„Dlaczego mnie nie zaprosiliście?” — teściowa się obraża, a ja błąkam się między poczuciem winy a irytacją.
Niedawno pojechaliśmy z mężem do rodzinnej wsi na urodziny mojej ciotki — było miło, kiełbaski z grilla, rodzinne pogawędki, jak zwykle. Wróciliśmy w świetnych humorach, lecz następnego dnia czekał na mnie telefon, od którego ścisnęło mi się serce.
— A dlaczego mnie nie wezwaliście? — zapytała teściowa, głosem pełnym urazy.
I nie był to pierwszy raz. Za każdym razem czekała na zaproszenie na każde wydarzenie związane z moją rodziną. Interesowało ją, gdzie byliśmy, kto tam był, i dlaczego jej nie było. Choć właściwie, co ją to obchodzi?
— Przecież jesteśmy rodziną! — mówiła z wyrzutem. — Ciebie z mężem zaprosiliśmy, to i mnie mogliście zawołać.
Już zmęczyło mnie wymyślanie wymówek. Ale i ukrywanie wyjazdów nie wchodziło w grę: ona była „na bieżąco” — śledziła profile wszystkich krewnych na portalach społecznościowych, przeglądała zdjęcia i relacje. Nikt przecież nie chciał jej odmówić obserwacji, bo to byłoby niegrzeczne — i tak wiedziała wszystko. Gdy tylko zobaczyła, że gdzieś byliśmy bez niej, zaczynała się histeria.
Z mężem jesteśmy w związku od czterech lat, mieszkamy w kawalerce, którą otrzymałam od rodziny. Skromne, ale własne. Oszczędzamy na większe mieszkanie. Moja rodzina jest liczna: trzy siostry, mnóstwo kuzynostwa. Wszyscy ze sobą blisko, wciąż w kontakcie. Często się spotykamy — u kogoś na działce, u kogoś w mieście, czasem w knajpie. Mój mąż i mój brat są na „ty”, razem jeżdżą na ryby, razem na święta. Moją rodzinę przyjęła go z otwartymi ramionami.
Ale u niego… było odwrotnie. Nie miał ani ojca, ani dziadków. Tylko matka, i – szczerze mówiąc – nie była przyjemną kobietą. Przychodziła w odwiedziny – milczała, siedziała z miną, jakby wszystko ją drażniło. Wkurzała ją muzyka, śmiech dzieci, każda rozmowa. Za każdym razem musiałam jej tłumaczyć jak przewodniczka, kto jest kim wśród gości, a ona tylko krzywiła się z pogardą: „A ta po co w takiej sukience?”, „A ten mężczyzna zachowuje się zbyt głośno”.
W twarz oczywiście nic nie mówiła, ale potem zawsze wyżaliła się mnie ze wszystkich swoich uwag.
— Ciebie to nie niepokoi? — spytała przyjaciółka, gdy się jej zwierzyłam.
— Bardzo niepokoi — odparłam. — Ale co mam zrobić? To jego matka. I niby stara się nie być niegrzeczna, ale jej zachowanie… jakby krzyczało: „Jestem tu obca i wy mi się nie podobacie”.
Moi krewni dawno to zauważyli. Dlatego zapraszają ją rzadko. Nie po to, by ją urazić, ale ponieważ sama się odsuwa. Ona tego jednak nie rozumie. Gdy tylko dowie się o kolejnej imprezie, od razu dopytywała:
— A co robicie w weekend? Aha, urodziny siostry? A gdzie obchodzicie? W restauracji czy w domu? Rozumiem. Będziecie się bawić, a ja sama w domu…
I znów czułam się winna, jakbym była zobowiązana ją zabrać. Choć wiedziałam, że nikt jej nie zapraszał i nikt nie chciał niezręcznej atmosfery przy stole. Raz nawet przyjechała do nas, gdy my byliśmy u rodziny. Potem dzwoniła, oburzona – dlaczego jej nie zabraliśmy? Przecież nie miała nawet z kim porozmawiać!
Próbowałam wytłumaczyć mężowi, że to nienormalne. Że jego matka przekracza granice. A on tylko rozkładał ręce:
— No wiesz, ona jest sama. Jest jej ciężko.
Ale to nie powód, by ingerować w nasze życie. Niech znajdzie przyjaciół, hobby, niech się czymś zajmie! Zamiast tego tylkoAle ja wiem, że tak już nie wytrzymam dłużej.
