Witek był żywicielem, którego pochłonęła jego własna dobroć.
Wrócił do domu zmęczony, jak zwykle. Pchnął drzwi kuchni — i stanął jak wryty: matka, załzawiona do ostatka.
— Mamo, co się stało? — zapytał z niepokojem.
Odpowiedzi nie było. Tylko cisza i spuszczone oczy.
Zza węgła wynurzyła się babcia.
— A nie mówiłam, Lubo, nie mówiłam, jak to się skończy! — rzuciła z wyrzutem w stronę córki.
Witek miał wtedy czternaście lat. Tamtego wieczora stał się dorosły. Jego ojciec odszedł — do innej, tej „wesołej i na fali”. Zostawił trójkę: Lubę, Witka i małą Lilę. Ani grosza, ani alimentów. Tylko cień na progu.
Babcia wprowadziła się do nich nazajutrz i zaczęła dyrygować ich życiem. Matka płakała, babcia gderala, Witek starał się nie przeszkadzać. Wcześnie zrozumiał: dzieciństwo to luksus, na który nie może sobie pozwolić.
Najpierw pracował przy piekarni — ciocia Urszula ulitowała się nad chudym chłopakiem o oczach dorosłego. Dała ciepłą herbatę, bułkę, trochę złotych. Tak zaczęła się jego droga — z dzieciństwa w walkę o przetrwanie.
Uczył się, pracował, dorabiał. Do wojska go nie wzięli — pomogły znajomości Urszuli. Stała się niemal rodziną: nie pieściła, nie litowała się, ale szanowała. Za siłę, za prostolinijność, za ciche znoszenie trudów.
Do dwudziestu czterech lat Witek stał się mężczyzną. Prawdziwym. Lila dorosła — był dla niej i bratem, i ojcem. Babcia, niegdyś surowa do krzyku, teraz odkładała mu najlepsze kąski.
Spotkał miłość. Ożenił się. Wziął kredyt. Kupił żonie samochód. Wspierał siostrę. Matkę z babcią zabrał do siebie — jakżeby inaczej? W końcu był „głową rodziny”.
Dzieci przyszły na świat. Pierwsze, potem drugie. Żona została w domu. Witek pracował. Bez weekendów, bez wytchnienia. Pieniędzy brakowało — brał dodatkowe zlecenia. Lato — rodzina na Mazury. Matka — do sanatorium. Siostrze — na wesele. Siostrzeńcom — ubrania. Witek — na krawędzi.
Gdy babcia umarła, nawet nie miał czasu zapłakać. Trzeba było zawieźć matkę do lekarza. Żona była zmęczona, marszczyła brwi. Ale Witek ciągnął. Wszystkich. Bez skargi.
Aż pewnego dnia… Kupił sobie gitarę. Marzenie z dzieciństwa. Wrócił do domu. Żona prychnęła:
— Dureń. Po co?
Syn zażądał pieniędzy. Na wyjazd. Witek spytał:
— Ile masz lat?
— Dwadzieścia jeden.
— To może już czas na siebie?
— Ja się przecież uczę…
— Ja też się uczyłem. I pracuję od czternastu lat!
Drzwi trzasnęły. Witek wyszedł. Wynajął mieszkanie na dobę. Złożył wniosek o urlop. Położył się i… po raz pierwszy w życiu się wyspał.
Postanowił — teraz będzie żyć. Dla siebie. Choć trochę. Choć spróbuje.
Zadzwonił do żony:
— Jedziemy na urlop? Gdzie chcesz. Chcesz — na Rysy, chcesz — do Islandii.
— Po co?
— Żeby po prostu być. Razem. Jak ludzie.
— Nie. Nie mam czasu.
— No to żegnaj.
A w domu się zaczęło. „Witek to łajdak”, „porzucił”, „ja mu życie poświęciłam”. Znajomi kręcili głowami. „Jak mogłeś, Witek…”
A Witek? Stał na szczycie Rysów i oddychał. Po raz pierwszy naprawdę. Może i łajdak. A może… po prostu człowiek, który odważył się wreszcie żyć dla siebie.
