Rozstanie pod słońcem południa: dramat w Nowejrzewie
Katarzyna wracała do domu z urlopu, serce ściskało się z tęsknoty. Jej mąż, Marek, przez cały ten czas nawet do niej nie napisał. Na dworcu w Nowejrzewie nikogo nie było… W domu panowały ciemności, nie było kolacji, a w mieszkaniu królował chaos. „Widocznie Marek cały czas spędzał u swojej matki” – pomyślała z goryczą. Wzięła drugą torbę iaczęła pakować swoje rzeczy. Właśnie wtedy zastał ją mąż, wracając do domu.
– Wróciłaś? – rzucił, stojąc w drzwiach. – A ja nawet na ciebie nie czekałem! Myślisz, że możesz sobie tak po prostu odfrunąć i wszystko się rozmyje?
Kasia wybuchnęła śmiechem – gorzkim, niemal histerycznym.
– Nie martw się, nie zostanę długo – odparła, głos drżał jej od tłumionych emocji.
– Co to ma znaczyć?! – zmarszczył brwi Marek. Nagle olśniło go…
– Marku, jak mogłeś? Przecież tak długo planowaliśmy ten wyjazd! – Kasia była o krok od płaczu.
Cały rok marzyła o tej podróży. Razem z Markiem oszczędzali, wybierali ofertę, snuli plany o leniwych dniach na plaży.
– Co ja mogę zrobić? Mama zachorowała, muszę zostać – burknął, odwracając wzrok.
– Kiedy w końcu znajdziemy czas? Rozumiałabym, gdyby twoją mamę zabrali do szpitala. Ale przecież to nic poważnego! – oburzyła się Kasia.
– Miała wczoraj gorączkę! Wzywała pogotowie! – warknął Marek.
– Gorączka była niewielka, spadła, gdy tylko wzięła leki. Marek, to była ostatnia chwilowa oferta! Jeśli jej nie wykorzystamy, takiej ceny już nie będzie!
– Wiesz co? Mam dość twojego egoistycznego uporu! Powiedziałem – nigdzie nie jedziemy. Mamie może się pogorszyć! – odciął się.
– Przecież ma jeszcze córkę – zauważyła Kasia. – Czyżby nie mogła się nią zająć?
– Wiesz, że Ania jest zajęta. Koniec tematu. Pojedziemy innym razem. A w tym roku zostaniemy w domu. Obiecałem mamie pomóc z remontem. Ty też pomożesz.
Marek wyszedł z pokoju, jakby rozmowa była zakończona. Kasia wybuchnęła płaczem.
Nie dość, że pracowała w nielubianej pracy, tylko po to, by zarabiać na dom, teraz odbierano jej też długo wyczekiwany odpoczynek. Znosiła docinki szefa, nadgodzła się, wszystko po to, by choć raz poczuć ciepło morza i gorące południowe słońce.
Od dawna chciała zmienić pracę, ale Marek zabronił. Mówił, że tu dobrze zarabia. Kupili nowe auto, zrobili remont. A jego pensja zawsze znikała na zachcianki matki – raz naprawić, raz kupić. I wciąż było mało!
Najpewniej to ona namówiła go, by odwołał urlop. Przywykła, że wszystko kręci się wokół niej. Chociaż co tu mówić – tylko jej ukochany synek! Córka Marka, Ania, dawno zrozumiała, że lepiej nie wychylać się. Dlatego nawet jej nie poprosił o pomoc. Żonie łatwiej było odmówić niż matce…
Marzenia o morzu oddalały się. Kasia wyobraziła sobie, jak zamiast plaży będzie kleić tapety w dusznym mieszkaniu teściowej. Nie wytrzyma tego. Potrzebuje odpoczynku.
Po pół godzinie podeszła do męża i stanowczo oznajmiła:
– Jadę na wakacje. Z tobą albo bez.
– Co?! Oszalałaś?!
– To ty oszalałeś! Czekałam na ten urlop jak na cud. A ty postanowiłeś mi go odebrać. Jeśli tak bardzo martwisz się o mamę – zostań. Ja jadę.
– I z kim niby pojedziesz? – zareagował podejrzliwie.
– Sama.
Uśmiechnął się drwiąco, po czym zaczął nerwowo chodzić po kuchni.
– Już wiem, po co ci ten wyjazd! Chciałaś sobie znaleźć jakiegoś wczasowicza? Szukasz przygód?
Kasia milczała, bojąc się wybuchnąć. W gardle paliły ją niezliczone słowa…
– Milczysz? Bo wiesz, że mam rację!
– Jeśli mi nie ufasz – jedź ze mną – powiedziała cicho.
– Nie zostawię mamy – odparł twardo.
– No to nie zostawiaj…
Wyszła z kuchni, dusząc się z gniewu. Nie dość, że mąż zawsze wybiera matkę zamiast niej, to jeszcze oskarża ją o coś, co sobie wymyślił! Nigdy nie dała powodu do podejrzeń. Chciała tylko spokoju. Żadne romansowe przygody jej nie interesowały.
Marek sądził, że Kasia tylko go straszy.
Następnego dnia znów zapytała, czy jedzie. Marek odburknął, nazywając ją głupią. Po południu Kasia wróciła z biletem w ręku.
Marek urządził awanturę. Jeszcze nigdy nie było tak źle. Kasia zaproponowała, by kupił sobie wyjazd, licząc, że się zastanowi. Ale on najwyraźniej postawił na swoim. Choć Kasia nie rozumiała, o co chodzi, skoro jego matka już następnego dnia była sięnzdrowa.
Gdy pakowała się na dworzec, Marek rzucił:
– Możesz nie wracać! Taka żona nie jest mi potrzebna!
Kasia wsiadała do pociągu ze łzami w oczach, nieświadoma, że te wakacje zmienią jej życie na zawsze…
Na miejscu szybko zapomniała o problemach. Ciepłe morze, słońce, pyszne jedzenie i przytulny pokój wchłonęły ją. Pierwszego wieczoru napisała do Marka, że dotarła, że jest cudownie, i że żałuje, że go nie ma. On nie odpowiedział.
Postanowiła więcej nie pisać. Jeśli zechce, sam się odezwie. Ale Marek widocznie sądził, że milczeniem ją „ukarze” za nieposłuszeństwo.
Kasia smuciła się tylko jeden dzień. Potem urlop ją pochłonął. Nie zdawała sobie sprawy, jak dobrze być samej. Z Markiem pewnie narzekałby na wszystko, a oni i tak chodziliby tylko nad basen i do knajpy. Tymczasem ona zwiedzała, pływała, spacerowała.
I dużo myślała. Przemyślała swoje życie. Gdy w duszy zapanował spokój, wszystko się wyjaśniło. Pracuje w nielubianej pracy nie dlatego, że nie może znaleźć lepszej, ale dlatego, że Marek boi się stracić jej zarobki. A ona nawet nie cieszy się z tych pieniędzy – bo to on decyduje, na co je wydać.
Na ten wyjazd długo go namawiała. I to ona zbierała pieniądze – on nie dołożył ani złotówki! Żyje z mężczyzną, który jej nie docenia. Jest dla niego wygodna: nie sprKasia zamknęła drzwi swojego nowego życia, wiedząc, że dopiero teraz zaczyna prawdziwie żyć.
