„Dla ciebie kot jest ważniejszy niż bratanek!” — wrzeszczała matka.
Od dzieciństwa marzyłem o własnym kocie. Wreszcie, gdy miałem dwadzieścia lat, kupiłem kociaka od sprawdzonego hodowcy w małym miasteczku pod Poznaniem. Nazwałem go Puszkiem i stał się moim najlepszym przyjacielem. Poświęcałem mu każdą wolną chwilę: dbałem, bawiłem się z nim, otaczałem opieką. To nie był zwykły pupil — stał się częścią mojej duszy, pocieszeniem w trudnych chwilach. Rodzice nie protestowali, ale nigdy nie zrozumieli, dlaczego kotek jest dla mnie tak ważny. „Lepiej byś sobie dziecko urodził, niż z kotem się bawił!” — rzucała ze złością moja mama, Barbara Nowak. Jej słowa bolały, ale milczałem, nie chcąc kłótni.
Moja starsza siostra, Kinga, urodziła synka, Jaśka, i od tamtej pory często zostawiano mi go pod opiekę. Szczerze mówiąc, nie czułem do bratanka szczególnej więzi. Pomagałem siostrze: gotowałem, prałem, sprzątałem, ale zabawy z dzieckiem były dla mnie ciężkim obowiązkiem. Nie dawały radości, tylko wyczerpywały. Gdy Kinga była zmęczona, z Jaśkiem zostawała mama. Ja zaś, wracając do domu, od razu biegłem do Puszka. Jego mruczenie i oddanie napełniały mnie ciepłem. Pewnego dnia mama nie wytrzymała i rzuciła się na mnie: „Co, dla ciebie zwierzak ważniejszy niż syn rodzonej siostry?!”
Odpowiedziałem szczerze: „Tak”. To była prawda. Puszek był moim światłem, a Jaś, choć rodziną, pozostawał dla mnie obcy. Mama wpadła w furię, zasypując mnie gradem wyrzutów: „Jak ty możesz tak mówić? To twoja krew!” Kinga tylko się zaśmiała, nazywając mnie wariatem. Ale nie ustąpiłem. Dlaczego miałbym udawać miłość do dziecka, którego nie czuję? Ich reakcja tylko wzmocniła mój bunt. Nie zamierzałem się dostosować dla ich aprobaty.
Mama postanowiła się zemścić. Pewnego dnia zatrzymałem się u kolegi i nie wróciłem na noc. Rano, gdy wpadłem do domu, nie znalazłem Puszka. Mama obojętnie oznajmiła: „Wystraszył się czegoś, drzwi były otwarte, pewnie uciekł”. Serce mi się ścisnęło. Płakałem, dzwoniłem do sąsiadów, rozwieszałem ogłoszenia, ale Puszek zniknął bez śladu. Ta strata była dla mnie tragedią. Był moim przyjacielem, oparciem w chwilach samotności. Wkrótce przeprowadziłem się do narzeczonej, Agnieszki, do Wrocławia. Wzięliśmy nowego kociaka, ale ból po Puszku nie ustępował.
Po kilku miesiącach odwiedziłem rodzinne miasto. Mój młodszy brat, Tomek, nie wytrzymał i wyjawił prawdę. Okazało się, że mama i Kinga postanowiły mnie „nauczyć rozumu”. Wyrzuciły Puszka, bo ośmieliłem się powiedzieć, że jest dla mnie ważniejszy niż Jaś. Tomek początkowo im przyklaskiwał, ale później zrozumiał, że posunęły się za daleko. Gdy to usłyszałem, poczułem, jak krew mnie zalewa. Własna matka i siostra zdradziły mnie, odebrały to, co było dla mnie najcenniejsze, tylko po to, by udowodnić swoją rację. Dla nich Puszek był tylko zwierzęciem — dla mnie częścią życia.
Jak mogli nie zrozumieć? Puszek był przy mnie w najcięższych chwilach, jego ciepło dodawało mi siły. Jaś, choć rodzinny, pozostawał dla mnie obcym dzieckiem. Pomagałem Kindze z poczucia obowiązku, ale ona najwyraźniej mnie nie doceniała, skoro zgodziła się na taką okrucieństwo. Oni chcieli mnie „przestawić”, zmusić do kochania bratanka tak, jak kochałem kociaka. A gdy się nie poddałem, ukaraA teraz mam tylko jedno pragnienie – by nikt inny nigdy nie musiał przeżywać takiej straty z rąk tych, którzy powinni go kochać.
