Dzisiaj, w ten upalny lipcowy dzień, od samego rana Halina Stanisławowa myła okna, trzepała poduchy i przypominała córce, że najwyższy czas odwiedzić wieś – czosnek już dojrzał. Kasia próbowała się wymigać: praca, sprawy, dzieci, ale matka była uparta jak zawsze.
– Lato się kończy, a wy dalej w mieście gnijecie! – oburzyła się przez telefon. – Jagody przeminą, ziemniaki sczernieją, a wy wciąż w tych telefonach!
I tak się umówili: przyjadą w weekend, pomogą w ogrodzie, a wieczorem posiedzą, odpoczną.
Tomek nie palił się do wyjazdu. Ostatnia wizyta skończyła się nieprzyjemnym incydentem, o którym wciąż pamiętał. Wtedy po prostu poprosił o odrobinę kiełbasy do bigosu – a teściowa, dosłownie, odmówiła. Tak ostro, że mało się nie zakrztusił.
W sobotę wyruszyli wcześnie. Pomogli szybko i sprawnie: wyciągnęli czosnek, posegregowali, poukładali. Wydawało się, że teraz będzie tylko odpoczynek, kolacja, miły wieczór. Tomek wziął prysznic, wszedł do kuchni. Kasia z matką nakrywały do stołu. Zapach bigosu kręcił w głowie. Żeby nie czekać, otworzył lodówkę, wziął kawałek kiełbasy, chciał zrobić sobie kanapkę – i nagle…
– Nie waż się! – jak strzał, rozległ się głos Haliny Stanisławowej.
Kiełbasa momentalnie wróciła do lodówki. Tomek zastygł jak słup soli. Nic nie rozumiał.
– Co to za przedstawienie, mamo? – spytała zdezorientowana Kasia.
– Kiełbasa tylko na śniadanie, z chlebem! A teraz jemy bigos. Nie psuj sobie apetytu! – ciąła teściowa.
Tomek usiadł do stołu, spróbował bigosu, ale mięsa w nim nie było. Poprosił choć o parę plasterków kiełbasy. I znów – odmowa.
– Czego się tak czepiacie? – irytowała się Halina Stanisławowa. – Już pół kiełbasy zjedliście! Wiecie, ile teraz kosztuje? Kupiłam ją na cały tydzień!
Tomek odsunął talerz. Apetyt zupełnie zniknął. Wstał, wyszedł na podwórko. Kasia dołączyła później. Mąż leżał na kanapie, wpatrując się w sufit.
– Jedziemy do domu. Nie wytrzymam tu. Każdy mój ruch jest śledzony, jakbym kradł. Boję się nawet chleb posmarować – bo jeszcze mi go zabierze.
– Tu nawet sklepu nie ma – powiedziała przepraszająco Kasia. – Tyniecki przyjeżdża raz w tygodniu.
– Trzeba było przywieźć zakupy, a nie tylko czereśnie i morele! – burknął Tomek. – Jutro jadę. Przyjadę po was później. Bo bez mięsa – długo tu nie wytrzymam.
– Pojedziemy razem – stanowczo oświadczyła Kasia.
Rano tak zrobili. Kasia skłamała matce, że Tomka wezwano do pracy. Teściowa odprowadziła ich niezadowolonym wzrokiem.
Minął prawie rok. Do Haliny Stanisławowej nie przyjeżdżali. Ale ona do nich – jak najbardziej. I co najdziwniejsze: za każdym razem otwierała ich lodówkę jak swoją. Brała, co chciała, bez pytania. Nawet Tomek się śmiał:
– Patrz, kiełbasa! Widocznie u nas wolno…
Ale na wiosnę znów zaczęły się telefony:
– No to kiedy przyjedziecie? Ogród na was nie poczeka.
Tomek z początku się opierał. Ale Kasia wymyśliła sprytny plan:
– Kupimy jedzenie ze sobą. Żeby mama nie liczyła, kto ile zjadł.
Tomek zgodził się – pod warunkiem, że po drodze zajadą do supermarketu. I oto znów stali na progu wiejskiego domu. Z torbami pełnymi zakupów.
– Co wy tam macie? Znowu morele? – skrzywiła się teściowa, ale zajrzawszy do siatek, zobaczyła ser, mięso, kiełbasę. I zaniemówiła.
– Żeby pani nie liczyła, ile gramów zjadłem – uśmiechnął się Tomek.
Halina Stanisławowa prychnęła, ale nie odpowiedziała. Później, w kuchni, gdy nikt nie słyszał, szepnęła córce:
– Dobrze by było, gdybyście zawsze przywozili jedzenie. I mnie lżej, i wam spokojniej.
Kasia skinęła głową w milczeniu. Było jej jednocześnie smutno i zabawnie. Ale najważniejsze, że Tomek znów chciał przyjeżdżać. Choć z zakupami. Lecz bez awantur i pretensji. A jak pokazało życie – to też swego rodzaju szczęście rodzinne.
