Wracałam z pracy, jak zawsze zmęczona, zatopiona w myślach o nadchodzącej kolacji i jutrzejszym zebraniu. Nagle usłyszałam za sobą:
— Przepraszam! Pani Grażyna?
Odwróciłam się. Przede mną stała młoda kobieta z sześcioletnim chłopcem. W jej głosie czuć było niepewność, ale spojrzenie miała twarde.
— Nazywam się Kasia — powiedziała. — A to pański wnuk, Mikołaj. Ma już sześć lat.
Na początku pomyślałam, że to jakiś głupi żart. Nie rozpoznałam ani jej, ani chłopca. W głowie szumiało mi z wrażenia.
— Przepraszam, ale… chyba się pani pomyliła? — wydukałam.
Kasia jednak ciągnęła dalej z przekonaniem:
— Nie, nie pomyliłam się. Pani syn to ojciec Mikołaja. Długo milczałam, ale uznałam, że ma pani prawo wiedzieć. Nic nie chcę. To mój numer telefonu. Jeśli będzie pani chciała się spotkać — proszę dzwonić.
I zostawiła mnie w kompletnym osłupieniu, odchodząc. Stałam na środku ulicy ze skrawkiem papieru w dłoni, czując, jak zaciskają mi się pięści. Natychmiast zadzwoniłam do Tomka — mojego jedynego syna.
— Tomek, spotykałeś się kiedyś z dziewczyną o imieniu Kasia? Masz dziecko?
— Mamo, no… Było. Krótko. Zachowywała się dziwnie, potem powiedziała, że jest w ciąży. Nie wiem, może zmyśliła. Później zniknęła. Nie jestem pewien, czy to moje dziecko.
Jego odpowiedź nie dała mi spokoju. Z jednej strony, zawsze wierzyłam synowi. Wychowałam go w dyscyplinie, sama harowałam na dwóch etatach, odmawiałam sobie wszystkiego, żeby on miał lepiej. Stał się dobrym fachowcem, szanowanym w pracy, ale rodziny jakoś nie założył. Często prosiłam, by pomyślał o dzieciach, marzyłam o wnukach. A tu proszę — nagle znikąd pojawia się wnuk.
Po dwóch dniach i tak zadzwoniłam do Kasi. Nie była zaskoczona.
— Mikołaj ma sześć lat. Urodził się w kwietniu. I tak, nie zrobię żadnych testów. Wiem na pewno, kto jest jego ojcem. Rozstaliśmy się, gdy byłam w ciąży. Nie przyszłam wcześniej, bo radziłam sobie sama. Rodzice mi pomagają. U nas wszystko gra. Zgłosiłam się tylko dla dziecka — ma prawo wiedzieć, że ma babcię. A pani — jeśli chce — może być częścią jego życia. Jeśli nie — zrozumiem.
Odłożyłam słuchawkę i długo siedziałam w ciszy. Z jednej strony — nie mogłam odrzucić słów syna. Z drugiej — widziałam w oczach Mikołaja coś znajomego, nieuchwytnego. Uśmiech. Spojrzenie. Gest. A może to tylko moje pragnienie, żeby mieć wnuka?
Tamtego wieczoru długo wpatrywałam się w okno, wspominając, jak woziłam Tomka do przedszkola, jak jedliśmy kaszę z jednego talerza, jak pierwszy raz poszedł do szkoły. Czy naprawdę mógł porzucić kobietę z dzieckiem? Czy jednak to nie jego syn?
Ale nawet jeśli — czułam dziwne ciepło na myśl o Mikołaju. I straszną pretensję do siebie, że wątpię. Przecież nie prosiłam o dowody, gdy rodziłam Tomka. Dlaczego teraz żądam ich od tej dziewczyny? Dlaczego nie potrafię po prostu uwierzyć?
Na razie nic nie postanowiłam. Nie dzwoniłam więcej. Ale za każdym razem, gdy przechodzę ulicą, na której się spotkałyśmy, wpatruję się w przechodniów. Nie jestem pewna, czy Mikołaj to mój wnuk. Ale i nie potrafię o nim zapomnieć. Marzenie o byciu babcią wciąż we mnie żyje. I może wkrótce i tak wykręcę ten numer. Choćby po to, żeby poznać chłopca, który nazwał mnie babcią.
