Dzisiaj coś we mnie pękło. Wróciłam do domu z dwiema ciężkimi torbami zakupów. Ledwo przekroczyłam próg, a już usłyszałam głos męża wydobywający się z pokoju:
„Jesteś w końcu? Już szósta?”
„Siódma” – odparłam zmęczona i ruszyłam w stronę kuchni.
Na stole stały trzy kubki – znak, że teściowa znowu była w odwiedzinach, pewnie z siostrą, Bogną. Nawet się nie zdziwiłam. To się robiło rutyną: wizyty bez zapowiedzi, komentarze o moich „nietypowych dla kobiety” nawykach, te pełne osądu spojrzenia i te wszystkie ślady obcej obecności rozrzucone po kuchni.
„Gdzie się tak włóczyłaś? Jestem głodny” – rzucił Igor, nawet nie odrywając wzroku od laptopa.
„Byłam w supermarkecie. Żeby wasza wysokość nie umarł z głodu” – odcięłam się sarkastycznie. „Ale w zasadzie muszę z tobą porozmawiać.”
Milczał. Więc podeszłam, przekręciłam jego fotel w moją stronę i powiedziałam spokojnie:
„Musimy się rozwieść.”
Podniósł wzrok, zdziwiony:
„Co? Dlaczego?”
„Bo dłużej tak nie można.”
„Ewelina, może najpierw coś zrobisz do jedzenia, a potem pogadamy? Umieram z głodu.”
„Nie. Porozmawiamy teraz.”
„No przecież wiesz – nie piję, nie imprezuję, nie włóczę się. Siedzę w domu, pracuję. Mam swoje pieniądze. Nigdy cię o nic nie proszę. Czego ci brakuje?”
Uśmiechnęłam się gorzko:
„Mieszkasz w moim mieszkaniu, nie płacisz czynszu, nie dokładasz się do rachunków – ja za wszystko płacę. Zakupy, sprzątanie, gotowanie – też ja. Pytanie: na co ci wystarcza twoich pieniędzy?”
„No… Kupiłem sobie sweter. Ściągnąłem aktualizację do gry. Mamie i cioci Bogusi czasem pomagam – przelew im robię. To przecież normalne.”
„Tak, normalne. Tyle że dziś rano włączyłam pranie i poprosiłam, żebyś rozwiesił ubrania – a one dalej leżą w pralce.”
„No miałem przerwę…”
„Wiesz, zmiana aktywności to też rodzaj odpoczynku.”
„Ale ja się na tym nie znam. Mama i Bogusia nigdy mnie nie dopuszczały do kuchenki czy odkurzacza.”
„Wiem. Bo ty nic nie umiesz. Bardzo wygodne, prawda? Słuchaj. Od dziś – jeśli jesteś głodny, idź i ugotuj sobie sam. Ja nic nie przyrządzę. Dziewczyny zaprosiły mnie do kawiarni – najpierw odmówiłam, ale zmieniłam zdanie. Powodzenia.”
Wstałam, rozwiesiłam pranie, wskazałam ręką kuchnię i wyszłam. W kawiarni, przy kieliszku wina, zadzwonił telefon – teściowa. Wyciszyła go i odwróciłam ekranem do dołu.
Kiedy wróciłam, w mieszkaniu już była Irena Michałówna.
„Ewelina! Co ty wyrabiasz?! O co ci chodzi?! Rozwód?! Masz pojęcie, jakiego masz przy sobie mężczyznę?! Takich teraz ze świecą szukać! Nie pije, nie zdradza, skarpetek nie rozrzuca! Kobiety ci zazdroszczą!”
Spokojnie na nią spojrzałam:
„Mówi pani tak, jakby chwaliła tresowanego psa. On nie robi nic złego – to właśnie pani wyliczyła. A może potrafi pani powiedzieć, co robi dobrego? Dla mnie?”
„Pracuje.”
„Ja też pracuję. Tyle że oprócz tego sprzątam, piorę, prasuję, gotuję, dźwigam ciężkie torby z marketu, płacę rachunki – za siebie i za niego. A on co robi?”
„Przecież daje ci prezenty! Wiem! Pomagam mu wybierać!”
„Dziękuję. Teraz już wiem, dlaczego dostałam na Nowy Rok wanienkę do stóp, a na urodziny wełniany szalik.”
„Chciałaś pewnie złota?” – warknęła teściowa.
„Nie odmówiłabym karty podarunkowej do spa albo wyjazdu nad morze. Ale nie. Dostaję szalik. I brak szacunku. I wieczne „ja się na tym nie znam”. Już nie chcę być jego mamą.”
„No nie potrafi. W naszej rodzinie mężczyźni się tym nie zajmują.”
„Właśnie. Wychowaliście go na kogoś, kto będzie czekać, aż ktoś za niego wszystko zrobi. I on jest z tego zadowolony. A ja – nie.”
„Może nie od razu rozwód? Naucz go…”
„Przepraszam. Nie mam ochoty uczyć dorosłego mężczyzny, jak być mężczyzną. Próbowałam. Półtora roku. Więcej nie będę. Teraz razem spakujemy jego rzeczy – i obie pójdziecie tam, gdzie wam wygodniej. Nie jestem zła. Po prostu jestem zmęczona.”
Pół godziny później pod domem czekała taksówka. Dwie torby, walizka. Igor szedł z tyłu, z laptopem pod pachą.
Zamknęłam za nimi drzwi. Usiadłam na kanapie. Wzięłam głęboki oddech. W kalendarzu zapisałam: „Rozwód. Wyzwolenie.”
I pierwszy raz od dawna zasnęłam spokojnie.
