— Ja się dla was staram, a wy tego nie doceniacie! — mówi teściowa, a ja już mam tik nerwowy od jej pomocy…
Czasem łapię się na jednej jedynej myśli: uciec. Gdziekolwiek — do innego miasta, na koniec świata, choćby do wsi pod Olsztynem. Byle jak najdalej od matki mojego męża. Bo inaczej zwariuję. Już dostaję drgawek, gdy tylko słyszę jej radosny głos: — Przyniosłam wam coś potrzebnego! Będziecie zachwyceni!
Gdy tylko wzięliśmy ślub z Darkiem, znajomi chórem zazdrościli: — Masz fajną teściową — nie marudzi, nie wtrze się w wasze sprawy, nawet pierogów nie przynosi bez pytania. Na początku faktycznie tak było — pokazywała, że nas wspiera. Ale chyba kumulowała w sobie energię, która musiała w końcu eksplodować. A gdy już wybuchła — rozwaliła wszystko, co zbudowaliśmy.
Najpierw chciała nam zorganizować wystawny ślub — z „gorzko”, bankietem i pięćdziesięcioma gośćmi, ale odmówiliśmy. Ledwo uniknęliśmy tej katastrofy dzięki komunii jej młodszej córki — tam skierowała swoją nadaktywność. Ale nie dała za wygraną.
Wtedy wynajmowaliśmy mieszkanie. Normalne, jasne, zadbane. Ale teściowa zaczęcia przynosić „potrzebne rzeczy” — stare talerze z pęknięciami, widelce, którymi strasznie było jeść, i oczywiście zasłony… Te zasłony śnią mi się do dziś — aksamitne, wiśniowe, z dziurami po molach.
— To przecież aksamit! Wystarczy zacerować i będą jak nowe! — mówiła z zapałem.
A ja myślałam tylko jedno: dlaczego sama ich nie powiesiła u siebie, skoro takie wspaniałe?
Gdy w końcu kupiliśmy własne mieszkanie — przy pomocy moich rodziców i Darkowych chrzestnych — naiwnie wierzyłam, że teraz zacznie się nowe życie. Ale teściowa uznała, że skoro nie dała pieniędzy, to pomoże inaczej. Czyli — wszystkim, czym się da, byle tylko nas doprowadzić do białej gorączki.
Najpierw przyniosła tapetę. Chyba sprzed epoki Gierka. Wyblakłą, wilgotną, śmierdzącą starym składzikiem. Potem uparła się, żeby płytki w łazience kładł „wujek Zdzisiek” — znajomy „złota rączka”. Ten „fachowiec” położył je krzywo, płytki odpadały już po tygodniu, fugi się zaciekiły, i w końcu płaciliśmy innym robotom za naprawianie tej „darmowej pomocy”.
Następny był lodówka. Wciągnęła ją niemal na własnych plecach. Huczała jak odrzutowiec, a zapach… Jakby coś w środku zdechło. Wyrzuciliśmy ją jeszcze tego samego dnia, ale teściowa zrobiła scenę:
— Trzeba było tylko umyć! Służyłaby wam jeszcze z dziesięć lat! A wy niewdzięczni!
Potem była kanapa z letniska kuzynki. Potem meblościanka z czasów PRL-u. Potem dywan śmierdzący stęchlizną. Wszystko to odrzuciliśmy — i za każdym razem była awantura. Płacz. Pretensje. Wyrzuty.
Teraz jestem w ciąży. Długo ukrywaliśmy, ale gdy brzuch stał się widoczny — musieliśmy powiedzieć. I tyle… Teściowa od razu zaczęła zbierać „wyprawkę” z używanych rzeczy: wózek po jakiejś Kasi, łóżeczko po Agnieszce, ubrania, w których wychowało się czworo dzieci…
A ja nie chcę. Nie chcę, żeby moje dziecko spało w łóżeczku, w którym leżał kto wie kto. Nie chcę, żeby jeździło w wózku z popsutymi hamulcami. Nie chcę ubierać go w cudze, wyprane sto razu rzeczy. Brzydzę się tym. I jest mi przykro, że nikt nie liczy się z moim zdaniem.
Teraz teściowa kontynuuje ofensywę. Milczę. Ciąża to nie najlepszy czas na kłótnie. Obronę trzyma Darek — tłumaczy, odmawia, odgania. Ale widzę, że już jest zmęczony. Jego matka ma energię jak reaktor, i nie widać końca.
Czasem mam ochotę sprzedać mieszkanie, wyjechać i nikomu nie mówić gdzie. Po prostu zniknąć. Nie jestem zła. Po prostu chcę spokoju. Wolności. Swojego życia. Bez aksamitnych zasłon, lodówek-duchów i dywanów z minionej epoki. Chcę oddychać. Chcę żyć. Chcę urodzić dziecko — i żebyśmy mieli nasze przytulne, nowe, czyste, ciche gniazdko. Bez wizyt „z dobrymi intencjami”, od których chce się wyć.
