Wracałam z pracy, jak zwykle zmęczona, zatopiona w myślach o nadchodzącej kolacji i jutrzejszym zebraniu. Nagle usłyszałam za sobą:
— Przepraszam! Pani Danuto?
Obrociłam się. Przede mną stała młoda kobieta z chłopcem około sześciu lat. W jej głosie drżał niepokój, ale wzrok był stanowczy.
— Nazywam się Kinga — powiedziała. — A to pani wnuk, Kacper. Ma już sześć lat.
Najpierw pomyślałam, że to jakiś absurdalny żart. Nie rozpoznałam ani jej, ani chłopca. W głowie szumiało mi od zaskoczenia.
— Przepraszam, ale… chyba się pani pomyliła? — wykrztusiłam.
Lecz Kinga mówiła dalej z dziwną pewnością:
— Nie, nie pomyliłam się. Pani syn jest ojcem Kacpra. Długo milczałam, ale uznałam, że pani ma prawo wiedzieć. Nie proszę je o nic. Oto mój numer telefonu. Jeśli zechce się pani spotkać — proszę dzwonić.
I zostawiła mnie w kompletnej konfuzji, odchodząc bez słowa. Stałam na środku chodnika z karteczką w dłoni, czując, jak zaciskają mi się pięści. Natychmiast zadzwoniłam do Jacka — mojego jedynego syna.
— Jacek, czy kiedykolwiek spotykałeś się z dziewczyną o imieniu Kinga? Masz syna?
— Mamo, no… Było. Krótko. Zachowywała się dziwnie, potem nagle oznajmiła, że jest w ciąży. Nie wiem, może to była jej gra. Później zniknęła. Nie jestem pewien, czy to moje dziecko.
Jego odpowiedź nie dawała mi spokoju. Z jednej strony, zawsze ufałam Jackowi. Wychowałam go w surowości, pracując na dwóch etatach, odmawiając sobie wszystkiego, byleby on miał lepiej. Stał się cenionym specjalistą, szanowanym w pracy, ale rodziny nie założył. Często prosiłam, by pomyślał o dzieciach, marzyłam o byciu babcią. A teraz — proszę bardzo: wnuk znalazł się sam, jakby wyczarowany z powietrza.
Po dwóch dnia— A jednak następnego dnia wyciągnęłam telefon i jeszcze raz spojrzałam na ten numer, bo choć wciąż nie byłam pewna, serce podpowiadało mi, że Kacper zasługuje na szansę.
