Rozstanie pod zachodzącym słońcem: dramat w Nowej Wsi
Katarzyna wracała do domu po urlopie, a jej serce ściskał smutek. Jej mąż, Marek, przez cały ten czas ani razu do niej nie napisał. Na dworcu w Nowej Wsi nikt na nią nie czekał… W domu panowała taka sama cisza i ciemność, jak w jej duszy. Kolacji nie było, a w mieszkaniu królował bałagan. „Pewnie znowu u mamy spędzał czas” – pomyślała ze goryczą. Wzięła drugą torbę i zaczęła pakować swoje rzeczy. Właśnie wtedy zaskoczył ją Marek, który wrócił do domu.
– Wróciłaś? – rzucił, stojąc w progu. – A ja nawet nie myślałem, że przyjedziesz! Myślisz, że po takim zachowaniu wszystko będzie jak przedtem?
Kasia wybuchnęła śmiechem – gorzkim, niemal histerycznym.
– Nie martw się, nie zostanę długo – odparła, a jej głos zadrżał od tłumionych emocji.
– Co to ma znaczyć?! – warknął Marek. Nagle coś do niego dotarło…
– Marku, jak mogłeś? Tyle czasu nie mogliśmy się doczekać tych wakacji! – Kasia była o krok od płaczu.
Cały rok marzyła o tej podróży. Razem odkładali pieniądze, wybierali wycieczkę, planowali, jak będą leżeć na plaży i cieszyć się słońcem.
– No i co mam zrobić? Mama zachorowała, muszę zostać – burknął Marek, unikając jej wzroku.
– Kiedy w końcu znajdziemy czas? Rozumiałabym, gdyby twoją mamę zabrano do szpitala albo naprawdę źle się czuła. Ale przecież to nic poważnego! – oburzyła się Kasia.
– Miała wczoraj gorączkę! Wzywała nawet pogotowie! – warknął.
– Gorączka szybko spadła, gdy tylko wzięła leki. Marku, to była wycieczka last minute! Jeśli jej teraz nie weźmiemy, nigdy już nie będzie takiej oferty!
– Wiesz co? Mam dość twojego egoizmu i uporu! Powiedziałem – nigdzie nie jedziemy. Mamie może być gorzej! – odciął się twardo.
– Przecież ma też córkę – zauważyła Kasia. – Dlaczego ona nie może się nią zająć?
– Wiesz, że Ewa jest zajęta. Koniec tematu. Pojedziemy innym razem. Poza tym, w tym roku zostańmy w domu. Obiecałem mamie pomóc z remontem. Ty też pomożesz.
Marek wyszedł z pokoju, jakby dyskusja była zakończona. Kasia rozpłakała się.
Nie dość, że pracowała w nielubianej pracy tylko po to, by zarabiać na dom, to jeszcze odbierał jej ten wymarzony urlop. Znosiła docinki szefa, nadgodziny, wszystko dla jednej nadziei – ciepłego morza i gorącego słońca.
Od dawna chciała zmienić pracę, ale Marek zabronił. Twierdził, że dobrze zarabia. Kupili nowy samochód, zrobili remont. A jego pensja zawsze szła na zachcianki jego matki – to naprawy, to zakupy. I to wciąż było za mało!
To pewnie ona namówiła go, by odwołali wyjazd. Przywykła, że wszyscy wokół nią tańczą. Choć właściwie nie wszyscy – tylko jej ukochanyi syn! Córka Marka, Ewa, dawno zrozumiała, że lepiej nie zadzierać z matką. Dlatego nie prosi jej o pomoc. Ale odmówić żonie łatwiej niż matce…
Marzenia o morzu oddalały się. Kasia wyobraziła sobie, jak zamiast plaży będzie kleić tapety w dusznym mieszkaniu teściowej, i zrozumiała – nie wytrzyma. Potrzebuje tego urlopu.
Po pół godzinie podeszła do męża i stanowczo oświadczyła:
– Jadę na wakacje. Z tobą lub bez.
– Co?! Oszalałaś?!
– To ty oszalałeś! Czekałam na ten wyjazd jak na zbawienie. A ty postanowiłeś zabrać mi tę nadzieję. Jeśli tak martwisz się o matkę – zostań. Ja jadę.
– A z kim? – spytał podejrzliwie.
– Sama.
Marek się uśmiechnął, potem zaczął nerwowo chodzić po kuchni.
– Wiem, po co ci ten wyjazd! Szukasz wakacyjnego romansu? Chcesz sobie życie skomplikować?
Kasia milczała, bojąc się wybuchnąć. Tyle słów cisnęło się na usta…
– Milczysz? Bo wiem, że mam rację!
– Jeśli mi nie ufasz – jedź ze mną – powiedziała cicho.
– Nie zostawię mamy – odparł twardo.
– Więc nie zostawiaj…
Wyszła z kuchni, dusząc się z gniewu. Nie dość, że mąż zawsze wybiera matkę zamiast niej, to jeszcze oskarża ją o wymyślone rzeczy! Nigdy nie dała mu powodu do zazdrości. Jedyne, czego chciała, to spokój i odpoczynek. Żadne romanse nie były w jej planach.
Marek jednak myślał, że Kasia go tylko straszy.
Nazajutrz zapytała go jeszcze raz, czy jedzie. Odpowiedział szyderczo, nazywając ją głupią. Po południu Kasia wróciła z biletem w ręku.
Marek wpadł w szał. W ich życiu jeszcze się tak nie kłócili. Kasia zaproponowała, by kupił sobie wyjazd, licząc, że się jeszcze rozmyśli. Ale on chyło postawił na swoim. Choć Kasia nie rozumiała, o co chodzi, skoro jego matka nawet nie miała już temperatury.
Gdy odwoziła ją na dworzec, Marek rzucił:
– Możesz nie wracać! Taka żona nie jest mi potrzebna!
Kasia wsiadła do pociągu ze łzami w oczach, nie wiedząc, że ten wyjazd zmieni jej życie na zawsze…
Na wakacjach od razu zapomniała o problemach. Ciepłe morze, łagodne słońce, pyszne jedzenie i przytulny pokój pochłonęły ją. Pierwszego wieczoru napisała do Marka, że dojechała, że jest cudownie i że żal jej, że go nie ma. On nie odpowiedział.
Kasia postanowiła więcej do niego nie pisać. Jeśli zechce, sam zapyta. Ale Marek widocznie uznał, że milczeniem „ukara” ją za nieposłuszeństwo.
Smutek minął po jednym dniu. Potem wakacje całkowicie ją pochłonęły. Nawet nie przypuszczała, jak wspaniale jest być samej. Z Markiem byłby wiecznie niezadowolony i pewnie nie wychodziliby poza basen i knajpę. Tymczasem ona zwiedzała, spacerowała po mieście, dużo pływała.
I dużo myślała. Przemyślała swoje życie. Gdy w duszu zapanował spokój, wszystko stało się jasne. Pracowała w nielubianej pracy nie dlatego, że nie mogła znaleźć lepszej, ale dlatego, że Marek bał się stracić jej zarobki. A ona nawet nie cieszyła się z tych pieniędzy – bo to on decydował, na co je wydać.
Na teKiedy wreszcie odważyła się iść własną drogą, zrozumiała, że szczęście zawsze było w zasięgu ręki – wystarczyło tylko przestać żyć dla innych, a zacząć dla siebie.
