Skarb w ogrodzie: rodzinna historia w Zakopanem
Halina Wójcik skończyła sprzątać dom. Czas było nakryć do stołu. Wczoraj ugotowała aromatyczny rosół jarzynowy – palce lizać! Nagle zza okna dobiegł głośny krzyk. Kobieta o mało nie upuściła chochli z rąk, serce podskoczyło jej ze zdenerwowania.
– Babciu! Dziadku! Coś znalazłem, chodźcie szybko! – wołał wnuczek Kacper.
Halina i Jan Wójcikowie pospieszyli do ogrodu.
– Dziadek, patrz! – Kacper trzymał coś w dłoni, promieniejąc z radości.
Ale Halinę uderzyło coś innego.
– Kacperku, kiedy ty zdążyłeś przekopać grządki? – zawołała, widząc równo wzruszoną ziemię.
– Starałem się – odparł chłopiec z dumą. – Ale zobaczcie, co znalazłem!
Jan spojrzał na przedmiot w rękach wnuka i oniemiał, nie wierząc własnym oczom.
Wcześniej tego ranka Halina rozmawiała przez telefon z córką. Odłożywszy słuchawkę, zawołała do męża:
– Janku, przywożą nam wnuka!
Jan oderwał wzrok od laptopa, gdzie układał pasjansa, i zdziwiony zapytał:
– Jakiego wnuka?
Mieli trójkę wnuków. Najstarszy, Krzysztof, skończył już technikum. Wnuczka Alicja właśnie zdawała maturę i szykowała się na psychologię. Rodzice nie mogli się nią nachwalić – ambitna, cały czas się uczyła. Na pewno nie przyjechałaby do nich.
– No jak to, Janku, udajesz, że nie wiesz! – oburzyła się Halina. – Kto u nas jest leniem i nic nie robi? Starszych wychowaliśmy porządnie, gdy jeszcze siły były. A ten najmłodszy, Kacper, to zupełny leń! Piątą klasę skończył z dwójami, wstyd! A ty tylko w karty grasz, wzorowy dziadek!
– Co ja mogę? Każdy jest kowalem swojego losu! – mruknął Jan, powtarzając ulubione powiedzenie.
– To prawda, ale nie do końca. Jak przyjedzie, zobaczymy, co potrafi! – zdecydowała Halina.
– Na darmo się zgodziłaś – burknął dziadek. – Rozpuszczony jest, nieposłuszny. Najmłodszy, to go rozpieszczali. Co on tu będzie robił? W telefonie siedział, a ty dla niego gotowała? W jego wieku apetyt ogromny!
Jan z żalem zamknął laptopa.
– Pójdę twoje grządki kopać, ot co!
– Oj, też mi grządki! – zaśmiała się Halina. – Trzy skrawki ziemi pod pietruszkę i marchewkę. I czemu to moje grządki? Wnuk nasz wspólny, troski też!,
– Wcale nie zapomniałem! – obraził się Jan. – To ty zapomniałaś, jaka sama byłaś w jego wieku. Rodzice sobie z nim nie radzą, a co dopiero my!
– Telefon mu, nawiasem mówiąc, zabrali – dodała Halina.
– No to już w ogóle katastrofa! – dziadek ostatecznie się zdenerwował i wyszedł do ogrodu.
Halina zabrała się za gotowanie obiadu. Nagle drzwi wejściowe z hukiem się otworzyły – wrócił mąż.
– Co tak wcześnie? – zdziwiła się, wrzucając pokrojone warzywa do bulionu.
– Deszcz lunął, Halinko! Choć przez okno wyjrzyj! – Jan wyraźnie się ucieszył, że plecy bolą, a kopać w deszczu nie musi. – Wszystko kupimy w sklepie.
– Jak twoja matka mawiała: „Dla lenia i deszcz błogosławieństwo” – uśmiechnęła się Halina.
– A to kto leniem? – oburzył się Jan. – Mnie? No, Halinka, dopiero co!
– Idź już, nie marudź! Przynieś z szafy kołdrę i poduszkę, wnuczek zaraz przyjdPo kolacji Kacper pomógł dziadkowi naprawić stary płot, a gdy wrócili do domu, wszyscy zasiedli przy stole na herbatę i opowiadali rodzinne historie.
