za nim leżał nieruchomy mężczyzna. Kobieta od razu chciała zadzwonić po pogotowie, ale im bliżej podchodzili, tym bardziej pies stawał się agresywny, nie pozwalając się zbliżyć.
Karetka przyjechała szybko. Ratownicy wysiedli, a kobieta ostrzegła ich o psie. Ku zaskoczeniu wszystkich, owczarek przestał szczekać na widok służb medycznych. Podszedł do swojego pana i usiadł obok, pozwalając lekarzom na pomoc. Mężczyzna miał około 35 lat, był ranny w brzuch i tracił dużo krwi. Szybko opatrzono mu ranę i podano leki, a pies cały czas uważnie obserwował ich ruchy.
Tymczasem zebrała się grupka gapiów, ale nikt nie odważył się podejść bliżej. Gdy poszkodowanego przeniesiono na nosze i załadowano do karetki, owczarka nie można było zabrać. Stał nieruchomo, patrząc, jak samochód rusza. Bez wahania pobiegł za nim, choć droga była wyboista.
Pod szlabanem szpitala karetka się zatrzymała. Kierowca wyjaśnił ochronie: „To jego pies”. Jeden z strażników spróbował odgonić zwierzę komendami: „Stój! Zostań!”, ale owczarek tylko usiadł przed bramą i czujnie śledził każdy ruch. Po godzinie oczekiwania położył się przy ogrodzeniu, by nie przeszkadzać innym pojazdom.
Strażnicy początkowo pilnowali, by nie wbiegł na teren szpitala, ale z czasem przestali się nim przejmować. Jeden z nich nawet poszedł sprawdzić, co słychać z rannym. Wrócił z miską mięsa i wodą, ale zwierzak nie od razu się zbliżył. Dopiero po chwili namysłu podszedł, wypił wodę i zjadł, po czym wrócił na swoje stanowisko.
Minął tydzień. Ranny – były żołnierz, który służył z psem – już wracał do zdrowia. Nikt nie potrafił powiedzieć mu, co stało się z Almem. A tymczasem owczarek wciąż czekał pod szpitalem. Pewnego dnia zlitowany strażnik poszedł do pacjenta.
„To pański pies?” – zapytał.
„Tak, to Alm. Gdzie on jest?” – odparł mężczyzna, Marek Kowalski, z niepokojem.
„Cały czas czeka przed szpitalem. Nie odchodzi”.
Marek uśmiechnął się z ulgą. Poprosił strażnika o chusteczkę, którą przetarł twarz i dłonie, po czym włożył ją do woreczka. „Proszę mu to dać. On zrozumie”.
Gdy strażnik wyszedł i położył worek przed psem, Alm ostrożnie powąchał zawartość. Delikatnie wyciągnął chusteczkę, odszedł pod drzewo, położył się i przytulił do niej głową.
**Po wszystkim** – Alm doczekał się Marka. Ich radość była nie do opisania. Wierność psa pokazała, że prawdziwa więź przetrwa każdą próbę, a cierpliwość zawsze zostaje nagrodzona.
