No i mówisz, że jesteś idealnym mężem, Romku: jak jedno zdanie zniszczyło małżeństwo zbudowane na obojętności
Krystyna wróciła do domu z dwiema ciężkimi torbami w rękach. Ledwo przekroczyła próg, z pokoju dobiegł jej głos męża:
— Już jesteś? A nie było szóstej?
— Jest już siódma — odparła zmęczona i ruszyła w stronę kuchni.
Na stole stały trzy kubki. To znaczyło, że mieli gości — teściową, a pewnie razem z nią jej siostrę Bronisławę. Krystyna nawet się nie zdziwiła. Powoli stawało się to normalne: wizyty bez zapowiedzi, komentarze o jej „nienaturalnych” nawykach, pełne dezaprobaty spojrzenia i ślady obcej obecności porozrzucane po kuchni.
— Gdzie się tak długo guzdrałaś? Chce mi się jeść — rzucił Roman, nie odrywając oczu od laptopa.
— Byłam w supermarkecie. Żeby jego królewską mość nakarmić — odpaliła ironicznie. — Ale w ogóle to muszę z tobą porozmawiać.
Milczał. Więc podeszła, odwróciła jego fotel w swoją stronę i powiedziała spokojnie:
— Musimy się rozwieść.
Roman podniósł wzrok, zaskoczony:
— Co? Dlaczego?
— Bo dłużej tak nie można.
— Krystyna, może najpierw coś zjesz, a potem pogadamy? Umieram z głodu.
— Nie. Rozmawiamy teraz.
— No przecież wiesz, że nie piję, nie imprezuję, nie włóczę się po knajpach. Siedzę w domu, pracuję. Mam swoje pieniądze. Nigdy cię o nic nie proszę. Czego ci brakuje?
Krystyna prychnęła:
— Mieszkasz w moim mieszkaniu, nie płacisz czynszu, nie dokładasz się do rachunków — ja wszystko ogarniam. Zakupy, sprzątanie, gotowanie — też ja. Pytanie: na co ci wystarczają pieniądze?
— No… kupiłem sobie sweter. Ściągnąłem nowy dodatek do gry. Czasem pomagam mamie i cioci Bronce — przelew im robię. To przecież normalne.
— Jasne. Normalne. Tylko że dziś rano uruchomiłam pranie i poprosiłam, żebyś je powiesił — a ono dalej leży w pralce.
— No bo miałem przerwę w pracy…
— Wiesz, zmiana aktywności to też odpoczynek.
— Ale ja się na tym nie znam. Mama i ciocia nigdy nie pozwalały mi nawet podejść do garnków ani odkurzacza.
— Wiem. Bo ty „nic nie umiesz”. Bardzo wygodne, prawda? No więc od dziś — jak chcesz jeść, to sobie ugotuj. Ja nic nie będę robić. Dziewczyny zaprosiły mnie do knajpy — najpierw odmówiłam, ale teraz zmieniłam zdanie. Powodzenia.
Krystyna wstała, rozwiesiła pranie, wskazała ręką kuchnię i wyszła. W kawiarni, przy lampce wina, zadzwonił telefon — numer teściowej. Wyciszyła go i odwróciła ekranem do dołu.
Gdy wróciła do domu, w mieszkaniu czekała już pani Danuta.
— Krystyna! Co ty wyprawiasz?! O co ci chodzi z tym rozwodem?! Czy ty w ogóle rozumiesz, jakiego masz mężczyznę?! Takich teraz ze świecą szukać! Nie pije, nie zdradza, nie rzuca skarpet po kątach! Kobiety ci zazdroszczą!
Krystyna spokojnie na nią spojrzała:
— Mówi pani, jakby chwaliła się tresowanym psem. On nie robi nic złego — to pani wymieniła. A czy może pani powiedzieć, co dobrego robi? Dla mnie?
— Pracuje.
— Ja też pracuję. Tyle że oprócz tego sprzątam, piorę, prasuję, gotuję, taszczę ciężkie torby ze sklepu, płacę rachunki — za siebie i za niego. A on co?
— Przecież ci kupuje prezenty! Wiem! Pomagam mu wybierać!
— Dzięki. Teraz wiem, dlaczego na Nowy Rok dostałam miskę do moczenia stóp, a na urodziny wełniany szal.
— To co, chciałaś złota? — warknęła teściowa.
— Nie odmówiłabym voucheru do SPA albo wyjazdu nad morze. Ale nie. Dostaję szal. I brak szacunku. I tysiąckrotne „ja nic nie umiem”. Już nie chcę być jego mamą.
— No bo naprawdę nie umie! U nas w rodzinie mężczyźni się tym nie zajmują.
— Właśnie. Wychowaliście go tak, żeby oczekiwał, że ktoś zrobi wszystko za niego. Jemu to pasuje. Mnie — nie.
— Może nie od razu rozwód? Naucz go…
— Wybaczcie. Nie mam ochoty uczyć dorosłego faceta, jak być mężczyzną. Próbowałam. Półtora roku. Koniec. Teraz spakujemy jego rzeczy — i obie możecie iść tam, gdzie wam lepiej. Nie jestem zła. Po prostu ten temat mnie męczy.
Po pół godzinie pod domem stała taksówka. Dwie torby, walizka. Roman szedł z tyłu, z laptopem pod pachą.
Krystyna zamknęła za nimi drzwi. Usiadła na kanapie. Wzięła głęboki oddech. Zapisała w kalendarzu: „Rozwód. Wolna”.
I po raz pierwszy od dawna zasnęła spokojnie.
