Teściowa sama nie wie, czego chce: tęskni za nami, czy nie może nas znieść
Ostatnie wakacje zapamiętam pewnie na długo. Nie dlatego, że były pełne wrażeń czy bajecznie przyjemne, ale dlatego, że pierwsza ich część – wyjazd do teściowej – okazała się prawdziwym sprawdzianem wytrzymałości. Mieszka w Kielcach, my w podwarszawskim Piasecznie, a po ślubie widzieliśmy się tylko raz – gdy wypisywali mnie ze szpitala. Mąż odwiedzał ją raz do roku, na urodziny, ale tylko na jeden dzień, bez noclegu. Teraz doskonale rozumiem, dlaczego.
Dwupokojowe mieszkanie teściowej z trudem mieściło ich trójkę: ją samą, ojczyma mojego męża i jego dorosłą córkę z pierwszego małżeństwa. Wcześniej mówiła, że chętnie by nas ugościła, ale brak miejsca. Za to w każdym telefonie zapewniała, jak bardzo tęskni za wnuczką, jak żałuje, że nie jesteśmy bliżej. Mąż kiedyś zaproponował, żebyśmy zatrzymali się w hotelu – teściowa oburzyła się, nazwała to „upokorzeniem” i oznajmiła, że „nigdzie nie wiadomo gdzie” nas nie wypuści.
Po paru latach córka ojczyma wyprowadziła się do Warszawy, zwalniając pokój, i teściowa zaczęła nas aktywnie zapraszać. Mówiła: „Teraz na pewno możecie przyjechać, chcę zobaczyć Zosię, nie mogę się doczekać!” Długo ustalaliśmy terminy, w końcu pojechaliśmy, pełni nadziei na serdeczne przyjęcie. I trzeba przyznać – początkowo było naprawdę miło. Teściowa rzuciła się do wnuczki, zasypała ją pytaniami, tuliła, krzątała się w kuchni… Ale ta sielanka trwała dokładnie dwie godziny. Potem jakby ją podmieniono.
Przy obiedzie posypały się uwagi: łyżki stukają, dziecko głośno prosi o dokładkę, kolanem pociera obicie kuchennego kącika. Na początku myślałam – może źle się czuje, ciśnienie, ból głowy. Niestety, wszystko było w porządku. Po prostu włączyła pełną kontrolę nad nami.
Wieczorem miałam już dość napomnień: zużywamy wodę jak milionerzy, marnujemy prąd, za długo stoimy pod prysznicem, „bez przerwy” otwieramy lodówkę, a chodzenie po mieszkaniu okazało się surowo zabronione. Nawet nie podejrzewałam, że jesteśmy tak uciążliwymi gośćmi i niszczycielami porządku. Wszystko, co robiliśmy, ją irytowało.
Następnego dnia zaproponowałam mężowi ucieczkę – choćby na spacer, do parku, żeby odetchnąć. Wymknęliśmy się cicho jak myszy. Kupiliśmy coś na obiad, wstąpiliśmy do kawiarni. A po powrocie usłyszeliśmy od teściowej, że bardzo cierpiała bez Zosi, tak chciała z nią pospacerować… Ale od razu kazała wytrzeć buty, mimo że na zewnątrz panował upał bez deszczu. Mąż, próbując złagodzić sytuację, posłuchał, ale za lekkie zmarszczenie brwi dostał reprymendę: „W domu musi być porządek!”
Obiad minął w grobowej ciszy. Nawet Zosia siedziała cicho, jakby przeczuwała, że każde jej słowo wywoła nową falę „cennych” wskazówek. Spróbowałam wprowadzić trochę luzu – zaproponowałam, żeby teściowa poszła z wnuczką na spacer, a my z mężem moglibyśmy pójść do kina. Odpowiedź była ostOdpowiedziała ostro: „Mam się teraz pod was dostosowywać? Myślicie, że nie mam nic lepszego do roboty?”.
