Ja i mój brat od dawna jesteśmy dorośli, każdy ma swoją rodzinę, ale nasz siedemdziesięcioletni ojciec wciąż zajmuje wyjątkowe miejsce w naszych sercach. Mieszka sam w niewielkim domu na obrzeżach miasta. Mamy już z nami nie ma, a my z Marcinem robimy wszystko, by tata nie czuł się samotny i zawsze był otoczony troską. Nazywam się Bartosz, a mój brat to Marcin. Mimo codziennego zabiegania obaj staramy się regularnie go odwiedzać, choć praca często zabiera nam czas i siły.
Do taty przyjeżdżam co niedzielę. Gotuję mu obiady na kilka dni: żurek, pierogi, bigos, kaszę. Zawsze żartuje, że gotuję lepiej niż w restauracji, choć wiem, że to jego sposób, by mnie pochwalić. Gdy dania się gotują, sprzątam w domu, sprawdzam, czy wszystko w porządku. Tata ma na imię Stanisław Kowalski. Uwielbia wspominać młodość, opowiada te same historie, które słyszałem dziesiątki razy. Ale i tak słucham — w tych opowieściach jest jego życie, a ja kocham widzieć, jak rozbłyskują mu oczy, gdy wraca pamięcią do dawnych lat.
Marcin odwiedza tatę w środę. Mieszka nieco dalej, ale zawsze znajduje czas. Brat zajmuje się naprawami: klei kran, kosi trawę, zimą odśnieża podwórko. Tata próbuje pomagać, lecz przekonujemy go, by odpoczął. „Nie dajecie mi się nudzić” — śmieje się. Często Marcin przywozi swoją ośmioletnią córkę Zosię. Dziewczynka uwielbia dziadka, a on odwzajemnia to uczucie: czyta jej bajki, uczy grać w warcaby. Te chwile to dla niego prawdziwe szczęście.
Tata jest aktywny mimo wieku. Ma działkę, gdzie uprawia ogórki, pomidory, pietruszkę. Mówi, że praca w ziemi trzyma go w formie. Lubi czytać gazety, oglądać stare filmy. Czasem namawiamy go na spacer albo wyjazd, lecz zwykle odmawia: „W domu najlepiej”. Choć wiemy — nasze wizyty znaczą dla niego więcej, niż pokazuje. Nigdy nie powie tego wprost, lecz jego uśmiech mówi wszystko.
Ja i Marcin jesteśmy różni, ale w jednym się zgadzamy — bezgranicznie szanujemy ojca. To nie tylko rodzic, to wzór. Pamiętam, jak uczył nas pracowitości, uczciwości, szacunku dla innych. Nawet teraz, gdy sami jesteśmy ojcami, pozostaje naszym autorytetem. Po śmierci mamy stał się cichszy. Lecz my staramy się wypełnić tę pustkę naszą miłością. Czasem myślę, jak by się cieszyła, widząc, jak o niego dbamy.
Moja żona Kinga też kocha tatę. Często przesyła mu domowe ciasta albo przetwory. Tata zawsze dziękuje, żartując, że go „rozpieszczamy”. Mamy dwoje dzieci — dwunastoletniego Kacpra i dziesięcioletnią Hanię. Z radością odwiedzają dziadka. Kacper pomaga w ogródku, a Hania z zachwytem słucha jego opowieści. Te spotkania scalaNajważniejsze, że wciąż jesteśmy razem i żaden dzień nie mija bez ciepłych słów i wspólnych chwil.
