No cóż, nie przyjedzie… – z goryczą wzdycha Weronika Leszczyńska. – Ja i mój mąż już nawet się nie denerwujemy, przywykliśmy. Za każdym razem to samo. Najpierw obietnice, potem cisza.
– Co się stało tym razem? – pytam. – Znowu synowa nie pozwoliła? Pamiętam, że jakoś nie przepadaliście za sobą…
– Może i nie pozwoliła. Choć syn nigdy nie powiedział wprost, że to ona go powstrzymuje. Ale widać… Wcześniej przyjeżdżał częściej. A teraz – koniec. Znalazła to, czym go zatrzymać. Nawet dach teraz pewnie będziemy naprawiać z najemnymi robotnikami – syn, widzisz, nie może wygospodarować jednego dnia – mówi Weronika, ledwo powstrzymując urazę.
Chodzi o jej 40-letniego syna, Jacka. Wyjechał z rodzinnej wsi dwanaście lat temu, zatrudnił się w województwie, pracuje jako mechanik. Wcześniej sam wszystko robił rękami, teraz tylko zarządza. Ożenił się w mieście, kupił mieszkanie. Wszystko sam. Żonę, Magdę, poznał późno – oboje nie byli młodzi, gdy się spotkali.
– Ona z nikim przed nim nie była poważnie – ciągnie Weronika. – I rozumiem, dlaczego. Charakter ma… trudny. Od pierwszego wejrzenia nie polubiliśmy się. Starałam się, naprawdę. Ale ona… jakby od początku uznała, że jestem wrogiem.
– Słyszałam ją parę razy przez telefon – wtrąca się sąsiadka – jakby kpiła, nawet gdy tylko się wita. Nie rozumiem, co syn w niej znalazł.
Magda prawie nie utrzymuje kontaktu z rodzicami Jacka. Raz do roku, za jej „wielką zgodą”, może do nich przyjechać. I to – bez niej. W tym roku Jacek obiecał przyjechać wiosną – pomóc z remontem dachu. Bilety kupił. Ale synowa, jak się okazało, wszystko przekręciła.
– Jest w ciąży – mówi Weronka ze złością. – Teraz, widzisz, nie wolno jej zostawiać samej. Choć dorosła kobieta, pielęgniarka, co jej może grozić? Już od dwóch tygodni mu nawija. On się z początku opierał, ale potem…
– Jak to wygląda? – kręci głową mąż Weroniki. – On ją za rękę do pracy prowadzi? Ma przecież rodziców obok – niech pomogą. Dlaczego on ma się wszystkiego wyrzekać dla niej?
– Właśnie – ciągnie Weronika. – Jestem pewna, że to jej matka podpuszcza. Mówi: nie puszczaj, nagle wróci i rozwiedzie się. Jej młodsza córka, swoją drogą, już tak została z dzieckiem na rękach. Teraz mieszka u rodziców.
– Ale Jacek nie jest taki – protestuję. – On przecież porządny. I to czemu nie mogą przyjechać razem?
– Co ty! – macha ręką kobieta. – Magda nigdy z nim nie przyjedzie. Mój mąż raz do niej zadzwonił – po tym urządziła taką scenę, że kazał mi w ogóle nie dzwonić do syna. Bez sensu.
– A co mu powiedziała?
– Że ciągle czegoś od niego chcemy. Że trzymamy go z dala od rodziny. Że już nie ma siły z nami walczyć. Że urlop powinien spędzać z żoną i dzieckiem, a nie „dogadzać zachciankom starych”. I że nasz dom jej nie potrzebny, niech sobie zostaniemy.
– Bezczelna! A syn?
– Mówi, że nie winny. Że nie chce zaostrzać. Że martwi się o ciążę. Wszystko rozumiem. Ale to niesprawiedliwe. Wychowaliśmy go, daliśmy, co mogliśmy. A teraz nie może przyjechać nawet na jeden dzień?
Mąż Weroniki nie wytrzymał. W przypływie złości powiedział synowi, że więcej nie będzie czekał – wynajmie ekipę, sam wszystko zrobi. A on niech siedzi z żoną, skoro jest dla niego ważniejsza niż rodzice.
– Tylko on tego nie rozumie – cicho mówi Weronika. – Żon może być wiele… A rodzice to jedyni. I nie są wieczni…
